|
|
|
 |
|
HISTORIA
|
|
|
|
O NAS
|
|
|
|
LITERATURA
|
|
|
|
|
PYTANIA
|
|
|
|
SKLEP
|
|
|
|
DOWNLOAD
|
|
|
|
PRENUMERATA
|
| |
|
|
LINKI
|
|
|
|
ZOBACZ
|
|
 |
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
 |
Codzienna
NIEBIAŃSKA MANNA
|
PAŹDZIERNIK
Wybierz datę:
|
| 1
PAŹDZIERNIKA
|
|
Będę strzegł dróg moich, abym nie zgrzeszył językiem swym; włożę munsztuk w usta moje, póki niepobożny będzie przedemną
|
|
Ps. 39:2.
|
|
Prawdopodobnie każda osoba przechodząca doświadczenia w pełni się zgodzi z twierdzeniem, że język zarówno w rzeczach dobrych, jak i w złych ma potężniejszy wpływ niż jakikolwiek inny członek ciała. Doświadczenie też uczy, że o wiele łatwiej jest kontrolować każdy inny organ niż język. On sam jest tak zdolnym sługą, że każda ambicja, namiętność i skłonność upadłej natury usiłuje go użyć jako sługę lub przewód zła. Dlatego ze strony chrześcijanina wymaga się zwiększonej czujności, mądrości i troski w kierowaniu tym organem swego ciała i doprowadzeniu go do poddania nowemu umysłowi w Chrystusie, ażeby nie był przeszkodą dla właściciela i drugich, lecz przeciwnie, pomocą na wąskiej ścieżce.
|
|
Ci, którym brak jest skrytości, są skłonni do grzeszenia swymi językami przez wypowiadanie rzeczy niesprawiedliwych wobec Boga, siebie i innych ludzi. Nawet ci, którzy mają w wielkim stopniu rozwiniętą skrytość, nie są zupełnie wolni od tego zła. Dla obu klas, szczególnie tej pierwszej, jest nieodzowne zwracanie uwagi na swoje usposobienie, myśli, motywy, słowa, czyny, otoczenie i działające wpływy, by mogli wypowiadać właściwe rzeczy, a unikać wypowiadania złych rzeczy. Ludzie Boży zawsze muszą kontrolować swoje języki, a szczególnie muszą to czynić w obecności złych, którzy przekręcą ich słowa w złej intencji i złych zamiarach, jak dowodzi tego historia.
|
| Równoległe cytaty:
Ps. 10:7; 12:4, 5; 15:1-3; 37:30; 141:3; 34:14; Ijob 38:2; 16:5; 27:4; Przyp. 10:11, 13, 19-21, 31, 32; 11:12 |
| Pieśni: 183, 130, 277, 150, 1, 116, 260. |
| Pytania:
Jakie miałem w tym tygodniu doświadczenia związane z myślą powyższego tekstu? Jakie były okoliczności? Jakie były rezultaty? |
| |
| 2
PAŹDZIERNIKA |
 |
|
Tego, co za mną jest, zapamiętywając, a do tego się, co przedemną jest, spiesząc
|
|
Filip. 3:14.
|
|
Zapominamy o tym, co jest za nami, ponieważ takie postępowanie jest słuszne. Bóg zapomina o tym i oświadcza, że On to rzucił za Siebie, że wszystkie nasze niedoskonałości są ukryte przed Jego wzrokiem przez zasługę Tego, który nas umiłował i za nas umarł, a którego miłujemy, któremu ufamy i którego śladami usiłujemy postępować pomimo niedoskonałości ciała, jakie odziedziczyliśmy w mniejszym lub większym stopniu. Nie znaczy to, że sugerujemy, by nasze błędy i wady miały być lekko traktowane lub szybko zapominane. Powinniśmy je naprawiać, w miarę naszych możliwości i codziennie starać się o Boskie przebaczenie nam tych skaz.
|
|
Do rzeczy będących za nami należą te, których wyrzekliśmy się w usprawiedliwieniu, to jest, grzech i błąd, a szczególnie te rzeczy, których wyrzekliśmy się w poświęceniu, to jest, samolubstwo i światowość. Zapomnieć o tych rzeczach znaczy oderwać od nich swoje uczucia, stłumić ich wysiłki, zmierzające do kierowania nami, i okazać nasze serca i umysły niedostępnymi dla ich pokus. Będziemy w stanie je zapomnieć nie tylko przez wzgląd na ich małą wartość, wywoływane niezadowolenie i stwarzanie niebezpieczeństwa dla naszego serca i umysłu, ale szczególnie ze względu na wielką wartość, budzenie zadowolenia i zapewnianie bezpieczeństwa nowemu sercu i umysłowi w sprawach duchowych. Niech te ostatnie rzeczy tak napełniają nasze uczucia, by te pierwsze nie miały na nas żadnego wpływu.
|
| Równoległe cytaty:
Przyp. 4:25; 17:25, 26; Mat. 10:37-39; Jan 12:25; Ps. 45:11; 1 Mojż. 19:26; 24:58-61; Łuk. 9:62; 17:32, 33; Gal. 4:9; Filip. 3:7, 8; Żyd. 10:39; 12:1; 1 Piotra 1:14; 4:1-4; 2 Piotra 1:9.
|
| Pieśni:
312, 192, 193, 88, 150, 47, 127. |
| Pytania:
Czy w tym tygodniu starałem się zapomnieć o grzechu, błędzie, samolubstwie i światowości? Co mi w tym pomagało, a co przeszkadzało? Jakie były wyniki?
|
|
| 3
PAŹDZIERNIKA |
|
|
Pokój wielki dajesz tym, którzy miłują zakon twój, a nie doznawają żadnego obrażenia
|
|
Ps. 119:165.
|
|
Powinniśmy zanosić coraz więcej próśb o łaskę, mądrość, owoce Ducha i sposobności służenia Panu oraz braciom a także o coraz większy wzrost w podobieństwie do drogiego Syna Bożego. Kto może wątpić, że w takich warunkach "Pokój Boży, który przewyższa wszelki rozum" nie będzie "strzegł" takich "serc" i "umysłów"? Ten pokój sam z siebie rozprasza największe zło, jakie dotyka serc wielu. Samolubstwo i ambicja nie znajdą miejsca w tak napełnionych sercach. Boski pokój może mieszkać w naszych sercach i rządzić nimi tak, by zachować je przed troskami i zamieszaniem świata nawet wtedy, kiedy jesteśmy otoczeni tymi niekorzystnymi warunkami - nawet wtedy, kiedy sam przeciwnik napastuje nas za pośrednictwem zwiedzionych agentów.
|
|
Boskie prawo dla Jego poświęconego ludu składa się z miłości obowiązkowej i miłości bezinteresownej. To obejmuje przykazania Słowa. Ale liczne wersety Pisma Świętego używając słowa prawo nadają mu o wiele szersze znaczenie, które obejmuje także doktryny, obietnice, napomnienia, proroctwa, historie i typy Słowa, czyli całą zawartość Biblii. W najszerszym znaczeniu tego słowa miłować zakon Pański znaczy mieć przyjemność w rozmyślaniu nad nim, w rozpowszechnianiu i praktykowaniu go. Miłośnicy prawa Bożego, wiedząc, że wszystkie rzeczy wspólnie działają dla ostatecznego dobra ich i całej ludzkości oraz dla chwały Bożej, doznają odpoczynku serca i umysłu. Wśród prób bywają zachowywani przed wypadnięciem z Boskiej łaski i w ten sposób zachowują pokój dzięki pomocy Słowa Pańskiego i opatrzności.
|
| Równoległe cytaty:
Ps. 4:9; 25:12, 13; 29:11; Przyp. 3:17, 24; Izaj. 26:3, 12; 28:12; 32:2; 54:10, 13; 57:1, 2, 19; Łuk. 2:14; Jan 14:27; Rzym. 5:1; 8:6; Efez. 2:14-17; Filip. 4:7; Kol. 3:15.
|
| Pieśni:
128, 3, 27, 56, 57, 93, 244. |
| Pytania:
Jakimi były moje doświadczenia w tym tygodniu w myśl powyższego tekstu? Jakie były okoliczności? Co w tym było pomocą, a co przeszkodą? W czym przejawiał się wynik?
|
| |
| 4
PAŹDZIERNIKA |
|
|
I rzekł im: Pójdźcie za mną, a uczynię was rybitwami ludzi
|
|
Mat. 4:19.
|
|
Wszystkie sprawy życiowe nauczą nas lekcji, które w przyszłości okażą się korzystne, jeśli je przyjmiemy, Możliwe, że w rybołówstwie było coś szczególnie pomocnego, coś szczególnego, jak w wielkim dziele, w którym Apostołowie byli zaangażowani przez resztę swego życia. Nasz Pan oznajmił o tym w Swoim wezwaniu. Rybołówstwo wymaga energii, taktu, umiejętności doboru właściwej przynęty i tego, by rybak pozostawał w ukryciu. Te cztery rzeczy są konieczne w rybołówstwie duchowym, do którego Pan nas zaangażował. Pamiętajmy, że tak jak ryby łatwo się płoszą, gdy zauważają, że ktoś usiłuje je złapać, tak ludzka natura jest ostrożna, gdy grozi jej uwięzienie, a szczególnie, gdy podejrzewa, że może utracić swoją wolność - a tak świat rozumie poświęcenie.
