Świecki Ruch Misyjny Epifania


Strona Główna

HISTORIA
	Pastor C.T. Russell Biblia a Izrael

O NAS
	Wierzenia Aktualności Zbory Wydarzenia Kontakt

LITERATURA
	Sztandar Biblijny Teraźniejsza Prawda Manna Książki Broszury - Ulotki


PYTANIA
	Często zadawane pytania Książka Pytań

SKLEP
	Sklep Koszyk ( Pusty ) Moje zakupy

DOWNLOAD
	Pieśni Programy E-book

PRENUMERATA
	Zasady

LINKI
	Stany Zjednoczone Wielka Brytania Niemcy Francja Litwa Rosja Ukraina Brazylia Republika Czeska

ZOBACZ
	Towarzystwo Biblijne Biblia Gdanska Biblia Internetowa Biblia Gdańska - Starodruk Multimedialny Swiat Biblii Radio EMET

Login:
Hasło:


::	Rejestracja

Codzienna
NIEBIAŃSKA MANNA

STYCZEŃ LUTY MARZEC	KWIECIEŃ MAJ CZERWIEC	LIPIEC SIERPIEŃ WRZESIEŃ	PAŹDZIERNIK LISTOPAD GRUDZIEŃ

LUTY

Wybierz datę:

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31

1 LUTEGO

I uszy twoje usłyszą słowo z tyłu do ciebie mówiącego: Tać jest droga, chodźcie po niej, lubbyście się w prawo albo w lewo udali.

Izaj. 30:21.

Słowem za nami są nauki Pisma Świętego, Starego i Nowego Testamentu. Nauki te dają się zastosować do wszystkich okoliczności i doświadczeń życiowych. Dlatego na ścieżce życia powinniśmy zwracać się po instrukcje do tych cudownych nauk, będąc pewnymi, że one skierują nasze kroki prosto na drogi mądrości, sprawiedliwości, miłości i mocy.

Równoległe cytaty: Łuk. 11:28; 8:21; Mat. 7:21-29; Jak. 1:2127; Kol. 2:2; 3:16; Żyd. 1:1,2; Izaj. 66:4; Efez. 5:26; 1 Tes. 2:13; 2 Tes. 2:14, 15; 2 Tym. 3:15-17; Żyd. 2:1-3; 4:2,12; 1 Piotra 2:2; 2 Piotra 3:1,2; 1 Jana 2:14; Jud. 17; Obj. 1:3; Żyd. 6:4-6; 10:26-29; 2 Piotra 2:20-22.

Pieśni: 49, 22, 79, 154, 296, 315, 306.

Pytania: Czy w tym tygodniu postępowałem według Słowa? W jakich okolicznościach? Z jakimi wynikami?

2 LUTEGO

Albowiem jeźlibyście według ciała żyli, pomrzecie.

Rzym. 8:13.

Co to znaczy, żyć według ciała? Odpowiadamy: To znaczy żyć w zadowoleniu, zgodnie ze skłonnościami i pragnieniami upadłej ludzkiej natury. Jest to najłatwiejszy sposób postępowania. W tym stanie wystarczy po prostu obojętnie poddać się skłonnościom swojej starej natury i zaprzestać z nią walki. Skoro tak postąpimy, popłyniemy z prądem i niebawem stwierdzimy, że strumień jest coraz szybszy, a opór coraz trudniejszy.

Ciałem jest zarówno naturalne i nabyte grzeszne usposobienie jak i naturalne oraz nabyte samolubne usposobienie. Życie według nich oznaczałoby postępowanie według zasad naturalnej i nabytej deprawacji oraz naturalnego i nabytego samolubstwa. Takie postępowanie zabije nowe serce, umysł i wolę, a ponieważ ludzka natura jest złożona w ofierze, oczywistym jest, że te jednostki, które ponownie popadają w grzech i żyją według ciała, muszą ostatecznie umrzeć i pozostać umarłymi na zawsze.

Równoległe cytaty: Ijob 4:8; Przyp. 14:12; Mat. 26:41; Rzym. 6; 8:4-12; Gal. 6:7,8; Żyd. 6:4-8; 10:26-31; Jak. 1:15; 4:4; 2 Piotra 2:20-22; 1 Jana 5:16; Jud. 11-13; 2 Kor. 6:16; Efez. 4:22.

Pieśni: 192, 13, 48, 71, 78, 337, 145.

Pytania: Jakimi były w tym tygodniu moje doświadczenia, związane z myślą tego tekstu? Jak zostały przyjęte? Jakimi były pomoce, przeszkody, wyniki?

3 LUTEGO

Synu mój! słów moich pilnuj; ku powieściom moim nakłoń ucha twojego. Albowiem żywotem są tym, którzy je znajdują, a wszystkiemu ciału ich lekarstwem.

Przyp. 4:20,22.

Niewielu dostrzega wpływ umysłu na ciało. Bóg tak zorganizował nasze istnienie, by na ogół myśli czyste, szlachetne i święte miały nie tylko budujący i uszlachetniający wpływ na konstytucję umysłową i moralną, lecz także ożywiający wpływ na system fizyczny. I, przeciwnie, każda myśl (oraz czyn) nieczysta, niegodziwa, bezwstydna i bezbożna ma bezpośredni wpływ nie tylko na upodlenie umysłu i moralności, ale także na rozwój chorób, które i tak znajdują się w organizmie upadłej rasy ludzkiej.

