Że to słowo "ciałem się stało", urodzonym z "dziewicy" i było człowiekiem Jezusem, "który... mniejszym stał się od Aniołów" - by - "za wszystkich śmierci skosztował", będąc jednakże "odłączonym od grzeszników" (Jan 1:14; Izaj. 7:14; Żyd. 2:9; 7:26).

Że Chrystus obecnie jest istotą duchową; że "umartwiony będąc ciałem, ale ożywiony duchem", stał się "duchem ożywiającym" wielce wywyższonym, a "Bóg... darował mu imię, które jest nad wszelkie imię". "Który sam ma nieśmiertelność [z wyjątkiem Boga]" (1 Piotra 3:18; 1 Kor. 15:45, 50; Filip. 2:9-11; 1 Tym. 6:16; Żyd. 1:3, 13).

Że Duch Święty pochodzący od Ojca i Syna przejawia się we wszystkich prawdziwych chrześcijanach (Łuk. 11:11-13; Jan 14:26; 15:26; 16:7-15; 1 Kor. 2:9-16; 3:16; Efez. 3:16; 4:4, 30; 2 Tym. 1:7).

Że człowiek został stworzony doskonałym, na obraz charakteru Boga i że na skutek grzechu dosięgła go kara - nie wiecznego życia w mękach, lecz - śmierci, unicestwienia, na którą był narażony przez obcowanie z różnymi rodzajami zła, dozwolonego przez Boga w celu poznania przez człowieka przy pomocy doświadczenia natury zła i skutków grzechu oraz rozwinięcia pragnień niepopełniania grzechu i przebaczania (1 Mojż. 1:26-31; 2:17; 3; Kazn. 7:29; Rzym. 5:12-19; 6:21-23; 8:20-22; 11:32; Ps. 76:8-11; 90).

Że Kościół, stanowiący 144 000 jednostek, zebranych spośród żydów i pogan, jest Świątynią Boga, "czynem Jego", że "kościół pierworodnych" obejmuje "lud wielki" - "żywe kamienie" w Dziedzińcu Jego wielkiej Świątyni - wraz ze Starożytnymi i Młodocianymi Godnymi w Tysiącleciu; że konstrukcja tej wielkiej Świątyni była wznoszona przez cały wiek Ewangelii, począwszy od chwili, gdy Jezus stał się Odkupicielem rodzaju ludzkiego i Głównym Kamieniem Narożnym tej Świątyni, przez którą, gdy będzie ukończona, spłyną na "wszystkich ludzi", którzy będą mieli przystęp do Niego, Boskie błogosławieństwa (Obj. 7; 14:1; Rzym. 11:11, 12; 1 Kor. 3:16, 17; 2 Kor. 6:16; Efez. 2:10, 20-22; Joel 2:28, 29; 2 Tym. 2:20; Żyd. 11:38-40; 1 Mojż. 28:14).

Że w międzyczasie postępuje przedtysiącletnie przygotowanie - cyzelowanie, kształtowanie i polerowanie - poświęconych wieku Ewangelii wierzących w pojednanie w Chrustusie za grzech. Kiedy już ostatni z nich będzie gotowy, wielki Mistrz wszystkich razem wywiedzie w zmartwychwstaniu. A Świątnica, napełniona chwałą Pańską, stanie się miejscem spotykania się Boga z ludźmi przez cały wiek Tysiąclecia (Obj. 15:5-8; 21:3).

Że podstawa nadziei życia wiecznego dla wybranych i nie wybranych zawiera się w fakcie, iż Bóg "jest Zbawicielem wszystkich ludzi, a najwięcej wiernych"; że Jezus "z łaski Bożej za wszystkich śmierci skosztował" jako "okup [odpowiednia cena] za wszystkich"; że Bóg "chce, aby wszyscy ludzie byli zbawieni i do znajomości prawdy przyszli"; i że Jezus jest tą "prawdziwą Światłością, która oświeca każdego człowieka przychodzącego na świat" (1 Tym. 4:10; 2:3-6; Żyd. 2:9; Jan 1:9; 4 Mojż. 14:21; Izaj. 11:9; 40:5; Jer. 31:34; Abak. 2:14).

Że nadzieja prawdziwego ludu Bożego obecnie rozwijanego dotyczy hojnego wejścia do wiecznego Królestwa Boga i że obecną jego misją jest rozwinięcie i udoskonalenie samego siebie oraz innych w podobieństwie do Chrystusa, by móc świadczyć o Bogu i Chrystusie światu i przygotować się do dzieła błogosławienia wszystkich narodów świata w nadchodzącym Królestwie na ziemi (Rzym. 12:2; Filip. 2:12; Gal. 5:22, 23; 2 Piotra 1:5-11; 3:18; Jan 18:37; Dz. Ap. 1:8; 1 Kor. 9:16; 2 Tym. 4:2).

Że Jezus jest ubłaganiem za grzechy Kościoła i świata; że wiek Ewangelii jest dniem sądu Kościoła; że Bóg wyznaczył Dzień trwający tysiąc lat, podczas którego będzie "sądził świat w sprawiedliwości", a szatan będzie wówczas związany; że nikt z rasy Adama nie będzie miał drugiej sposobności, lecz każdy otrzyma jedną pełną, wolną i dostateczną okazję, by móc osiągnąć wieczne życie przez Chrystusa, bądź w tym życiu, bądź po przebudzeniu z martwych (1 Jana 2:2; 1 Piotra 4:17; Dz. Ap. 17:31; 2 Piotra 3:7, 8; Obj. 20:2-7, 12, 13; Jan 5:28, 29; Dz. Ap. 24:15; 1 Tes. 4:13, 14).

Że Ewangelia była głoszona Abrahamowi w słowach "i będą błogosławione w tobie wszystkie narody ziemi"; że Chrystus, Głowa i Ciało, jest tym wielkim nasieniem Abrahamowym (reszta ludu Bożego stanowi podrzędne nasienie), przez które "będą błogosławione wszystkie narody ziemi"; że to błogosławieństwo zbawienia świata nastąpi podczas drugiego adwentu Jezusa, w "czasach naprawienia wszystkich rzeczy", gdy Królestwo Boże będzie zaprowadzone na ziemi (1 Mojż. 12:3; Gal. 3:7-9, 16, 29; Efez.1:22, 23; Dz. Ap. 3:19-23; Mat. 6:10; Obj. 22:17).

Że aktualnie znajdujemy się w "czasie końca", z jego nie mającym precedensu "czasem ucisku", w okresie Epifanii lub Apokalipsy, w którym Jezus objawia się w swym drugim adwencie; że Jezus obecnie obala królestwo szatana; że Jego panowanie pokoju i sprawiedliwości wkrótce będzie zaprowadzone i że powrót Izraela do jego ojczyzny poprzedza panowanie Jezusa (Dan. 12:1, 4, 9, 10; Mat. 24:21; 2 Tym. 4:1; Sof. 3:8, 9; Dan. 2:35, 44; Am. 9:11-15; Obj. 11:15; 21:1-8).