|
|
Musimy być tak jak rybak czujni, aktywni, powściągliwi, nie pomni siebie, taktowni a także miłować symboliczne ryby i rybołówstwo. Musimy być wyposażeni we właściwy język, Prawdę, w znajomość natury ludzkiej, wszechstronność i obojętność na nieprzyjemne otoczenie. Musimy "łowić" ludzi o każdej porze, w kościołach i poza kościołami. Musimy używać haczyków usprawiedliwienia i poświęcenia i przynęty takich prawd, które podobałyby się symbolicznym rybom. Wiele uwagi trzeba poświęcić temu, jak zarzucić haczyk i linkę oraz jak postępujemy przed i w trakcie, gdy ryba bierze a także przy wyciąganiu symbolicznych ryb i odczepianiu ich, jeśli chcemy "łowić" ludzi dla Pana.
|
| Równoległe cytaty:
2 Mojż. 28:1; 1 Sam. 3:4-10; 1 Kron. 23:13; Izaj. 6:8-10; Mat. 4:18, 20-22; 9:9; Łuk. 10:1, 2; Jan 1:43; Rzym. 10:14, 15; 2 Kor. 5:18-20; Żyd. 5:4; Mat. 10:7, 11-13, 16, 25, 27, 28; 28:19, 20; Łuk. 24:48. |
| Pieśni:
309, 70, 116, 164, 210, 260, 275. |
| Pytania:
Jakie miałem w tym tygodniu doświadczenia, związane z myślą tego tekstu? Jak je przyjąłem? Jaki był ich wynik? |
| |
| 5
PAŹDZIERNIKA |
|
|
Przetoż uważajcie, jaki jest ten, który podejmował takowe od grzeszników przeciwko sobie sprzeciwianie, abyście osłabiwszy w umysłach waszych, nie ustawali
|
|
Żyd. 12:3.
|
|
O, jak wielu spomiędzy prawdziwych dzieci Bożych zmęczyło się, osłabło w swoich umysłach i znalazło się w niebezpieczeństwie utracenia najwyższej nagrody, dlatego, że przestało myśleć, studiować, rozumieć, brać pod uwagę Pana oraz to, co On wiernie znosił ze strony opozycji! Gdyby wzięli pod uwagę Jego doskonałość i fakt, że przedstawione przez Niego światło, nie docenione, świeciło w ciemności, to spodziewaliby się, że światło, które w nich świeci nie będzie także docenione. Gdyby wzięli pod uwagę to, że Pan cierpiał pod każdym względem niesprawiedliwie w imię sprawiedliwości i wtedy zastanowili się nad własnym niedoskonałym postępowaniem, nawet w najlepszych intencjach, wzmocniliby się w ponoszeniu trudów jako dobrzy żołnierze, nie ulegali zmęczeniu w dobrem i nie słabli wobec opozycji.
|
|
Nasz Pan podczas Swojej misji i cierpień doznawał opozycji ze strony Swoich wrogów; tak w słowach, jak i czynach. On opierał się tym przeciwnościom nieskwapliwością i wytrwałością. Nie pozwolił, by miały zachwiać Nim w Jego nieugiętym celu pełnienia woli Ojcowskiej, cierpienia z tego powodu i osiągnięciu mety. Jednym z najlepszych sposobów uzdolnienia nas do pomyślnego trwania w podobnych doświadczeniach, które muszą przeżyć wszyscy wierni Bogu, jest ciągłe i szczere rozmyślanie o postępowaniu naszego drogiego Odkupiciela wśród przeciwności, jakie Jemu w obfitości zgotowali grzesznicy. Nie tylko nas to zachowa przed osłabnięciem w bojowaniu dobrego boju wiary, ale także wzmocni i zachęci w tym boju, aż do ostatecznego i chwalebnego zwycięstwa.
|
| Równoległe cytaty:
Mat. 10:24, 25; Jan 15:20-24; Mat. 27:24-31, 38-44; Łuk. 4:28, 29; Filip. 2:6-8; 1 Piotra 2:21-23; 4:1; Ps. 31:23; Izaj. 35:3, 4. |
| Pieśni:
299, 167, 168, 276, 93, 179, 305. |
| Pytania:
Jakie miałem doświadczenia w tym tygodniu w związku z myślą powyższego tekstu? Jak je przyjąłem? Jaki był wynik? |
| |
| 6
PAŹDZIERNIKA |
|
|
Nie wiecie wy jakiegoście ducha. Albowiem Syn człowieczy nie przyszedł, zatracać dusz ludzkich, ale zachować
|
|
Łuk. 9:55, 56.
|
|
Tak jest ze wszystkimi uczniami Pana, których ciągłą troską powinno być unikanie przesadnie krytycznego usposobienia skłonnego do skazywania i niszczenia innych ludzi, podczas gdy dla siebie pragną miłosierdzia. Zasada, jaką Pan ustanowił pozwala nam spodziewać się tyle tylko miłosierdzia, ile okazujemy go innym. Skłonność do krytyki jest gotowa oskarżać i potępiać każdego, przez co wskazuje na zły stan serca, którego lud Boży powinien się strzec. Miłosierdzie, dobroć i miłość są elementami charakteru, które On pragnie widzieć w duchowych Izraelitach, a bez których nie możemy pozostawać długo Jego dziećmi.
|
|
Wielu z ludu Pańskiego, podobnie jak Jan i Jakub, w wypadku okazania zniewagi Panu i Jego sprawie miało ochotę wzywać Boga do zniszczenia czyniących zło. Nie zdawali sobie oni sprawy z tego, że między takim postępowaniem a posługą Ewangelii jest rozdźwięk. Słudzy Prawdy niech pamiętają, że jako chrześcijanie powinni poświęcać się na rzecz świata, wybawiać świat ze stanu śmierci i procesu umierania. A zatem, w żadnym tego słowa znaczeniu, nie mogą unieważnić celu swego poświęcenia przez pragnienie wykonania pomsty na swych wrogach.
|
| Równoległe cytaty:
5 Mojż. 32:35; Mat. 1:21; 5:44; 18:11; 20:28; Mar. 10:45; Rzym. 12:17, 19; 1 Tes. 5:15; 1 Piotra 2:23; 3:9; Łuk. 19:10; Jan 3:15-17; 10:10; 12:47; Rzym. 3:21-27; 4:24, 25; 5:6-11; 12:19-21; 2 Kor. 5:18-21; Żyd. 10:30.
|
| Pieśni:
167, 5, 15, 28, 132, 168, 246. |
| Pytania:
Czy w tym tygodniu doznałem zbawczych uczynków Jezusa? Jak? Jak to na mnie podziałało? |
| |
| 7
PAŹDZIERNIKA |
|
|
Wszelki, który słucha tych słów moich, a nie czyni ich, przypodobany będzie mężowi głupiemu, który zbudował dom swój na piasku
|
|
Mat. 7:26.
|
|
Nadzieje zbudowane na Pańskich obietnicach, którym nie towarzyszą uczynki, są nadziejami zbudowanymi na piasku. Jest tylko kwestią czasu, kiedy nadejście wielkiej próby okaże, że takie nadzieje są niepożyteczne. Okaże się, że one zwiodły posiadających je, którzy jednak sami czują się być pewnymi udziału w Królestwie. Z drugiej strony, ci, co budują w posłuszeństwie, wyznawają i czczą Pana swoimi sercami i ustami a także swoimi uczynkami potwierdzają wiarę, owocowaniem dając świadectwo swego istotnego związku z Panem, przejdą przez wszystkie życiowe burze i nigdy nie będą poruszeni ani zachwiani, ponieważ znajdują się na mocnym fundamencie.
|
|
Wypowiedzi Jezusa i nauki Biblii są wyrażeniami jednoznacznymi, ponieważ Bóg dał Pismo Święte przez Swego Syna podczas Jego przedludzkiej egzystencji i w czasie, gdy był na ziemi. Słuchać Jego wypowiedzi znaczy rozumieć je. Reagują na nie tylko cisi. Niewątpliwie, głupim jest ten, kto je rozumie, a nie poddaje się pod ich wpływ. Wszystkie jego wysiłki, by czynić nadzwyczajne rzeczy w imieniu Pańskim zakończą się niepowodzeniem o tyle, o ile dotyczą rozwoju w podobieństwie do Chrystusa, a tym samym charakteru podobającego się Bogu. Struktura wiary takiej jednostki, jak dom zbudowany na piasku, będzie zniesiona przez deszcze, wiatry, burze i powodzie czasu wielkiego ucisku, który obejmie ją oraz cały świat.
|
| Równoległe cytaty:
Przyp. 10:8; Mat. 5:6; 7:24, 25, 27; 13:7, 14, 15, 19-23; Ezech. 33:30-32; Rzym. 2:13; 10:14-21; Jak. 1:19, 22-25; Łuk. 6:49; 11;28; 13:24-27.
|
| Pieśni:
49, 22, 79, 296, 306, 311, 332. |
| Pytania:
Jakim jestem słuchaczem Słowa? Jak słuchałem Słowa Bożego w tym tygodniu? Jakie były powody, duch i wyniki? |
| |
| 8
PAŹDZIERNIKA
|
|
|
Nie błądźcie ... Bo kto sieje ciału swemu, z ciała żąć będzie skażenie; ale kto sieje duchowi, z ducha żąć będzie żywot wieczny
|
|
Gal. 6:7, 8.
|
|
Siejemy ciału zawsze wtedy, kiedy pozwalamy cielesnym, samolubnym, niesprawiedliwym i niesłusznym pragnieniom ciała rządzić naszymi sercami i naszym życiem. Każde kolejne sianie ułatwia następny posiew i coraz pewniejszym czyni koniec tej drogi, którym jest śmierć - wtóra śmierć. Z drugiej strony, każdy opór wobec pragnień ciała skierowanych ku samolubstwu itp., każdy wysiłek nowego umysłu, nowej woli i duchowych skłonności do tego, co czyste, szlachetne, dobre i prawdziwe jest sianiem Duchowi, które wyda dodatkowe owoce Ducha, łaski Ducha, i które, jeśli jest wytrwałe, ostatecznie doprowadzi nas do harmonii z łaskawymi obietnicami i zarządzeniami Pana - do wiecznego życia w Królestwie.