Bóg napomina Swe dzieci, by zarówno swoje umysły, jak i serca związały z Jego naukami. Nic dziwnego, że On chce nas nauczyć Swego Słowa, bo przez Słowo Boże bywam przygotowywani do życia wiecznego. Słowo Boże da życie nie tylko wybranym w Wieku Ewangelii, lecz także nie wybranym w Wieku Tysiąclecia. Ono jest źródłem wiecznego życia i nieustającej młodości. Ten, kto znajduje i pije wodę z tego źródła, znajduje to, czego pewien Hiszpan szukał na próżno - źródło nieustającej młodości i życia.

Równoległe cytaty: 2 Mojż. 13:9; 5 Mojż. 29:29; Joz. 1:8; Ijob 23:12; Ps. 12:7; 17:4; 19:8-12; 119:9, 11-20; Przyp. 6:20-23; Mat. 7:24-27; Łuk. 11:28; Jan 5:24; 17:17.

Pieśni: 296, 79, 49, 311, 306, 322, 22.

Pytania: Czy w tym tygodniu rozmyślałem o Słowie? Jak? Kiedy? Z jakimi wynikami?

4 LUTEGO

Wynijdźcie z niego, ludu mój! abyście nie byli uczestnikami grzechów jego, a iżbyście nie wzięli z plag jego.

Obj. 18:4.

Ktokolwiek jest godny nazwy "ludu mój", ten będzie nasłuchiwał głosu Pańskiego, będzie mu posłuszny i wyjdzie z Babilonu, by "nie wziął z plag jego". Takie bowiem jednostki, przez posłuszne wyjście, po dostrzeżeniu prawdziwego stanu Babilonu, dowiodą, że nigdy nie zgadzały się z jego grzechami. Natomiast takie, które pozostają w Babilonie po zrozumieniu jego stanu i bluźnierczych nauk w świetle, które obecnie przyświeca, są uważane za popierające te bluźnierstwa i zasługujące bezpośrednio na "plagi" - tak jak babilońska klasa "kąkolu", a nawet na więcej niż ona, ponieważ mają więcej światła.

Gdzie przebywał lud Boży, jeśli nie w różnych sektach chrześcijaństwa, gdzie więcej grzeszono przeciw światłu Prawdy, jak nie w tych sektach i na kogo przyjdą surowsze plagi, jak nie na te sekty? Dlatego, czyż nie jest słusznym, że Bóg zachowuje Swój lud od skalania się ich grzechami i uwalnia go od plag przez zaproszenie do opuszczenia Babilonu? W drugorzędnym znaczeniu ten ustęp odnosi się do ludu Pańskiego, wychodzącego z sekt małego Babilonu.

Równoległe cytaty: Izaj. 47:10; 48:20; 52:11; Jer. 50:8; 51:6,9; 2 Kor. 6:17; 7:1; Zach. 2:7; 1 Mojż. 19:16,17,29; Łuk. 17:32; Mat. 24:15-20; Jud. 23; 4 Mojż. 16:21; Obj. 16:19; 18:1-24.

Pieśni: 332, 18, 25, 41, 216, 310, 333.

Pytania: Czy "wyszliśmy z niego" fizycznie, w sensie sympatii, doktrynalnym, praktycznym i duchowym? Dlaczego? Z jakimi wynikami?

5 LUTEGO

Albowiem ta jest wola Boża [w stosunku do was], to jest, poświęcenie wasze.

1 Tes. 4:3.

Kiedy udajemy się do Pisma Świętego, aby się upewnić, co jest Boską wolą, to dowiadujemy się, że wielka praca, jakiej Bóg od nas wymaga nie jest pracą dla drugich, ale pracą odnoszącą się do nas samych, pracą ujarzmienia siebie, zwyciężenia siebie, panowania nad sobą. Dlatego wszystko inne - nasza posługa na rzecz domowników wiary, świadczenie dobra wszystkim ludziom, za pośrednictwem krajowych i zagranicznych misji itd. - stanowi pomoc dla tej najważniejszej pracy dokonywanej w nas. Apostoł Paweł pod wpływem natchnienia powiedział, że chociażbyśmy jak najwymowniej głosili Ewangelię drugim i chociażbyśmy wszystkie nasze bogactwa oddali na żywność dla ubogich, lub stali się męczennikami dla dobrej sprawy, bez miłości będącej duchem Chrystusowym i duchem Ojcowskim, rozwiniętej w nas jako dominującej zasady życia, bylibyśmy niczym z Boskiego punktu widzenia.

Poświęcenie oznacza odłączenie się od siebie i świata oraz oddanie się Bogu na służbę. Całko wit e poświęcenie rozwinie w nas charakter podobny do charakteru Ojca Niebieskiego. Nie mniej ważną sprawą od rozwoju charakteru na podobieństwo Boga jest przyjęcie woli Bożej przez Jego dzieci. Każdy kto w tym czasie wezwania wyborczego poddał się woli Bożej będzie zupełnie takim, jakim jest Bóg na poziomie duchowego bytu, podczas gdy w okresie Pośredniczącego panowania Chrystusa takie poddanie się zostanie nagrodzone doskonałym życiem ludzkim.

Równoległe cytaty: 125, 4, 198, 78, 114, 74, 196.

Pieśni: 125, 4, 198, 78, 114, 74, 196.

Pytania: Jakie uświęcające doświadczenia miałem w tym tygodniu? Jak zachowywałem się w tych doświadczeniach? Jakie korzyści z nich osiągnąłem?

6 LUTEGO

Bo nie od wschodu, ani od zachodu, ani od puszczy przychodzi wywyższenie. Ale Bóg sędzia, tego poniża, a owego wywyższa.

