Wielka miłość, jaką żywimy do Niebiańskiego Ojca oraz Jego Syna, naszego Pana Jezusa Chrystusa, bywa czasami przelana na kartki papieru przez słowa poezji. Naszą wdzięczność i uwielbienie dla Boga staramy się okazać na wszystkie możliwe sposoby. Jedni chwalą Pana śpiewem, drudzy muzyką a jeszcze inni przez poezję.

Wiersze zaprezentowane na tej stronie napisała siostra Stefania Łąpińska.

Kielichy dwa...

Dałeś mi Panie, Kielichy dwa... jeden radością przepełniony, a drugi - goryczą. Jak dobrze ja ich zawartość znam, w codziennym mym życiu one uczestniczą. Oba Kielichy, napełniasz mi Panie, chociaż z nich piję - z Kielichów nie ubywa ! Ufam, iż do końca biegu - sił mi stanie, by podołać zawartości, co z Kielichów spływa. Ma ufność pomaga mi radować się, Panie, w bólu i utrapieniach żywota tego... Gdyż wiem iż cierpienia dzisiejsze nie są w stanie, równać się z Chwałą Królestwa Twojego ! Ty pierwej piłeś, goryczy Kielich, Panie... poznało tę gorycz - całe Twoje Ciało ! Lecz dzisiaj w niebie Kielicha radości doznajesz okryty blaskiem - Boskości Chwałą..! Dziś mój Kielich cierpień przelewa się, Panie, i piję go - choć me łzy w nich toną.. Lecz raduje mnie Królestwa Twego spodziewanie, i tego wszystkiego, co nam niesie Ono. Kielich radości, w Bożych obietnicach widzę, dzisiaj już upaja mnie - zawartość Jego... Pijąc Kielich goryczy - czuję smak radości życia w Królestwie - życia wiecznego..!

Ręce...

Na to Bóg nam ręce dał, by z nich człowiek korzyść miał... Aby na nas pracowały, cały tydzień, przez dzień cały ! Po to Bóg nam ręce dał, by z nich człek pożytek miał... By rozsądnie lat swych dożył, by rękoma robił.., tworzył. Na to Bóg nam ręce dał, by pożytek z rąk tych brał... Abyś sobie, oraz innym dał, byś potrzeby innych znał. Nie myśl jeno o tym - co by się przydało, nie sprostasz potrzebom.., wciąż mało i mało ! Nie można do nocy pracować - od świtu - dla samego bytu.., dla samego bytu..! Uczynił nas panami własnej woli Bóg, by każdy, co zechce czynić mógł. Lecz dał wskazówki, przykazania dał, by sięgał po nie człowiek, by w sercu je miał. Na to Bóg nam ręce dał, by z nich człek pożytek miał. Lecz pracując - pracuj pracowicie - siej wszystko z Bogiem, a zbierzesz - obficie !

Faryzeusz zły..!

Saduceusz też śmierci Twojej chciał... bo żeś Panie, Ty - ich przewrotność znał ! Święty miecz Twych słów, ciął ich serca złe... więc dla Twoich mów - chcieli zabić Cię..! Tak z Kajfaszem wraz, śmierci Twojej Panie, naznaczyli czas, starsi i kapłani..! Lecz Tyś Panie znał, drogi misji Swej... Tyś sam Siebie dał w ręce - hordzie tej..! Ty żeś Panie krew, ofiarował Swą, by Adama grzech - móc odkupić nią..! Wciąż nie wierzą, ci - których serca śpią... że i oni też - odkupieni są..!

Pieśń o Bożym Synu...

Ty mnie nigdy nie zapomnisz, Tyś Swe życie oddał za mnie... Ty się nigdy nie odwrócisz, bowiem Słowo Twe - nie kłamie..! To dla Ciebie mój śpiew, to za moje zbawienie... bom Ci winna Twą krew, winnam Ci - Odkupienie..! Nie opuścisz mnie w potrzebie, dniem i nocą - obok będziesz. Choć wysoko mieszkasz -w niebie - lecz swym duchem jesteś wszędzie..! Obiecałeś wiernym swoim, tym, co Cię kochają Panie.. że kto w wierze się ostoi - ten ma Twoje zmiłowanie..! Ludzie włócznią Cię przebili, drwili z Ciebie ludzie źli... i na krzyżu - uśmiercili - gdyż, nie uwierzyli Ci.! Ziemia krwi się Twej napiła, jeszcze losy ciągną dranie... przepowiednia się spełniła, Twoje serce pękło - Panie..! Za nas wszystkich Ty cierpiałeś, obarczony ludzką winą... Cześć Ci za to mą oddaję - moją pieśń - o Bożym Synu !

Ciesz się tym, co posiadasz...

Nie pragnij róż gdy polne kwiaty masz... ciesz się tym, co posiadasz już - bo i polne kwiaty także stworzył Bóg, by się zwykły, biedny człowiek, cieszyć kwieciem mógł. Róże pragną stać w kryształach, pełne pychy.., wyniosłej urody. Kwiatów polnych skromność wspaniała, nie ma wymagań - prócz tej kropli wody... W zwyczajnym wazonie, zebrane w bukiecie, serce skromne wzruszyć może zwykłe, polne kwiecie... Proste życie, też coś warte.., proste jego - wszystkie drogi. Ma odkrytą zawsze kartę - nie wyniosłe domu progi. Nie pragnij dumnych róż, gdy polne kwiaty masz. Pokochaj - co posiadasz już. Najwspanialsze nawet róże - zwiędną w bukiecie szybciej - niźli zwykłe, polne kwiecie.

Głos Dobrego Pasterza...

Idą.., idą za swoim Pasterzem z ufnością, do wód spokojnych Słowa i pastwisk zielonych. Postępują za Tym, który z największą miłością prowadzi Swe Owce - wierne.., poświęcone... Jego głos.., jakże miły głos Pasterza tego, za tym głosem idą Owce śmiało... Ten głos - to muzyka dźwięku niejednego, tę muzykę - Stadko - jakże pokochało..! Na ścieżkach sprawiedliwości brzmi ta muzyka, akordami miłości, mądrości - i mocy..! Głos Dobrego Pasterza do serc Owiec - przenika, słyszą ten głos we dnie, i słyszą go w nocy. Muzyką dla Owiec jest głos - ich Pasterza, nie zabłądzą nigdy, głos ten dobrze znając. Ten głos, ich tęsknoty i pragnienia uśmierza, i innym głosom - już nie ulegają. On dla nich żywotem jest, On jest chlebem, który Swych Owiec - zaspokaja głód. Jego głos, jakże pięknie brzmi pod całym niebem, na zielonych pastwiskach, u spokojnych wód. I my ten głos, o Panie, słyszymy, on sercach naszych - muzyką brzmi... Za głosem Twoim, Panie, chodzimy - bądź naszym Pasterzem - po wszystkie dni..!