|
|
Jak zwodzi siebie ten, kto sieje naturalne ziarno pewnego rodzaju, a spodziewa się zbioru plonu innego rodzaju, tak zwodzi siebie ten, kto sieje symboliczne ziarno pewnego rodzaju, a spodziewa się zbioru symbolicznego plonu innego rodzaju. Co sieje, to żnie. Dlatego, jeśli ktoś otrzymał Ducha Świętego, a sieje ciału, to zwodzi siebie, jeżeli spodziewa się żąć z Ducha. Będzie żął swój cielesny posiew, cielesne żniwo zakończone śmiercią. Pocieszającą jest dla nas stałość prawa mówiącego, że duchowe sianie doprowadzi do duchowego żniwa. Jeśli więc siejemy Duchowi - wiernie studiujemy, rozpowszechniamy i praktykujemy duchowe rzeczy, nie doznamy zawodu, ponieważ naszym żniwem będzie żywot wieczny.
|
| Równoległe cytaty:
Ijob 4:8; Przyp. 11:18; 22:8; Oz. 8:7; 10:12; Rzym. 8:1, 6, 7, 12-14; 6:6; 7:22, 23; 13:14; Gal. 5:16, 17; 2 Kor. 9:6; Żyd. 6:10; Jan 4:14; Jud. 18-21; 1 Piotra 2:11; Efez. 4:22-24.
|
| Pieśni:
192, 4, 47, 74, 78, 196, 198. |
| Pytania:
Jakimi były posiewy w tym tygodniu? W czym okazał się ich wynik? Jak można je ulepszyć? |
| |
| 9
PAŹDZIERNIKA
|
|
|
Przeczżeście bojaźliwi? o małowierni
|
|
Mat. 8:26.
|
|
Każde doświadczenie powinno być dla nas pomocą. Jeśli na początku byliśmy bojaźliwi i wołaliśmy głośno o pomoc, to otrzymywaliśmy ją niebawem, być może z naganą: "O małowierny". Lecz udzielając jednej lekcji po drugiej, Mistrz spodziewa się po nas - i my powinniśmy się spodziewać także - większej wiary, większej ufności, większego pokoju, większej radości w Panu, większego zaufania w Jego obecność z nami i Jego troskę o nas a także w Jego moc wyzwolenia nas z rąk przeciwnika, z każdej złej rzeczy i ostatecznego doprowadzenia nas do upragnionego, bezpiecznego portu - Królestwa.
|
|
Niekiedy burze, jakie napotyka chrześcijański marynarz, gdy żegluje po morzu obecnych złych warunków, powodują, że okręt jego wiary jest bliski wywrócenia się. Innym razem sprawiają, że napełnia się wodą rozpaczy, narażając go na niebezpieczeństwo utonięcia, a prawie zawsze burze powodują gwałtowne miotanie nim tam i z powrotem. Podczas takich burz nie zapominajmy, że Pan, który rozkazuje wiatrom i falom, jest blisko jako nasz Obrońca. To uwolni nasze serca od obawy, że okręt naszej wiary utonie. Jak burza galilejska, tak nasze nawałnice niepokojów poddadzą się Jego potężnemu: "Umilknij a uśmierz się"! I uciszą się w doskonały pokój. Wiedząc o tym, nie bójmy się i niech nam nie zabraknie wiary, ponieważ On jest z nami.
|
| Równoległe cytaty:
Ps. 31:23; 42:6, 7; 77:8-10; Izaj. 49:14, 15; Mat. 6:30; 14:29-31; 17:17; Mar. 4:3840; 5:36; Łuk. 8:23-25; 17:5; Jan 14:1; Gal. 6:12; Filip. 4:6, 7; 2 Tym. 4:16; 1 Jana 5:4.
|
| Pieśni:
56, 57, 124, 93, 330, 333, 60. |
| Pytania:
Czy objawiałem słabą wiarę? Co ją wywołało? Jak ją przezwyciężyłem? |
| |
| 10
PAŹDZIERNIKA |
|
|
Gdyżeście zewlekli człowieka starego z uczynkami jego, a oblekliście nowego tego, który się odnawia w znajomość, podług obrazu tego, który go stworzył
|
|
Kol. 3:9, 10.
|
|
Tylko w naszych umysłach, w naszych wolach stare rzeczy przeminęły i wszystkie stały się nowymi. W rzeczywistości ta zmiana nastąpi wtedy, gdy to, co śmiertelne przyoblecze nieśmiertelność a to, co skazitelne zostanie wzbudzone w nieskazitelności - wzbudzone w chwale, w mocy, jako istoty duchowe. Ale w międzyczasie, abyśmy mogli być uznani za godnych udziału w zmartwychwstaniu sprawiedliwych, wymaga się od nas zademonstrowania gotowości umysłu, naszych szczerych pragnień, stania się zupełnie tym, czym Pan chciałby, abyśmy byli. Tego w żaden sposób nie można lepiej okazać Panu i samemu sobie, jak przez utrzymanie dokładnej kontroli nad swoimi sercami i myślami, co także okaże się dla nas pomocne.
|
|
Ludzie Boży "zewlekli" człowieka starego w tym sensie, że wyzbyli się ludzkiej woli w odniesieniu do siebie i świata. "Oblekli" się w nowego człowieka w znaczeniu przyjęcia Boskiej woli za własną, nie tylko w sprawach ludzkich, lecz także duchowych. W ten sposób codziennie obraz Boży jest w nich odnawiany, gdy bywają przemieniani z chwały mniejszego podobieństwa do chwały większego podobieństwa, aż obraz, charakter, Boga będzie w nich udoskonalony. Środek, z pomocą którego ta przemiana jest dokonywana, to Słowo Boże przyjmowane ze zrozumieniem i wiernie praktykowane przez dobre i szlachetne serca pośród życiowych doświadczeń.
|
| Równoległe cytaty:
Efez. 2:10; 4:22, 24, 25; Rzym. 6:4, 6, 13, 14; 12:2; Ezech. 36:26; 2 Kor. 3:18; 4:6; 5:17; Ps. 51:12; 1 Piotra 1:15, 16; Gal. 6:15; Tyt. 2:11, 12; 1 Mojż. 1:27.
|
| Pieśni:
105, 78, 198, 114, 196, 74, 4. |
| Pytania:
Jakimi były moje doświadczenia w tym tygodniu w związku ze starym i nowym człowiekiem? Jak zostały przyjęte? Jaki był wynik? |
| |
| 11
PAŹDZIERNIKA |
|
|
Oczyśćcie się wy, którzy nosicie naczynie Pańskie
|
|
Izaj. 52:11.
|
|
Boski sposób postępowania wydaje się czynić wyraźny podział między sługami Boga; a sługami złego. Przywilej świadczenia o Bogu, czyli przywilej bycia ambasadorem Prawdy, jest łaską, którą Pan przeznaczył tylko dla własnego ludu. On nie chce, by zło lub upadłe demony bądź źli mężczyźni i kobiety obwieszczali dobrą nowinę. Lud Pański powinien zwracać na to pilną uwagę i odrzucać posługi każdego, kto nie daje dowodów jedności serca z Panem. Lecz"... niezbożnemu rzekł Bóg: Cóżci do tego, że ... bierzesz przymierze moje w usta twoje? Ponieważ masz w nienawiści karność, i zarzuciłeś słowa moje za się" (Ps. 50:16, 17).
|
|
Naczynia używane przez typowych kapłanów w ich służbie w przybytku i świątyni przedstawiają biblijne doktryny, przykazania, obietnice, napomnienia, proroctwa, historie i typy, które są używane w połączeniu z ustępami Biblii do celów nauczania, zbijania, oczyszczania a także do rozwoju charakteru. Nosić te naczynia znaczy usługiwać nimi. Od ludu Bożego w jego posłudze jest wymagane oczyszczanie się od wszelkiej nieczystości ciała i ducha. Dlatego lud Boży codziennie powinien się omywać wodą Prawdy zawartą w Biblii. To go oczyści do sprawowania służby i przysposobi właściwie do służenia Słowu Bożemu.
|
| Równoległe cytaty:
4 Mojż. 4:1-20; 18:1-7; Ezech. 1:7-11; 3:4; Mat. 10:5-16, 38, 39; 2 Kor. 7:1; 1 Tym. 1:18-20; 3; 4; 5:21, 22; 2 Tym. 2:21-26; 3:1-14; 4:1-5.
|
| Pieśni:
246, 1, 20, 78, 95, 130, 198. |
| Pytania:
Czy dzieło oczyszczania postępowało w tym tygodniu? Jak? Co w tym pomagało lub przeszkadzało? Jakie były wyniki? |
| |
| 12
PAŹDZIERNIKA |
|
|
Przypatrzcie się lilijom polnym, jako rosną
|
|
Mat. 6:28.
|
|
Nasz Pan zwraca uwagę na to, że takie proste rzeczy w naturze powinno się badać, brać pod rozwagę. Lekcje, jakich można się nauczyć w związku ze wszystkimi sprawami życia, będą pomocne dla tych, którzy podchodzą do wspomnianych badań z właściwym nastawieniem, czyli z wiarą w Stwórcę i świadomością, że On jest ucieleśnieniem i reprezentacją najwyższych i najszlachetniejszych zalet, jakie umysł ludzki może sobie wyobrazić, że jest doskonały w Sprawiedliwości, Mądrości, Mocy i Miłości. Serce, które w taki sposób rozważa, wzrasta w łasce, w wiedzy i w miłości. Serce, które zaniedbuje brania pod rozwagę małych rzeczy, zaniedbuje się w zdolności oceniania rzeczy większych, a tym samym powstrzymuje się od właściwego rozważania o Bogu, właściwego oceniania Jego planu, a zatem od właściwego oceniania Jego charakteru.