Ps. 75:7,8.

Możemy mieć pragnienia i aspiracje, by być użytecznym, które nigdy nie będą spełnione. Być może, iż Pan widzi, że nie znieślibyśmy wywyższenia i honoru, których pragniemy. On wie o wiele lepiej niż my, co jest dla naszego dobra, dlatego wolałby żebyśmy byli zadowoleni z Jego opatrzności, lecz nie bezczynni, ale pilni, nie bezmyślni, ale czujni, nie obojętni, ale gorliwi, poważnie pragnąc pełnić wolę Bożą. Bądźmy cierpliwi wtedy, gdy jesteśmy ograniczani i bądźmy zadowoleni wtedy, gdy jesteśmy zaniedbani i zapomnieni, pamiętając, że także ci służą, którzy tylko stoją i czekają i że Pan, w wybranej przez Siebie godzinie, może nas poprowadzić do wypełnienia Jego celów.

Nie ma przypadków w doświadczeniach ludu Bożego. Zarówno jego wywyższenie, jak i upokorzenie, jego powodzenie i przeciwności, są pod Boskim nadzorem. Jego nieomylny sąd stosuje wobec naszych różnych potrzeb zmieniającą się opatrzność, sprawiając, by wszystkie rzeczy wychodziły na dobre tym, którzy miłują Boga. Dlatego możemy z zadowoleniem pozostawać w Jego rękach.

Równoległe cytaty: cytaty: Jak. 4:10-12; 1 Piotra 5:6; Łuk. 6:37; 1 Sam. 2:7; Dan. 2:21; Ps. 113:7,8; Łuk. 1:46-55; Mat. 13:10-17; Rzym. 9:6-33; 11:1-33; 14:4,13.

Pieśni: Jakie w tym tygodniu przeżywałem doświadczenia poniżające i wywyższające? Jak je przyjąłem? Jakimi motywami się kierowałem? Jaki był wynik?

Pytania: Jakie w tym tygodniu przeżywałem doświadczenia poniżające i wywyższające? Jak je przyjąłem? Jakimi motywami się kierowałem? Jaki był wynik?

7 LUTEGO

Miłość bliźniemu złości nie wyrządza; a tak wypełnieniem zakonu jest miłość.

Rzym. 13:10.

Kto stwierdza, że jego serce nie znajduje się w harmonii z tym prawem Nowego Przymierza, z miłością - miłosierdziem, uprzejmością, szlachetnością, dobrocią - temu brak jest dowodu, że w jakimś stopniu jest akceptowany jako syn Boga i naśladowca Chrystusa. Jeśli w swoim sercu nie ma miłości do braci, łagodności i dobroczynności w stosunku do wszystkich ludzi, a nawet do zwierząt, to nie ma ducha, który mógłby poprowadzić go w obecnych warunkach do złożenia niezbędnych ofiar. Uniesienie takich jednostek przez pychę i próżną chwałę, powstrzymującą je na drodze ofiary, będzie kwestią czasu, a samolubstwo obejmie nad nimi zupełną kontrolę.

Nic mamy patrzeć na Boskie prawo jako na skł ada jące się z oddzielnych i nie związanych ze sobą strumieni, lecz jako na wielkie źródło, miłość, z którego wypływają wszystkie strumienie Boskich przykazań. Skoro Boskim prawem jest miłość, to patrząc z tego punktu widzenia możemy zrozumieć, jak przekroczenie jednego z Jego przykazań gwałci całe prawo, a także możemy pojąć z tego, w jaki sposób życie według zasad miłości jest wypełnieniem zakonu.

Równoległe cytaty: 166, 82, 20, 337, 95, 125, 198.

Pieśni: Czy w tym tygodniu przejawiałem miłość? Jak? Dlaczego? W jakich warunkach? Co mi w tym pomagało lub przeszkadzało? Z jakimi wynikami?

Pytania: Czy w tym tygodniu przejawiałem miłość? Jak? Dlaczego? W jakich warunkach? Co mi w tym pomagało lub przeszkadzało? Z jakimi wynikami?

8 LUTEGO

O małowierny! przeczżeś wątpił?

Mat. 14:31.

Co należy zrobić, ażeby przezwyciężyć ten brak wiary i uzyskać jej wzrost? Odpowi ada my, że, jak kiedyś Apostołowie, powinniśmy się modlić: Panie "przymnóż nam wiary". A wówczas, każdy działający zgodnie z tą modlitwą, powinien udoskonalać wiarę we własnym sercu: (a) przez ciągłe odświeżanie w swojej pamięci obietnic Boskich i zapoznawanie się z nimi w Słowie Ojca oraz (b) przez coraz lepsze zapamiętywanie, iż na podstawie przymierza zawartego z Panem te obietnice są jego własnością, są w jego sercu i powinien się ich domagać od Pana jako swoich, ustami w dziękczynnej modlitwie. Powinien je uznawać za własne w swoich myślach i w swych rozmowach, prowadzonych o rzeczach świętych z braćmi.

Jednym z najdziwniejszych zjawisk trudnych do zrozumienia jest wątpiący chrześcijanin. Mając Boga doskonałego w mądrości, sprawiedliwości, miłości i mocy, zobowiązującego się przysięgą, że wszystkie rzeczy będą działały dla jego dobra i mając Zbawiciela, który stał się jego mądrością, sprawiedliwością, poświęceniem i wyzwoleniem, uzupełniającego wszelkie braki, uwalniającego od wad, udoskonalającego w nim dobro a przez Ducha czyniącego go kandydatem do Królestwa, dostarczając wszystkiego do osiągnięcia tego Królestwa, dlaczego miałby wątpić?

Równoległe cytaty: Ijob 30:20; Ps. 22:3; 31:23; 42:6,7; 49:6; 73:13-17; 77:4,8-10; Przyp. 24:10; Izaj. 40:27,28; 49:14,15; Jer. 8:18; 15:18; 45:3; Treny 3:8,17,18; 5:20; Mat. 8:23-27; 14:29-31; 17:14-21; 28:17; Mar. 4:38-40; 1 Mojż. 12:12,13; 2 Mojż. 14:10-15.

Pieśni: 197, 63, 110, 293, 305, 328, 330.

Pytania: Czy w tym tygodniu wierzyłem, czy wątpiłem? W jakich okolicznościach? Z jakimi wynikami?

9 LUTEGO

Nawróć się duszo moja! do odpocznienia swego; albowiem ci Pan dobrze uczynił.

Ps. 116:7.

W życiu chrześcijańskim, z punktu widzenia ciała, jest dużo zamieszania i niepokoju, ale dla chrześcijanina w tych okolicznościach niebezpiecznym jest zezwolenie, by to zamieszanie i ten niepokój stały się częścią jego charakteru. Ażeby pokonać tę skłonność, koniecznym jest stałe uciekanie się w zaufaniu do dobrej woli Pana i do Jego celu wobec chrześcijanina wyrażonego w Słowie, ponieważ w takim poleganiu na Panu przez Jego Słowo chrześcijanin znajduje odpoczynek i pokój wśród niepokoju i zamieszania.

Równoległe cytaty: Ijob 34:29; Ps. 1:1, 2; 4:9; 25:12; 29:11; 85:9; 119:165; 125:1, 5; Przyp. 3:13-26; Izaj. 26:3, 12; 28:12; 32:2,17,18; 53:5; Łuk. 1:79; Jan 14:27; 16:33; Dz.Ap. 10:36; Rzym. 10:15; Fil. 4:7,9.

Pieśni: 244, 220, 339, 296, 90, 97, 22.

Pytania: Jakie miałem w tym tygodniu doświadczenia związane ze Słowem jako naszym odpocznieniem? Co mi w tym pomagało lub przeszkadzało? Jakie były wyniki?

10 LUTEGO

Bądź przykładem: wiernych w mowie, w obcowaniu, w miłości, w duchu, w wierze, w czystości.

1 Tym. 4:12.

Każdy chrześcijanin powinien dokł ada ć starań, by mógł być wzorem godnym naśladowania - wzorem poważnego, wiernego wysiłku naśladowania Chrystusa w swoim codziennym życiu i aktywnej gorliwości w Jego służbie. Wzorów doskonałości, ostatecznej chwały moralności i "ozdoby świątobliwości" nie możemy spodziewać się w obecnym życiu. Taki wzór mamy tylko w Chrystusie, naszym Panu. Nie w takim też sensie Paweł powiedział: naśladujcie mnie lub naśladujcie nas, lecz on powiedział "Bądźcie naśladowcami moimi, jakom i ja Chrystusowy" (1 Kor. 11:1). Ten Apostoł był wielkim przykładem poważnego wysiłku w osiąganiu doskonałości, lecz nie tej najwyższej doskonałości, która była tylko w Chrystusie. Tę jego gorliwość oraz poważny wysiłek w naśladowaniu Chrystusa i w pełnieniu Jego woli powinniśmy naśladować.

Ci, którzy zajmują wybitne stanowiska nauczycieli w Kościele, mają podwójną potrzebę podobieństwa Chrystusowego, po pierwsze, aby zapewnić swoje powołanie i wybór, po drugie, by pomóc innym swoim przykładem w rozwinięciu podobieństwa Chrystusowego. Wpływ takich jednostek, na te, które je podtrzymują w miłości i zaufaniu, jest wielki. Podtrzymanie swego wpływu, w oparciu o charakter podobny do Chrystusowego, okaże się pomocne dla tych, których nauczają.

Równoległe cytaty: Tyt. 2:7; 1 Piotra 2:21; 5:3; 3 Mojż. 18:2,3; 2 Kron. 30:7; Przyp. 22:24,25; Mat. 23:1-3; Jan 13:15; 1 Kor. 8:9-13; Fil. 2:5; 1 Tes. 1:6-8; Żyd. 13:7; Jak. 5:10,11; 1 Piotra 3:5,6; 1 Jana 2:6.

Pieśni: 267, 198, 78, 74, 150, 196, 114.

Pytania: Czy w tym tygodniu byłem przykładem dla braci? Jak? Dlaczego? Z jakimi wynikami?

11 LUTEGO

Błogosławieni jesteście, gdy wam złorzeczyć będą i prześladować was, i mówić wszystko złe przeciwko wam, kłamając dla mnie. Radujcie się, i weselcie się; albowiem zapłata wasza obfita jest w niebiesiech; tak bowiem prześladowali proroki, którzy byli przed wami.

Mat. 5:11,12.

Opozycja i prześladowanie są nieuniknionymi towarzyszami aktywności w służbie Bożej. Powinno się je przyjmować z rozsądkiem i szczerością. Kiedy jednak one nie osiągną celu, to, po uroczystych ostrzeżeniach o niebezpieczeństwach takiego postępowania, świadomy prześladowca powinien być pozostawiony swemu własnemu losowi, a my możemy zwrócić się do innych z poselstwem zbawienia. W opozycji, którą znosił nasz Pan, i w sposobie przyjmowania jej przez Niego zawarte są cenne lekcje dla tych wszystkich, którzy są podobnie doświadczani.