|
|
Lekcja, jaką Pan tutaj daje, nie wskazuje, że mamy być bierni i opieszali, ale że mamy być wolni od zmartwień wtedy, gdy z Nim współdziałamy we wzroście łaski i wiedzy, ponieważ lilie polne pracują, ale czynią to bez zmartwienia czy niepokoju. One wchłaniają soki, które sobie przyswajają. Czyniąc to wolne są od trosk, a wzrastając w piękności uczą nas, że mamy wiernie przyswajać Prawdę i jej Ducha, bez trosk i niepokoju. Takie postępowanie umożliwi nam wzrost w pięknie duchowym, w pięknie przewyższającym piękno lilii polnych. Jest to doskonałość, której serdecznie należałoby sobie życzyć!
|
| Równoległe cytaty:
Przyp. 16:3; Jer. 17:7, 8; Mat. 6:25-27, 29-34; Ps. 55:23; Łuk. 12:23; Filip. 4:6; 1 Piotra 5:7; Ijob 39:3; Ps. 104:10, 11.
|
| Pieśni:
313, 56, 63, 87, 99, 330, 333.
|
| Pytania:
Czy w tym tygodniu martwiłem, się, czy ufałem? Dlaczego? Co mi w tym pomagało lub przeszkadzało? Z jakimi wynikami? |
| |
| 13
PAŹDZIERNIKA |
|
|
Ja tobie ukażę wiarę moję z uczynków moich
|
|
Jak. 2:18.
|
|
Chociaż ludzie Boży w obecnym wieku nie mają być sądzeni według ich uczynków, ale według ich wiary, to jednak uczynki są wymagane. Przez swoje uczynki demonstrujemy wiarę, a niedoskonałe uczynki, dzięki Bogu, mogą dowieść Jemu lojalności naszych intencji, naszej woli. Jeśli uczynki demonstrują Panu szczerość naszej wiary, to taka wiara nadaje się do przyjęcia przez Niego, a my będziemy uważani za doskonałych i zostaniemy nagrodzeni udziałem w Królestwie oraz we wszystkich wielkich i cennych rzeczach, które Pan przygotował dla tych, którzy Go miłują - nie tylko słowem, ale także uczynkami - dla tych, którzy usiłują życiem pokazać, zademonstrować, swoją miłość.
|
|
Wiara nie składa się jedynie z wierzenia w zrozumiałe propozycje, chociaż ona wymaga takiego wierzenia jako podstawy. Wiara musi być zupełnie przekonana o rzeczy, w którą wierzy, uczynić ją swoją własnością i działać zgodnie z nią. Taka wiara jest żywą mocą pobudzającą myśli, motywy, słowa i czyny. Dlatego prawdziwa wiara sama się uwidoczni w uczynkach, a jeśli tych ostatnich nie ma, to w obecność prawdziwej wiary można wątpić. Okazujemy więc, przez odpowiednie uczynki, że posiadamy wiarę oświecającą, usprawiedliwiającą, poświęcającą i wyzwalającą, gdyż jedynie w Jezusie Chrystusie wiara działająca przez miłość ma znaczenie.
|
| Równoległe cytaty:
Mat. 5:16; 7:16-18, 20; Jan 13:38; 15:5, 8; Gal. 5:6; Jak. 1:27; 2:17, 19-26; 3:13; 1 Mojż. 22:9, 12; 15:6; Rzym. 4:3; Gal. 3:6; 6:9, 10; Filip. 2:12, 13; Tyt. 3:14; Żyd. 11; 1 Jana 2:6; Obj. 2:19. |
| Pieśni:
196, 198, 34, 4, 114, 125, 78. |
| Pytania:
Czy w tym tygodniu przez uczynki okazałem prawdziwość mojej wiary? Jak? Jaki był ich skutek? |
| |
| 14
PAŹDZIERNIKA |
|
|
Czynić sprawiedliwość i sąd, bardziej się Panu podoba, niżeli ofiara
|
|
Przyp. 21:3.
|
|
Mamy wzrastać w miłości, miłość jest najważniejsza. Zanim jednak osiągniemy znaczny rozwój w doskonaleniu miłości, musimy stać się sprawiedliwymi, uczciwymi, prawymi. Ta sprawa jest właściwie przedstawiona w zacytowanych Przypowieściach, gdyż człowiek musi być sprawiedliwym, zanim będzie szczodrobliwym. Wypada więc, by lud Boży stale badał przedmiot sprawiedliwości i codziennie ją realizował zgodnie z naukami występującymi w Słowie Bożym. Jednostki, które to czynią, w miarę jak osiągają tę właściwą podstawę charakteru, przed rozpoczęciem budowy miłości, przekonają się, że postępują właściwie. Cała miłość oparta na niesprawiedliwości i złych pojęciach o sprawiedliwości jest złudna i nie jest miłością, której Bóg wymaga jako próby uczniostwa.
|
|
Przez sprawiedliwość rozumiana jest tutaj prawość, a przez sąd prawdziwe nauczanie. Ofiara zazwyczaj oznacza dobre uczynki miłości, ale w tym wypadku ofiara oznacza dobre uczynki świadczone wbrew sprawiedliwości i prawdzie. Ten tekst nie mówi, że Bóg nie pragnie ofiar, ani o tym, że dobre uczynki miłości, gdy są świadczone w harmonii ze sprawiedliwością i prawdą, nie podobają się Bogu bardziej aniżeli sprawiedliwość i prawda bez dobrych uczynków miłosierdzia. Wyrażają raczej myśl, że Pan woli, abyśmy świadczyli uczynki sprawiedliwości i prawdy bez posługi ofiarniczej, aniżeli spełniali posługę ofiarniczą przeciwną sprawiedliwości i prawdzie.
|
| Równoległe cytaty:
1 Sam. 15:22; Ps. 1:3; 15; 24:3-5; 106:3; 112:4-8; Przyp. 2:5-20; Izaj. 32:16-18; Oz. 6:6; Mich. 6:6-8; Mat. 5:20; Jan 14:21-24; 15:4, 5, 8; Rzym. 6:19-22; 14:17-19; 1 Kor. 13:1-7.
|
| Pieśni:
125, 296, 79, 99, 54, 187, 190. |
| Pytania:
Czy w tym tygodniu stosowałem w praktyce prawdę i sprawiedliwość, czy składałem ofiarę z pogwałceniem prawdy i sprawiedliwości? Jakie były okoliczności i wyniki? |
| |
| 15
PAŹDZIERNIKA |
|
|
Miejcie wiarę w Boga
|
|
Mar. 11:22.
|
|
Nasze codzienne doświadczenia, odkąd staliśmy się naśladowcami Pana, są kierowane i strzeżone przez niewidzialną siłę, w tym celu, abyśmy jako uczniowie w szkole Chrystusa mogli coraz bardziej być przez Niego nauczani i rozwijać łaski Ducha, a szczególnie wiarę. Prawdopodobnie teraz nie jesteśmy w stanie ocenić tego, jak ważną jest wiara. Wydaje się być jedyną rzeczą, której Pan obecnie szczególnie poszukuje w tych, którzy są powoływani do stania się naśladowcami. Tak więc odpowiednio do naszej wiary będziemy mogli radować się nawet w utrapieniach. Nie możemy cieszyć się z cierpień, lecz możemy cieszyć się na myśl, jaką wiara do nich przywiązuje, a mianowicie, że ten "króciuchny i lekki ucisk nasz nader zacnej chwały wieczną wagę nam sprawuje".
|
|
Wiara jest umysłowym ocenieniem jakiejś osoby lub rzeczy i poleganiem serca na niej. Wiara chrześcijańska jest umysłowym ocenieniem Boga i Chrystusa i poleganiem na Nich. Przejawia się ona wobec Boga i Chrystusa według pewnych wskazówek przedstawionych w Piśmie Świętym, w odniesieniu do Ich osób, charakterów, słów i czynów. Bóg i Chrystus okazali, że pod tymi względami na Nich można zupełnie polegać i dlatego są godni naszego zaufania. Nasze doświadczenia w niezliczonych wypadkach dowiodły, że to jest prawdą. I z tego powodu Jezus może, bez najmniejszej ujmy dla Siebie a szkody dla nas, nawoływać nas do ufania Ojcu i Jemu.
|
| Równoległe cytaty:
Joz. 1:9; 2 Kron. 15:7; 20:20; 32:7, 8; Neh. 4:14; Ijob 35:14; Ps. 4:6; 27:14; 31:20, 25; 37:3, 5, 7, 39, 40; 55:23; 115:9, 11; Przyp. 3:5, 6; Mat. 17:20.
|
| Pieśni:
56, 93, 87, 176, 12, 104, 106. |
| Pytania:
Czy w tym tygodniu przejawiałem wiarę? Jak? Z jakimi wynikami? |
| |
| 16
PAŹDZIERNIKA |
|
|
Obraca burzę w ciszę
|
|
Ps. 107:29.
|
|
Dzisiaj, pośród szalejących żywiołów ludzkich namiętności, opozycji itp., reprezentujemy sprawę Bożą, a nasze serca niekiedy mogłyby być przerażone, gdyby nie wiara zdolna widzieć Pana razem z nami w łodzi i dostrzegać Jego potężną moc, która w czasie przez Niego przewidzianym i Jego sposobami opowie światu pokój. Jednakże nie zdziwmy się, gdy nastąpi jakaś mroczna godzina, gdy wichry burzy będą tak gwałtowne, że wielu będzie wołać o ratunek, bojąc się i drżąc. Dlatego wykorzystujmy obecne cenne doświadczenia, aby wtedy nasza wiara nas nie zawiodła, abyśmy w najciemniejszej godzinie mogli śpiewać i radować się w Tym, który nas umiłował i kupił Swoją własną drogocenną krwią, a także śpiewać pieśń Mojżesza i Baranka.