Z tego powodu, że szatan wszelkie obecne korzyści położył po stronie grzechu, błędu, samolubstwa i światowości, ci, którzy stanęli po stronie Boskiej sprawiedliwości, prawdy, miłości i zainteresowania Królestwem, muszą spodziewać się prześladowań i je znosić. Jednakże niech się nie obawiają, bo w tych warunkach cieszą się w duchu towarzystwem, nie tylko wiernych Starego Testamentu, lecz także Jezusa, Apostołów oraz świętych i męczenników Nowego Testamentu. Ukoronowaniem ich radości będzie udział z Jezusem w Królestwie.

Równoległe cytaty: Mat. 5:10,44; 10:16,17,21-23,28; 23:34,35; 24:8-10; Mat. 13:9-13; Łuk. 6:22,23; 21:12-19; Jan 15:18,19; 16:1,2; Dz.Ap. 5:29, 40-42; 1 Kor. 4:9-13; 2 Kor. 4:8-12; 6:4,5,8-10; 11:23-27; 12:10; Fil. 1:12-14; Żyd. 11:25-27,33-38; 1 Piotra 4:12-19; Obj. 2:3,10.

Pieśni: 330, 23, 93, 200, 228, 305, 227.

Pytania: Z jakimi prześladowaniami spotkałem się w tym tygodniu? Jak je przyjąłem? Jaki był ich wynik?

12 LUTEGO

A cierpliwość niech ma doskonały uczynek, żebyście byli doskonali i zupełni, którymby na niczem nie schodziło.

Jak. 1:4.

Bez praktykowania zalety cierpliwości nie można uczynić ani jednego kroku postępu. Żadna też łaska piękniej nie zdobi charakteru chrześcijanina, nie zdobywa uznania sumienia świata, nie wielbi Boga wszelkiej łaski, Boga, którego Prawda jest jej natchnieniem. Jest to łagodność nieskwapliwa, poważnie usiłująca iść naprzód, pomimo opozycji ludzkiej niedoskonałości i słabości, starająca się w gorliwym wysiłku odzyskać Boskie podobieństwo. Jest powolna do gniewu i pełna miłosierdzia. Jest szybka w przestrzeganiu ścieżek prawdy i sprawiedliwości i natychmiastowym wstępowaniu na nie, pomna własnych niedoskonałości i współczująca innym w ich niedoskonałościach i brakach.

Cierpliwość jest zaletą serca i umysłu, znoszącą przeciwności w duchu radosnym i trwającą do końca w tym usposobieniu. Ta zaleta jest absolutnie nieodzowna do osiągnięcia doskonałego charakteru w warunkach przeszkód związanych z życiem chrześcijańskim. Przeniknie ona i udoskonali inne zalety wymagane od chrześcijanina, dlatego jest jedną z uniwersalnych łask.

Równoległe cytaty: Ps. 37:7-9; Kazn. 7:8; Treny 3:24-27; Łuk. 8:15; 21:19; Rzym. 2:7; 5:3; 8:25; 12:12; 15:4,5; 2 Kor. 12:12; Gal. 6:9; Kol. 1:10,11; 1 Tes. 1:3; Żyd. 6:12,15; 10:36; 12:1.

Pieśni: 1, 130, 11, 44, 125, 136, 183.

Pytania: Jakie w tym tygodniu przeżywałem doświadczenia związane z cierpliwością? Jak je przyjąłem? Jak one wpłynęły na mój charakter? Co w nich okazało się pomocne?

13 LUTEGO

Miłość nie myśli złego.

1 Kor. 13:5.

Ktokolwiek zaniedbuje Pańskie zakazy dotyczące "złego podejrzewania" przygotowuje sieć, w którą sam wpadnie, bez względu na to, jak "ostrożnie" chodziłby w innych sprawach. Bowiem serce nasycone zwątpieniem i podejrzeniem wobec swoich współbliźnich jest więcej niż w połowie przygotowane do niedowierzania Bogu. Duch skwaszony i zgorzkniały toczy walkę z duchem Pańskim, duchem miłości. Jeden z nich zwycięży. Duch zły musi być usunięty, bo może pokalać chrześcijanina i spowodować "odrzucenie" go. Z drugiej strony, gdyby nowa natura jako "zwycięzca" zwalczyła przeszkody, pokonując złe podejrzenia, to połowa walki przeciwko obecnym trudnościom i oblężeniom byłaby wygrana.

Miłość w swej ostatecznej analizie jest dobrą wolą, wyrażającą się w różny sposób, w zależności od okoliczności. Jeśli jej posi ada cz zostaje skrzywdzony, to krzywdzącemu przypisuje dobre pobudki, chociaż może na ten temat nie posi ada ć dokładnych wiadomości. Taki duch nie może żywić podejrzenia ani nic będzie przypisywał złych pobudek słowom i czynom drugiej osoby.

Równoległe cytaty: Mat. 9:3,4,33-35; Przyp. 10:12; 24:17; Ps. 119:139; Dz.Ap. 11:23; 1 Jana 3:14; 4:7,8; 2 Jana 4; 1 Tym. 6:4; 1 Piotra 1:22; 4:8; 3:8; Kol. 3:2-14.

Pieśni: 165, 1, 4, 15, 166; 198, 201.