|
|
Rozwijając tę przenośnię można stwierdzić, że w ludzkich doświadczeniach życiowych było wiele burz. Były wśród nich doświadczenia rodzaju ludzkiego ze złem oraz cierpienia Starożytnych i Młodocianych Godnych, Izraela, Maluczkiego Stadka i Wielkiej Kompanii. Po tych wszystkich burzach Pan uczynił lub uczyni ciszę. Burza w tym tekście szczególnie stosuje się do bezprzykładnych cierpień w czasie ucisku. Okręty ludzkich organizacji ulegną w tej burzy zupełnemu rozbiciu, a liczni marynarze, oficerowie i pasażerowie zostaną pogrążeni w falach anarchii. Później, po burzy, wszyscy będą się cieszyć z ciszy, jaka nastąpi w porcie Tysiąclecia.
|
| Równoległe cytaty:
3 Mojż. 26:6; 1 Król. 19:11, 12; Ijob 5:19; Ps. 34:15; 107:21-28; Dan. 12:1, 2; Oz. 2:18; Nah. 1:12; Sof. 3:8, 9; Łuk. 2:14; Izaj. 26:3; Jan 14:27; 16:33; 1 Kor. 10:13; Żyd. 12:11; 1 Piotra 5:10.
|
| Pieśni:
270, 271, 244, 233, 43, 305, 179. |
| Pytania:
W jaki sposób Bóg udzielił mi pokoju? Jak się w nim zachowałem? Co z tego wynikło?
|
| |
| 17
PAŹDZIERNIKA |
|
|
Pierzem swem okryje cię, a pod skrzydłami jego bezpiecznym będziesz
|
|
Ps. 91:4.
|
|
Jehowa tak blisko Swego serca gromadzi Swoje lojalne i wierne dzieci, że one, odczuwając ciepło Jego miłości, reagują na nią następującą wypowiedzią swoich serc: "Będę mieszkał w przybytku twoim (pod Twoją ochroną) na wieki, schraniając się pod zasłonę skrzydeł twoich. Albowiemeś ty był ucieczką moją, i basztą mocną przed twarzą nieprzyjaciela. Albowiemeś ty, Boże! wysłuchał żądości moje (moje poświęcenie) tyś dał dziedzictwo tym, którzy się boją imienia twego" (Ps. 61:5, 4, 6). "Ale ja będę śpiewał o mocy twojej; zaraz z poranku wysławiać będę miłosierdzie twoje; boś ty był twierdzą moją, i ucieczką w dzień ucisku mego" (Ps. 59:17).
|
|
Te słowa są skierowane do świętych okresu Laodycei. Występuje tu podwójny obraz pokazujący ich bezpieczeństwo: kury okrywającej kurczęta swoimi piórami przed niebezpieczeństwem i orła ochraniającego skrzydłami swoje młode. Pióra kurze przedstawiają opatrzności Pańskie, chroniące nas przed pewnymi doświadczeniami i pośród innych doświadczeń. Dwa skrzydła orła przedstawiają Stary i Nowy Testament, których głównymi tematami są odpowiednio: restytucja - pieśń Mojżesza i wyborcze zbawienie - pieśń Baranka. Te prawdy stanowią naszą ochronę. A zatem bezpieczeństwo świętych jest zapewnione przez Słowo i opatrzności Pańskie.
|
| Równoległe cytaty:
1 Mojż. 15:1; Ps. 112:7; 121:6; 124:2, 3, 7; 141:9; 146:5, 6; 4 Mojż. 23:19; 5 Mojż. 32:10-12; Izaj. 43:2; Mat. 23:37; 2 Tym. 4:18; Przyp. 3:21, 23, 24. |
| Pieśni:
120, 12, 56, 63, 93, 126, 137. |
| Pytania:
Czy opatrzność i Słowo były moją ochroną w tym tygodniu? Jak? Z jakimi wynikami?
|
| |
| 18
PAŹDZIERNIKA |
|
|
Kto niedbały w sprawach swoich, bratem jest utratnika
|
|
Przyp. 18:9.
|
|
Nie możemy patrzeć na marnotrawstwo jakiegokolwiek poświęconego dziecka Pańskiego bez odczucia, że, mimo wielkiego postępu w rozumieniu myśli Pańskich pod wieloma względami, ono nadal w tym zakresie wykazuje szczególne braki. Ocenienie daru i szacunek dla Dawcy zawiera w sobie pojęcie troski i szafarstwa w odniesieniu do tych wszystkich darów, które otrzymujemy od naszego Niebieskiego Ojca - tak w rzeczach doczesnych jak i rzeczach duchowych. Stosownie do przypowieści naszego Pana, On mierzy naszą miłość i gorliwość w zależności od stopnia używania lub nadużywania talentów, sposobności i błogosławieństw doczesnych i duchowych udzielanych nam obecnie.
|
|
Duch człowieka niedbałego jest duchem marnotrawstwa. Człowiek niedbały marnuje swój czas, który jest cenny i bezpowrotnie stracony. Marnuje swoje talenty, które mógłby udoskonalić. Traci sposobności służby, które otrzymują inni. Marnuje energię, która rdzewieje w bezczynności. Traci dobre imię, którego nigdy nie odzyska. Traci przyjaciół, którzy go opuszczają. Traci swój dobytek, który jest mu zabierany. Niszczy swój charakter, który go poniża. Traci swoje życie, które jest mu zabrane. Traci wieczność, która jest dla niego stracona. Dlatego, niechaj niedbalstwo będzie dalekie od nas jako świętych Pańskich.
|
| Równoległe cytaty:
Przyp. 6:6-11; 10:4, 5, 26; 12:11, 24, 27; 13:4; 15:19; 19:15, 24; 20:4, 13; 21.:5, 25; 22:29; 23:21; 24:30-34; 26:13-16; 27:23-27; 30:25-28; 31:13-27; Kazn. 10:18; Izaj. 56:10; Mat. 25:26, 27; Rzym. 12:11; Efez. 4:28; 1 Tes. 4:11, 12; 2 Tes. 3:10-12; Żyd. 6:12; 1 Tym. 5:8.
|
| Pieśni:
20, 25, 32, 78, 201, 224, 225.
|
| Pytania:
Co ten tekst oznaczał dla mnie w tym tygodniu? Jak reagowałem na myśli w nim zawarte? Jakie były wyniki?
|
| |
| 19
PAŹDZIERNIKA |
|
|
Darmoście wzięli, darmo dawajcie
|
|
Mat. 10:8.
|
|
Bądźmy gotowi udzielać wszystkim, którzy, są głodni i spragnieni tych błogosławieństw, które nas tak bardzo odświeżyły i wzmocniły. Jeśli oni tego pokarmu nie otrzymają, osłabną na drodze życia, rozglądając się za innym. Posiadamy ten właśnie pokarm, którego potrzebują wszyscy domownicy wiary. Bez niego nie mogliby utrzymać swego stanowiska, nie mogliby dążyć naprzód i z pewnością zniechęciliby się. Nie powinniśmy samolubnie gromadzić wiedzy Prawdy i środków finansowych, dzięki którym moglibyśmy posyłać chleb żywota drugim ani samolubnie z nich korzystać. Dobra te mają być poświęcone Panu, a Pan z tego poświęcenia udzieli błogosławieństw drugim i pomnoży błogosławieństwa dla naszych umysłów i serc.
|
|
Przegląd udzielonych nam przez Boga darów objawia, jak hojnie, to znaczy, jak szczodrze i łaskawie, udzielił nam On błogosławieństw stworzenia, opatrzności, odkupienia, pouczenia, usprawiedliwienia, uświęcenia i wyzwolenia. Te błogosławieństwa zawierają wszystko, co potrzebujemy do życia i pobożności. Istotnie, darmo otrzymaliśmy. Dlatego w tym samym duchu udzielajmy z naszej wiedzy, uczuć, czasu, mocy, środków, zdrowia, życia, posługi, odpoczynku, wpływu, opinii, bezpieczeństwa, całą małą ludzką własność oddajmy drogiemu Ojcu Niebieskiemu, Dawcy każdego dobrego daru, każdego doskonałego daru! Żaden z darów przez nas ofiarowanych nie będzie zbyt wielki i zbyt dobry, by był godny tego Jedynego, który nam dał wszystko.
|
| Równoległe cytaty:
Dz.Ap. 8:18-20;Ps. 34:11; 68:19, 36; 84:12; Kazn. 2:26; Izaj. 42:5; Ezech. 11:19; Dan. 2:21-23; Mat. 11:28; 25:14-30; Jan 6:27; 16:23, 24; 17:22; Rzym. 5:16-19; 8:32; 12:6-8;1 Kor. 13:1-3; 1 Piotra 4:10. |
| Pieśni:
70, 326, 11, 1, 68, 286, 28. |
| Pytania:
Jak odwzajemniłem się za Boskie dary? Dlaczego? Co mi w tym pomagało, a co przeszkadzało? Z jakimi wynikami? |
| |
| 20
PAŹDZIERNIKA |
|
|
Bądźcież tedy roztropnymi jako węże, a szczerymi jako gołębice
|
|
Mat. 10:16.
|
|
O, gdyby wszystkie drogie dzieci Pańskie mogły zrozumieć wartość mądrości, mającej związek z ich wysiłkami służenia Prawdzie! Nasz Pan nie tylko nauczał, abyśmy byli mądrymi jako węże i nieszkodliwymi jako gołębice, ale poparł tę lekcję Swoim własnym postępowaniem, a przy innej okazji powiedział do Apostołów: "Mamci wam jeszcze wiele mówić, ale teraz znieść nie możecie". Powinniśmy także wiedzieć, że jest czas odpowiedni i nieodpowiedni do wypowiadania pewnych prawd oraz, że istnieją mądre i niemądre sposoby ich przedstawiania. Nie wystarcza, że nie mówimy nieprawdy, nie wystarcza, że mówimy prawdę. Powinniśmy bowiem mówić prawdę w miłości, a miłość posługuje się mądrością, aby mogła przynieść więcej dobra.
|
|
Posiadać mądrość węża i nieszkodliwość gołębicy znaczy posiadać połączenie taktu ze szczerością. To połączenie jest potrzebne zwiastunowi Królestwa przychodzącemu z dobroczynnym poselstwem i w kontaktach z ludźmi, którzy zazwyczaj źle rozumieją głoszących, czasami wypaczają ich nauki, a niekiedy prześladują ich samych. Te zalety powinny być zrównoważone i połączone. Nasz takt nie powinien być obłudny, a nasza szczerość bez taktu. Wyższe pierwszorzędne łaski, najbardziej ze wszystkich łask, przyczyniają się do tego szczęśliwego zrównoważenia. Jego wynikiem jest zgromadzenie i pouczenie Kościoła, świadczenie światu i współpraca w niszczeniu imperium szatana przy jak najmniejszej opozycji.
|
| Równoległe cytaty:
Łuk. 10:3; Rzym. 16:19; Efez, 5:15; 1 Kor. 14:20; Filip. 2:15; 1 Kor. 9:19-23; 2 Kor, 12:6; Sędz. 8:1-3; 1 Król. 3:24-28; Dz.Ap. 23:6-10.
|
| Pieśni:
44, 95, 125, 136, 145, 164, 198.
|
| Pytania:
Czy w tym tygodniu łączyłem takt z szczerością? Jak? Dlaczego? Z jakimi wynikami?
|
| |
| 21
PAŹDZIERNIKA |
|
|
Ojcze nasz, któryś jest w niebiesiech! Święć się imię twoje
|
|
Łuk. 11:2.
|
|
Słowa te wyrażają uwielbienie, ocenienie Boskiej dobroci i wielkości oraz odpowiednią cześć dla Boga. Niech pierwsza nasza myśl, kierująca prośby do Pana, nie będzie samolubna, odnosząca się do nas samych ani odnosząca się do spraw drogich nam osób, ale na pierwszym miejscu we wszystkich naszych myślach, zamierzeniach i rachubach powinien być Bóg. Nie powinniśmy modlić się o to, co nie byłoby zgodne z chwałą imienia naszego Ojca Niebieskiego. Nie powinniśmy prosić dla siebie lub naszych bliskich o to, czego On by w pełni nie pochwalił i nie zachęcił nas do proszenia o to. Być może, że żadna zaleta serca nie znajduje się w większym niebezpieczeństwie wymazania jej z życia wyznaniowych chrześcijan niż cześć dla Boga.
|
|
Bóg dla Swoich dzieci czyni wszystko i więcej, aniżeli dobry ziemski ojciec czyni dla swoich. On spładza je, miłuje, ma z nimi społeczność, zaopatruje, ćwiczy, przygotowuje, kształci i daje im dziedzictwo. Jako nasz Ojciec Niebieski czyni to wszystko w najwyższym stopniu. Najwłaściwszym więc jest święcenie Jego imienia. Czynimy to oddając Mu najwyższą Cześć i przywiązanie naszych serc, umysłów, dusz i sił. W ostatecznej analizie takie postępowanie oznacza krystalizację podobieństwa Chrystusowego w nas i przystosowanie nas do Królestwa. Nie pragniemy oddawać Mu mniejszej czci.
|
| Równoległe cytaty:
Izaj. 63:17; Mat. 5:44, 45; 6:4; 8:13; Rzym. 8:15; 1 Kor. 8:6; 2 Kor. 1:3; 6:18; Gal. 4:4-7; Efez. 1:3, 17; 3:14; 5:20; Kol. 1:3, 12; Jak. 1:17; 1 Jana 3:1; Obj. 3:5; 14:1.
|
| Pieśni:
11, 45, 46, 83, 89, 193, 176. |
| Pytania:
Czy w tym tygodniu wysławiałem Boskie imię? Jak? W jakich okolicznościach? Z jakimi wynikami? |
| |
| 22
PAŹDZIERNIKA |
|
|
Możecież pić kielich, który ja będę pił?
|
|
Mat. 20:22.
|
|
Odwaga Pana na wąskiej drodze napełnia nas podziwem. Jak silnym był Jego charakter! On nie myślał o odwrocie, ale całkowicie się oddał wypełnianiu woli Swego Ojca, ofiarowaniu Samego Siebie w interesie innych. Apostołowie mieli przed sobą szlachetny wzór - wielkości w pokorze i zwycięstwa poprzez posługę. Byłoby dobrze, gdybyśmy dokładnie zapamiętali, że jeżeli nie uczestniczymy w Jego kielichu, nie będziemy też uczestniczyć w Jego Królestwie chwały. Traktujemy więc wszystkie inne sprawy jako stratę i śmiecie, aby tylko otrzymać to konieczne doświadczenie. A jeśli ono nadejdzie "niech nam nie będzie rzeczą dziwną ten ogień, który na nas przychodzi ku doświadczeniu naszemu, jakoby co obcego na nas przychodziło". Przeciwnie, zostaliśmy powołani w tym celu, aby teraz cierpieć z Panem, a w przyszłości być z Nim w Królestwie.
|
|
Kielich przedstawia doświadczenia radości i smutku. Chociaż, ogólnie mówiąc, kielich naszego Pana składał się z Jego doświadczeń od Jordanu do Kalwarii, a w ostatecznym znaczeniu, kielich przedstawia wstyd i hańbę, które spadły na Niego jako wyklętego i wyjętego spod prawa, gdy umierał skazany na śmierć za bluźnierstwo i bunt. Jeżeli należymy do Niego, to mamy przywilej przechodzić podobne doświadczenia. O własnych siłach nie bylibyśmy w stanie ich znieść, lecz przez wierne korzystanie z Ducha, Słowa i Opatrzności, Bóg udzieli nam potrzebnej wiary, nadziei, miłości i posłuszeństwa, które wyrobią w nas gotowość i zdolność do picia Pańskiego kielicha razem z Panem.
|
| Równoległe cytaty:
Jan 4:6; 11:33, 34; 12:27; Dz.Ap. 3:18; 17:3; 2 Kor. 1:5; Filip. 2:7, 8; Żyd. 4:15; 5:7; 12:2, 3; Rzym. 6:1-11; 8:10, 17; 1 Kor. 15:29-34; 2 Kor. 4:8-10; Filip. 3:10; Kol. 1:24; 2 Tym. 2:10-12; Żyd. 13:10-13; 1 Piotra 2:21-23; 4:12-14. |
| Pieśni:
322, 5, 350, 134, 279, 299, 326. |
| Pytania:
Czy w tym tygodniu piłem z Pańskiego kielicha? Jak? Dlaczego? Co mi w tym pomagało lub przeszkadzało? Z jakimi wynikami? |
| |
| 23
PAŹDZIERNIKA
|
|
|
A ktobykolwiek między wami chciał być pierwszym, niech będzie sługą waszym
|
|
Mat. 20:27.
|
|
Wśród pogan władcy są panami, którzy nie służą, lecz bywają obsługiwani. Ale wśród naśladowców Jezusa sprawa służenia jest odwrócona, ponieważ ten, kto najwięcej służy powinien być najwyżej oceniony. Co za piękno występuje w Boskim porządku rzeczy! Wszyscy prawi ludzie mogą całkowicie podzielać zasady tutaj przedstawione! Jak bardzo racjonalne i jak przeciwne są one duchowi tego świata. Istotnie, naśladowcy Pańscy w swej gorliwości świadczenia dobrych uczynków są szczególnym ludem, służą bowiem jeden drugiemu i czynią dobrze wszystkim ludziom, gdy mają sposobność.
|
|
Ideałem wielkości światowej jest niezwykły talent, bogactwo, moc, władza, wiedza, reputacja lub jakieś osiągnięcie. Ideałem wielkości Pańskiej jest służba z miłości bezinteresownej. Zatem w Jego oczach jesteśmy wielkimi w proporcji do posług spełnianych z miłości bezinteresownej w harmonii z mądrością, mocą i sprawiedliwością podczas kładzenia swego życia w interesie Jego planu, szczególnie w gromadzeniu i nauczaniu wybranych. Do takiej wielkości możemy dążyć, lecz nie z myślą prześcignięcia pozostałych, którym mamy dawać pierwszeństwo w poważaniu. Mamy być użyteczni dla drugich, wykorzystując każdą odpowiednią sposobność. Jezus był takim, dlatego jest On największym ze wszystkich.
|
| Równoległe cytaty:
Przyp. 15:33; Mat. 18:1-6 20:20-26, 28; Mar, 10:42-45; Mat. 23:11; Dz.Ap. 20:35; Rzym. 12:10, 16; 15:1-3; 1 Piotra 5:3, 5; Izaj. 14:12-15; Gal. 6:2, 10; Filip. 2:5-9; Łuk. 22:27; Jan 13:14. |
| Pieśni:
95, 299, 114, 198, 47, 229, 146.
|
| Pytania:
Czy w tym tygodniu usiłowałem służyć drugim? Czy starałem się uczynić coś w tym celu, by być widzianym, czy raczej użytecznym? Co mi w tym pomagało lub przeszkadzało? Jaki był wynik? |
| |
| 24
PAŹDZIERNIKA |
|
|
Gdy go tedy wiedli, uchwyciwszy Szymona ... włożyli nań krzyż, aby go niósł za Jezusem
|
|
Łuk. 23:26.