Pytania: Czy w tym tygodniu pod wpływem miłości byłem niepodejrzliwy, czy nie? Co mi pomagało lub przeszkadzało? Jakie były wyniki?

14 LUTEGO

Z mów twoich będziesz usprawiedliwiony, i z mów twoich będziesz osądzony.

Mat. 12:37.

Wszystkie wypowiedziane przez nas słowa Bóg przyjmuje za wskazówkę naszych serc. Jeśli nasze słowa są buntownicze, nielojalne, lekkomyślne, lekceważące, nieuprzejme, niewdzięczne, bezbożne lub nieczyste, to serce jest sądzone stosownie do zasady "z obfitości serca usta mówią". Jako istoty niedoskonałe nie możemy zawsze być doskonałymi w słowie i uczynku. Pomimo naszych najlepszych wysiłków będziemy czasem błądzić w słowie i uczynku, a jednak doskonałe opanowanie naszych słów i czynów jest tym, o co powinniśmy się starać przez czujny i wierny wysiłek.

Mat. 12:22-37; Ps. 10:7,8; 12:4,5; 34:14; 41:6-10; 50:23; 52:4-6; 64:3-6; 77:13; 102:9; 119:13,27,46,54, 172; 145:5-7,11,12; 140:4,12; Przyp. 10:11, 19-21,31,32; 12:5,6, 13,17-19; 15:1,4,28; 18:8,21,23; 26:20-23,28; Mat. 5:22,37; Efez. 4:25; Jak. 1:26; 3:5-10.

Równoległe cytaty: Mat. 12:22-37; Ps. 10:7,8; 12:4,5; 34:14; 41:6-10; 50:23; 52:4-6; 64:3-6; 77:13; 102:9; 119:13,27,46,54, 172; 145:5-7,11,12; 140:4,12; Przyp. 10:11, 19-21,31,32; 12:5,6, 13,17-19; 15:1,4,28; 18:8,21,23; 26:20-23,28; Mat. 5:22,37; Efez. 4:25; Jak. 1:26; 3:5-10.

Pieśni: 116, 44, 70, 130, 13G, 260, 272.

Pytania: Jakiego rodzaju słowa wypowi ada łem w tym tygodniu? Jak? Dlaczego? W jakich okolicznościach? Jakie były rezultaty ich wypowiedzenia?

15 LUTEGO

Ktoby zachował słowa jego, prawdziwie się w tym miłość Boża wykonała.

Jana 2:5.

Posłuszeństwo jest sprawdzianem. W jakim stopniu przestrzegamy Słowa Pańskiego, w takim miłość Boża jest doskonalona w nas; bo jeśli otrzymaliśmy Ducha Chrystusowego, Ducha Świętego, Ducha Bożego, to w rezultacie będziemy chcieli pełnić Jego wolę i będziemy ją pełnić do granic naszych możliwości. Te możliwości powinny ustawicznie, z roku na rok, wzrastać. I chociaż nie spodziewamy się doskonałości wcześniej, aż po w zbudzeniu z grobu i otrzymaniu nowych ciał, to jednak zawsze możemy być w bliskim kontakcie z Panem w duchu naszych umysłów i cieszyć się Jego stałym towarzystwem (1 Jana 1:7).

Zachowanie Słowa Bożego oznacza podtrzymywanie Słowa przez nową wolę w kontakcie z uczuciami, aż uczucia odpowiedzą Duchowi Słowa. Ciągłe trwanie w tym procesie we wszystkich okolicznościach życia niechybnie rozwinie do doskonałości miłość Bożą w naszych sercach. Miłość Boża skł ada się z najwyższej miłości do Ojca; z miłości następnej po najwyższej - do Syna; z miłości większej niż do siebie - do braci; i z miłości równej miłości do siebie - do świata i nieprzyjaciół.

Równoległe cytaty: Jan 14:15,16,21,23; 1 Mojż. 18:19; 2 Mojż. 19:5; 20:6; 24:7; 4 Mojż. 9:23; 14:24; 1 Król. 3:14; Ps. 18:46; 25:10; 111:10; 143:10; Przyp. 19:16; Mat. 5:19; 12:50; 13:23; Łuk. 6:46-48; Jan 15:10,14,16; Dz.Ap. 4:19; 5:29; Rzym. 6:17; 1 Jana 3:22,24; 2 Jana 6,9; Obj. 12:17.

Pieśni: 315, 145, 20, 125, 130, 136, 1.

Pytania: Jakie w tym tygodniu miałem doświadczenia związane z myślą powyższego tekstu? Jak je przyjąłem? Co z nich wynikło?

16 LUTEGO

Przez chwałę i zelżywość, przez niesławę i dobrą sławę, jakoby zwodziciele, wszakże prawdziwi; Żadnego w niczem nie dawając zgorszenia, aby nie było zganione usługiwanie nasze.

2 Kor. 6:8,3.

Życie chrześcijanina jest życiem o przeciwstawnych doświadczeniach, w których chrześcijanin musi zachować siebie w miłości Bożej a nienawidzić samolubstwa. Żadna miara miłości, czci i chwały nie powinna zachwiać jego lojalnością wobec Boga. I żadna miara hańby, złej reputacji lub fałszywego oskarżenia nie powinna skazić jego serca i przemienić go w niegodziwca. Hasłem chrześcijanina jest lojalność wobec sprawiedliwości we wszelkich okolicznościach życia, lojalność, która ostatecznie musi zatriumfować.

Równoległe cytaty: Dz.Ap. 20:17-35; 24:16; Rzym. 12:3-8; 1 Kor. 2:1-8; 3:5-15; 4:1-4, 9-16; 9:12-23; 2 Kor. 2:12-17; 3:112; 4; 5:11-21; 6:1-12; 1 Tym. 5:17; 2 Tym. 2:10; Żyd. 13:7.

Pieśni: 134, 277, 307, 273, 322, 325, 326.

Pytania: Czy w tym tygodniu cierpiałem z powodu głoszenia prawdy? Jaki to miało przebieg? Jak zniosłem te doświadczenie? Jakie były wyniki?

17 LUTEGO

Weźmijcie jarzmo moje na się ... Albowiem jarzmo moje wdzięczne jest, a brzemię moje lekkie jest .

Mat. 11:29,30.

Ci, którzy noszą to jarzmo, mają zapewnienie ze strony Boskiego Słowa, że wszystkie rzeczy współdziałają dla ich dobra, że im cięższe jest ich brzemię, tym większe będzie błogosławieństwo i nagroda w przyszłości. Im sroższe są doświadczenia w teraźniejszym czasie, tym jaśniejsza będzie chwała, tym bardziej świetlany będzie ich charakter, tym lepiej będą przystosowani do Królestwa i bardziej będą w nim błyszczeć. Z tego punktu widzenia każde brzemię jest lekkie, bo oceniamy swoje jarzmo i ono jest tak wygodne, tak rozsądne. A prócz tego, ono jest lekkie dlatego, że Pan jest z nami w tym jarzmie.

Tym jarzmem jest ogólne przyjęcie Pańskiej woli przez nas. Brzemieniem są szczegóły woli Pańskiej, które mamy wypełnić, nawet aż do cierpienia z powodu pełnienia Jego woli. Przyjmując jarzmo w duchu miłości, stwierdzamy, że jego ciężar jest istotnie lekki, a podejmując brzemię szczegółów woli Pańskiej, nawet aż do cierpienia, przy pomocy jarzma miłości stwierdzamy, że ciężar brzemienia uległ zmniejszeniu. Miłość zmniejsza ciężar każdego brzemienia, ułatwia każde z ada nie, pociesza w każdym smutku, uświęca każdy ból i otacza nimbem szczęścia nawet najmniejsze przedsięwzięcia i najpospolitsze rzeczy.

Równoległe cytaty: Mat. 16:24; Mar. 8:34-38; Łuk. 9:23,24; 1 Jana 5:3; 3 Mojż. 26:13; Izaj. 9:4; 10:27; Jer. 2:20; 5:5; 30:8; Treny 3:27; Przyp. 23:26; Rzym. 6:13,16,19; 12:1; 2 Kor. 8:5.

Pieśni: 160, 8, 14, 114, 191, 208, 244.

Pytania: Jakim w tym tygodniu było dla mnie jarzmo i brzemię Jezusa? Dlaczego? Jakie były wyniki?

18 LUTEGO

Was doświadcza Pan, Bóg wasz, aby wiedział, jeźli wy miłujecie Pana, Boga waszego, ze wszystkiego serca waszego, i ze wszystkiej duszy waszej.

5 Mojż. 13:3.

Królestwo Boże jest zamierzone tylko dla tych, którzy przez łaskę Bożą staną się w swych sercach podobnymi do Pana Jezusa w tym, że miłować będą Boga z całego serca, z całej duszy i będą w stanie powiedzieć: "O Panie, niech się stanie nie moja, ale twoja wola". Nic inny, ale taki właśnie stan pełnego poddania się Panu może spowodować naszą przydatność w Królestwie, ponieważ inny nie oznacza zupełnego poddania się i pełnej miłości do Boga. I nie zapominajmy, że te wszystkie rzeczy niebiańskie, których "oko nie widziało i ucho nie słyszało i na serce ludzkie nie wstąpiło", Bóg zachował dla tych, którzy Go miłują najbardziej.

Bóg poszukuje ludu wypróbowanego, doświadczonego pod względem lojalności na każdym punkcie charakteru. Z tego powodu On ustala różne opatrzności w życiu Swego ludu, tak ażeby wszyscy mogli w tych zrządzeniach opatrzności zademonstrować postawę swoich serc i okazać czy w sercach jest przywiązanie do Niego, do siebie czy do świata. Błogosławionym jest ten chrześcijanin, który okazuje przywiązanie do Boga !

Równoległe cytaty: 1 Mojż. 22:1-14; 5 Mojż. 8:2,5; 2 Kron. 32:31; Ijob 1:8-22; 2:3-10; Ps. 66:10-13; Dan. 12:10; Zach. 13:9; Mal. 3:2,3; 2 Tes. 1:4,5; Żyd. 12:5-11; Jak. 1:2,3,12; 1 Piotra 1:6,7; 4:12-19; Obj. 2:10.

Pieśni: 13, 3, 38, 56, 57, 93, 179.

Pytania: Czy w tym tygodniu miałem doświadczenia? Jakie? Jak je przyjąłem? W czym okazał się ich wynik?

19 LUTEGO

Wszystkoć czyste czystym, lecz pokalanym i niewiernym nie masz nic czystego, ale pokalany jest umysł i sumienie ich. Udawają, że Boga znają; ale uczynkami swemi tego się zapierają, będąc obrzydłymi i nieposłusznymi, a do wszelkiego dobrego uczynku nie sposobnymi.

Tyt. 1:15,16.