|
|
Często zastanawialiśmy się, gdzie byli Piotr, Jan i Jakub, że nie widzieli ciężaru swego Mistrza i nie pośpieszyli z zaofiarowaniem Jemu pomocy? Jeśli jesteśmy skłonni zazdrościć Szymonowi przywileju udzielenia Mistrzowi pomocy w niesieniu krzyża, pomyślmy, że liczni Pańscy bracia codziennie noszą symboliczne krzyże i że udzielanie im pomocy jest naszym przywilejem, a także, iż Pan zgodził się uznawać każdą posługę świadczoną Jego wiernym naśladowcom za świadczoną Jego własnej osobie. Tak jak drewniany krzyż nie był największym ciężarem dla naszego Pana, tak też Jego naśladowcy mają krzyże, których świat nie widzi, ale które bracia powinni rozumieć. "Jedni drugich brzemiona noście, a tak wypełniajcie zakon Chrystusowy".
|
|
Z powodu osłabienia krzyż wyczerpał siły Jezusa do granic wytrzymałości, a wówczas Bóg przygotował potrzebną pomoc, chociaż Szymon był niechętnym pomocnikiem Powyższy tekst daje do zrozumienia, że Jezus niósł krzyż z tej strony, gdzie belki się łączą, stąd niósł jego cięższą część. Niewątpliwie Jezus niósł cięższy krzyż od naszych. A kiedy niesiemy swoje krzyże, stwierdzamy, że Jezus niesie ich cięższą część. On ma wzgląd na nasze "ulepienie" zna naszą słabość, dlatego idzie przed nami, niosąc cięższą część naszego brzemienia. I tak przez Swoją łaskę, umożliwia nam wytrwanie do końca, pomimo wszelkich przeszkód.
|
| Równoległe cytaty:
1 Mojż. 49:24, 25; 50:20; 1 Sam. 2:6-9; Ezdr. 6:22; Neh. 6:16; Est. 7:10; Ps. 17:13; 76:11; Przyp. 16:7; 21:1. |
| Pieśni:
121, 63, 99, 124, 129, 149, 252. |
| Pytania:
Czy ten tydzień przyniósł mi opatrznościową pomoc? Jakie to były opatrzności? Jakie były wyniki? |
| |
| 25
PAŹDZIERNIKA |
|
|
Zmacniajcież się, a tak czyńcie, a Pan będzie z dobrym
|
|
2 Kron. 19:11.
|
|
Ktokolwiek ma do wykonania jakiś niemiły obowiązek niech się nie boi, lecz wykonując go w sposób uprzejmy, sprawiedliwie i z miłością, niech się boi nie człowieka, ale raczej Pana, usiłując podobać się Jemu. Niech świat prowadzi swoją walkę, Bóg i tak ją nadzoruje, a ostateczny wynik będzie chwalebny. My, którzy jesteśmy obywatelami nowego państwa, nowego Królestwa, nie należącego do tego świata, którzy nie używamy broni cielesnej, lecz miecza Ducha, walczmy w dobrym boju wiary, uchwyćmy się chwalebnych rzeczy wystawionych przed nami i nie tylko trwajmy sami, lecz także pomagajmy trwać tym wszystkim, którzy mają tego samego Ducha i są członkami tej samej duchowej armii, skompletowani w Tym, który jest Głową, Wodzem naszego zbawienia.
|
|
Wzmacnianie się, czyli odważne postępowanie, nie oznacza niedoceniania trudności, zadań czy wrogów lub przeceniania naszych możliwości i osiągnięć. Ono oznacza, że poważnie oceniamy wszystko, co jest związane z naszą chrześcijańską walką i dlatego wiemy, że więksi są ci, którzy są za nami, niż ci, którzy są przeciwko nam. To pozwoli nam odważnie przeciwstawić się wszelkim niebezpieczeństwom, z sercami pełnymi nadziei zwycięstwa. Jeśli do naszej odwagi dodamy dobroć serca, to Ten, kto sprawia, że wszystkie rzeczy pomagają w dobrem tym, którzy miłują Boga, okaże nam miłosierdzie dla naszych ludzkich braków, błędów i słabości a także dla niedojrzałości nowego serca, umysłu i woli oraz łaskę pomocy w każdym czasie potrzeby.
|
| Równoległe cytaty:
Joz. 1:1-9; 2 Kron. 15:7, 8; Przyp. 28:1; Ezech. 2:6; 3:9; 1 Kor. 16:13; Filip. 1:27, 28; 2 Tym. 1:7; 1 Mojż. 22:1-14; Sędz. 6:25-31; Ezdr. 8:22, 23: 5:11; Dan. 3:16-18; 6:10; Dz.Ap. 4:19; 5:29; Obj. 2:10.
|
| Pieśni:
13, 20, 136, 183, 261,, 266, 272. |
| Pytania:
Co ten tekst uczynił dla mnie w tym tygodniu? Jak? Jakie byty wyniki?
|
| |
| 26
PAŹDZIERNIKA |
|
|
Wszystko staranie [troski] wasze wrzuciwszy nań, gdyż on ma pieczę o was
|
|
1 Piotra 5:7.
|
|
Jest to bardzo pocieszająca i zachęcająca sugestia Słowa Bożego. Jednak ludzie Pańscy mają ciągle się uczyć, w miarę jak lata ich przynależności do rodziny Bożej i opieki w szkole Chrystusowej mijają, że nie powinni prosić Pana, by pozwalał im podejmować wysiłki według swojej mądrości ani prosić, by ich wola była wykonywana na ziemi lub w niebie. Powinni raczej powiedzieć Panu o swoich brzemionach, wielkich i małych oraz przyswoić sobie Jego sympatie i miłość a także zastosować do swoich serc zapewnienia Jego Słowa jako pocieszające ukojenie, że On jest w stanie i gotów wszystkimi ich doświadczeniami tak pokierować, by okazały się dla nich korzystne, jeśli tylko będą w Nim mieszkać w ufności i wierze.
|
|
Naszymi troskami są te rzeczy, które nas doświadczają, takie jak: straty, zawody, opóźnienia, ograniczenia, odkładania, odpowiedzialności, wady, braki i słabości nasze oraz innych, niepowodzenia, różnice, trudności, podziały, przesiewania, potrzeby, przeciwności, choroby, znużenia, bóle, smutki, zdrady, uciski, prześladowania, itp. Naturalną skłonnością wymienionych rzeczy jest przyciąganie uwagi naszych serc i umysłów oraz wywoływanie zmartwienia. Chociaż zaleca się nam pilność w naszych sprawach i takie działanie jakoby wszystko zależało od nas, to jednak serdecznie wierzmy, że wszystko zależy od Boga! Do nas należy rozwijanie pilności, do Niego zajęcie się naszymi troskami. On jest wierny w wypełnianiu Swoich zobowiązań, a jako nasz Pomocnik i Opiekun układa wszystkie sprawy dla naszej korzyści. Dlatego możemy Mu powierzyć wszystkie nasze sprawy.
|
| Równoległe cytaty:
Ps. 37:5; 127:2; Mat. 6:25-34; 11:28-30; 13:22; Luk. 21:34; Rzym. 8:28; Filip. 4:6, 7, 19; Przyp. 16:3; Jer. 17:7, 8; Żyd. 13:5.
|
| Pieśni:
328, 67, 228, 293, 305, 330, 294. |
| Pytania:
Co w tym tygodniu uczyniłem z troskami? Jak? Dlaczego? Z jakimi wynikami? |
| |
| 27
PAŹDZIERNIKA |
|
|
W rękach twoich są czasy moje
|
|
Ps. 31:16.
|
|
Wszyscy poświeceni słudzy Pańscy oddali swoje życie na ofiarę, stając się naśladowcami Baranka. A gdyby oni ustawicznie realizowali swoje poświecenie, byliby gotowi w każdej chwili do dopełnienia tej ofiary zgodnie z życzeniem Pana i środkami oraz sposobami, na jakie Jego opatrzność dozwoli. Niech poświecone Panu jednostki pamiętają o tym, że ani jeden włos nie spadnie im z głowy bez wiedzy i zgody ich Ojca, a postawa ich serc powinna być taka, jak to wyraził nasz drogi Odkupiciel: "... izali nie mam pić kielicha tego, który mi dał Ojciec?" Mowa ich serc powinna być taka, jak wyraził poeta: "Jestem kontent z losu swego I kierownictwa ręki Pana mego".
|
|
Jest to prawdą w odniesieniu do całego Kościoła i jego poszczególnych członków. Bóg ma właściwy czas na wszystkie rzeczy, które są związane z Jego Planem. Przeto widzimy wspaniałe zarysy czasu zaznaczające doświadczenia Kościoła. Potwierdzają to w wielu szczegółach równoległe dyspensacje, wypełniające się dokładnie co do dnia. Tak wiec Bóg nie dozwala na najmniejszą pomyłkę w zarysach czasu odnoszących się do Kościoła. Tę samą troskę przejawia wobec poszczególnych członków Kościoła. On przygotowuje każde doświadczenie, osiągnięcie, zadanie i przywilej w czasie, który przyniósłby Jemu największe uwielbienie, a im pożytek.
|
| Równoległe cytaty:
Gal. 4:4; Rzym. 5:6; Dan. 9:24-27; 12:11-13; Luk. 23:46; Jan 13:1; 17:1; Dz.Ap. 1:6; 1 Tym. 2:6; 6:15; 1 Piotra 2:23; Obj. 6:11; 11:2, 3; 14:15. |
| Pieśni:
186, 99, 333, 110, 293, 328, 63. |
| Pytania:
Jakie miałem w tym tygodniu doświadczenia odnoszące się do myśli zacytowanego tekstu Jak je przyjąłem? Jaki był ich wynik?
|
| |
| 28
PAŹDZIERNIKA |
|
|
Duch Panującego Pana jest nademną; przeto mię pomazał Pan, abym... cieszył wszystkich płaczących... dał im ozdobę miasto popiołu, olejek wesela miasto smutku
|
|
Izaj. 61:1-3.
|
|
Mamy polecenie wyszukiwania jednostek cichych i płaczących, takich, które zdają sobie sprawę z własnych wad oraz słabości, takich, które poszukują schronienia i wyzwolenia. Naszym obowiązkiem jest wskazywać im Baranka Bożego, który gładzi grzechy świata, wskazywać im "ozdobę" zmartwychwstania "miasto popiołu" śmierci i te chwały, które Pan obiecał dać w przyszłości w miejsce "ducha ściśnionego", zawodów, smutków i utrapień obecnego czasu. Naszym posłannictwem jest mówić takim, że "z poranku" bywa "wesele" i pomagać w podnoszeniu się i wkładaniu "odzienia chwały" oraz w zapoczątkowaniu chodzenia w "nowości żywota" - "... włożył w usta moje pieśń nową, chwałę należącą Bogu naszemu".
|
|
Boskie święte serce i umysł spoczywa nad Jego poświęconymi. To stanowi warunek pełnienia przez nich właściwej służby. Przez tego ducha umysłom ludu Bożego są udzielane zdolności do spostrzegania, zapamiętywania i zastanawiania się nad rzeczami duchowymi oraz ich wyrażania. Przez niego też ich sercom są udzielane zdolności do rozwijania wiary, nadziei, miłości i posłuszeństwa, aby mogli składać nadające się do przyjęcia ofiary, związane z ich służbą. Naprawdę, ten duch uzdalnia ich do pocieszania drogich płaczących w Syjonie i wyprowadzenia ich z popiołów smutku do "ozdoby świętobliwości" i radości w Panu.
|
| Równoległe cytaty:
Mat. 3:16, 17; Dz.Ap. 10:38; 4:1-4; 2 Kor. 1:21, 22; 1 Jana 2:20, 27; Ps. 119:50, 52, 54, 92, 143; 147:3; Izaj 40:1, 2; 51:3, 12; Jan 16:33; 2 Kor. 1:2-7; Ezech. 9:3, 4; 1 Tes. 4:18.
|
| Pieśni:
25, 38, 57, 93, 108, 228, 278.
|
| Pytania:
Czy w tym tygodniu pocieszałem drugich? Jak? Dlaczego? W jakich warunkach? |
| |
| 29
PAŹDZIERNIKA |
|
|
Gdy zewsząd uciśnieni bywamy, ale nie bywamy potłoczeni; powątpiewamy, ale nie zwątpiamy. Prześladowanie cierpimy, ale nie bywamy opuszczeni; bywamy porzuceni, ale nie giniemy. Zawsze umartwienie Pana Jezusowe na ciele nosimy, aby i żywot Jezusowy na ciele nasze był objawiony
|
|
2 Kor. 4:8-10.
|
|
Ci, którzy z radością dla sprawy Pańskiej, dla sprawy Prawdy, znoszą w tym życiu największy wstyd, największą hańbę, największe próby, największe prześladowania i tym sposobem przechodzą doświadczenia najbardziej zbliżone do tych, jakie znosił Mistrz i Wzór, mogą być pewni, że proporcjonalnie do swojej wierności manifestowanej w składaniu takich ofiar, mają zapewnioną w przyszłości wielką nagrodę co potwierdza Apostoł, mówiąc: "... albowiem gwiazda od gwiazdy różna jest w jasności".
|
|
Pan nie uważa za stosowne dozwolić na to, by nasze życie było zupełnie spokojne w sprawach zewnętrznych. Bowiem takie życie spowodowałoby naszą nieprzydatność do obecnej i przyszłej posługi świętym. Przeciwnie, Pan z zadowoleniem dopuszcza różne rodzaje nieprzyjemnych doświadczeń. Wśród nich moc niektórych jednostek prawie się załamuje. Przystosowując brzemiona do naszych pleców, a nasze plecy do brzemion, Bóg, daje nam dostateczną łaskę w czasie każdej potrzeby i stopniowo, jak w przypadku naszego Pana, doprowadza do doskonałości nasz charakter, charakter Swoich uczniów, którzy codziennie kładą własne ludzkie życie ze swym drogim Panem w miłującej ofierze.
|
| Równoległe cytaty:
Dz.Ap. 9:16; Rzym. 8:17, 18, 23; 1 Kor. 4:12, 13; 2 Kor. 1:5-7; 4:11-18; 6;4, 5; 11:23-28; Filip. 1:29; 2:27-29; 2 Tes. 1:4, 5; Jak. 5:10; 1 Piotra 5:10. |
| Pieśni:
3, 47, 150, 160, 244, 277, 307. |
| Pytania:
Czy cierpiałem w tym tygodniu? Jak? Dlaczego? Z jakimi rezultatami?
|
| |
| 30
PAŹDZIERNIKA |
|
|
Nikt nie może dwom panom służyć
|
|
Mat. 6:24.
|
|
Nie możecie Bogu służyć i mamonie". Doświadczenie i obserwacja to potwierdzają. Widzimy, iż z reguły ludzie w sprawach duchowych są albo zimni, albo gorący. My mamy szukać najpierw [głównie] królestwa Bożego". To znaczy, że tym Królestwem powinniśmy się głównie interesować, poświęcić mu cały swój czas, wpływ, swoją uwagę, energię, swoje myśli i środki, jakie posiadamy - oczywiście, że z wyjątkiem tych rzeczy, które są nam potrzebne w obecnym życiu. Lecz nasza miłość i gorliwość objawią się proporcjonalnie do gotowości poświęcania nawet tego na rzecz spraw duchowych.
|
|
Nasz Pan przez dwóch panów rozumiał tutaj, nie takich, których interesy i dążenia są takie same, ale takich, których interesy i dążenia są różne. Inaczej nie moglibyśmy służyć Bogu i Chrystusowi jako naszym Panom. Możemy Im służyć, ponieważ Ich interesy i dążenia są identyczne. Lecz interesy i dążenia Boga i szatana są sprzeczne, nie możemy służyć obydwom. Z tego samego powodu nie możemy służyć Chrystusowi i antychrystowi, ciału i Duchowi, teraźniejszemu światu i przyszłemu, błędowi i Prawdzie. Im wcześniej to zrozumiemy i wprowadzimy w czyn, tym lepiej dla nas jako chrześcijan.
|
| Równoległe cytaty:
1 Mojż. 39:9; Oz. 10:2; Dan. 1:8-16; 3:12-25; Łuk. 16:13; 1 Król. 18:21; Joz. 24: 14-25; Mat. 4:8-10; 12:25; Mar. 10:21-23; Jan 12:42, 43; 1 Kor. 10:21; Żyd. 11:24-26; Jak. 1:8. |
| Pieśni:
Pieśni: 8, 160, 191, 208, 224, 16, 109.
|
| Pytania:
Czy w tym tygodniu w swoim poświęceniu byłem jednostronny? Komu służyłem? Co mi pomagało lub przeszkadzało w jednostronności poświęcenia? Jakie osiągnąłem wyniki? |
| |
| 31
PAŹDZIERNIKA |
|
|
Albowiem lepsze jest miłosierdzie [łaska] twoje, niż żywot, aby cię chwaliły wargi moje
|
|
Ps. 63:4.
|
|
Ci, którzy doznali Pańskiej łaski, którzy zrozumieli, że Jego łaska jest lepsza niż żywot i którzy radośnie położyli na ołtarzu wszelkie dobra ziemskie, nadzieje i ambicje, cieszą się z możności opowiadania dobrej nowiny drugim, cieszą się z możności opowiadania o chwale Tego, który ich powołał z ciemności do Swojej dziwnej światłości. Poselstwo to jest zbyt dobre, by je mogli zachować w tajemnicy. Oni nie tylko nie muszą być najmowani do ogłaszania tego poselstwa, lecz chętnie je opowiadają, nawet jeśli posiadanie Boskiej łaski, związanej z opowiadaniem go, kosztuje ich co nieco - pociąga za sobą narażanie się na kłopoty, wydatki pieniężne, utratę ziemskich przyjaźni, napięcia, jeśli nie zerwanie niektórych związków rodzinnych, dezaprobatę świata i kościelnictwa.
|
|
Boskie miłosierdzie dla nas składa się z Jego łaski okazanej nam w Stworzeniu, Opatrzności, odkupieniu, Pouczeniu, Usprawiedliwieniu, Uświęceniu i Wyzwoleniu. Szczególnie jednak miłosierdzie występujące w tym tekście przejawiło się w powołaniu do niebiańskiej natury z Chrystusem, w jej rozwijaniu i osiąganiu. Ona jest o wiele lepsza niż ludzkie życie, a jej przywileje są wyższe, tak jak niebiosa są wyższe od ziemi. Takie powołanie daje wargi, prawdziwe nauki, objawiające chwałę Jehowy, Jego chwalebną mądrość, moc, sprawiedliwość i miłość. Dlatego ogłaszajmy cudowny Plan, ujawniający Jego chwałę.
|
| Równoległe cytaty:
2 Mojż. 15:1, 2; Ijob 36:24; PS. 7:17; 9:12; 22:23-26; 28:6, 7; 30:5; 33:1-3; 35:18; 43:3, 4; Izaj. 38:17; Łuk. 1:46, 47; Jan 14:23. |
| Pieśni:
238, 235, 236, 237, 273, 19, 37. |
| Pytania:
Jakie miałem doświadczenia w tym tygodniu w świetle powyższego tekstu? Jak je przyjąłem? Co mi w tym pomagało lub przeszkadzało? Jakie były rezultaty? |
| |
|
|
|
|
|
|