Co za okropny stan i jacy ostrożni powinni być wszyscy ci, którzy stanowią lud Boży, nie tylko, by mieć czyste serca i czyste umysły, lecz także zachować swoje sumienia bardzo wrażliwymi, w ścisłej harmonii ze Słowem Pańskim! Taki stan można utrzymać tylko przez surowe i częste osądzanie siebie, na podstawie wzoru udzielonego przez Boga, na podstawie Jego prawa miłości. "Chcę pochwycić, gdy ku mnie się zbliży, Pychy i żądzy najmniejsze pragnienie, By rozpalający się zgasić ów płomień chyży I powstrzymać mej woli błądzenie".

Cechą ludzkiego serca jest przywiązywanie się do każdej rzeczy, z którą człowiek się styka; dla niego dana rzecz jest dobra lub zła, w zależności od tego czy sam jest dobry czy zły. Ci, którzy są czyści przypisują czystość temu z czym się stykają, lecz nieczyści plugawią wszystko czegokolwiek się dotkną. Ta różnorodność istnieje ze względu na różnice w ich cechach moralnych. Jeśli jednostka należąca już raz do Boga staje się nieczysta, plugawi bardziej niżeli ta, która nigdy nie była czysta. Jej istota jest skalana.

Równoległe cytaty: 15:11; Łuk. 11:39-41; Dz.Ap. 10:15,28; Rzym. 14:14,17,20,23; 1 Kor. 6:12; 10:23-35; 1 Tym. 5:8; 2 Tym. 3:5; Żyd. 6:4-8; 10:26-31; 2 Piotra 2:20-22; 1 Jana 5:16; Jud. 11-13.

Pieśni: 20, 13, 1, 196, 198, 266, 267.

Pytania: Czy w tym tygodniu powstrzymałem się od grzechów próżności? Co mi w tym pomagało lub przeszkadzało? Jakie były wyniki?

20 LUTEGO

Jeźli kto między wami zda się być nabożnym, nie kiełznając języka swego...tego nabożeństwo próżne jest.

Jak. 1:26.

Język jest wskazówką serca, ponieważ "z obfitości serca usta mówią", zatem język nieokiełznany, wyrażający słowa samolubne, zawistne, przykre, chełpliwe i oszczercze, dowodzi, iż serce, z obfitości którego te słowa się wylewają, jest sercem nieuświęconym, bezbożnym i przejawiającym bolesny brak ducha Chrystusowego. Stąd, wszelkie nabożeństwo takiego serca jest próżne, gdyż ono nie jest zbawione ani w tym stanie nie n ada je się do zbawienia. Jednak Dobry Lekarz wskazał antidotum dla zatrutej duszy - lek, który, przyjęty zgodnie z przepisami, osłodzi zgorzkniałe serce.

Kiełznać język znaczy kontrolować go i kierować nim. Kontrolowanie języka, by nie mówił złych rzeczy i kierowanie nim, by mówił dobre rzeczy jest częścią kiełznania języka. Ten, kto pozwala swemu językowi stać się instrumentem zdeprawowanego usposobienia, nie jest człowiekiem o prawdziwie nabożnym charakterze, którego głównym składnikiem jest miłość do Boga i człowieka. Taki język na tyle gwałci prawo miłości, na ile usiłuje skrzywdzić tych wszystkich, których gani. Dlatego kontrolujmy nasze języki, powstrzymując je przed złem i kierujmy nimi, by wypowi ada ły słowa właściwe.

Równoległe cytaty: Jak. 3:1-12; Ps. 18:22; 12:4; 34:14; 39:2; 140:4; Przyp. 16:27; Mat. 15:18, 19; Dz.Ap. 5:3; 2 Tym. 2:23-25; Mat. 6:5-9; 23:14-22,27; Kazn. 5:1; Jak. 1:27.

Pieśni: 136, 78, 13, 20, 1, 82, 130.

Pytania: Jak w tym tygodniu używałem swego języka? Co mi w tym pomagało lub przeszkadzało? Co z tego wynikło?

21 LUTEGO

Boś ty jest skałą moją, i obroną moją; przetoż dla imienia twego prowadź mię, i zaprowadź mię.

Ps. 31:4.

Po udzieleniu nam przez Boga pewnych lekcji i doświadczeń, nie których w warunkach spokoju i odpoczynku, procedura postępowania wobec nas może ulec zmianie a symptomy Pańskiej opatrzności mogą prowadzić pod pewnymi względami do załamania się warunków, zarówno przyjaznych jak i nieprzyjaznych, wprowadzając nas w nowe okoliczności i warunki. Prawdziwy duchowy Izraelita nie będzie narzekał ani się skarżył lub wypowi ada ł, co wolałby, lecz będzie wyglądał Pańskiego kierownictwa. A jeśli dostrzeże kierownictwo Boskiej opatrzności, nawet jeśli to będzie w warunkach puszczy, bardziej jałowych i niepożądanych od tych, w których znajdował się uprzednio, powinien bezwzględnie przyjąć Pańskie kierownictwo i to z pieśniami wiary i zaufania.

Bóg, jako nasza Skała, jest naszym Obrońcą, na wzór skały wznoszącej się wysoko ponad wzburzone fale, chroniącej tego, kto w czasie burzy znalazł się na niej. Jako nasz Obrońca, nie tylko broni nas przed napaściami naszych nieprzyjaciół, lecz także wzmacnia nas do odpierania ich ataków i z ada nia im wszystkim silniejszego ciosu. Jako nasz Obrońca i Pokrzepiciel prowadzi nas Swoją Prawdą i Opatrznościami do osiągnięcia charakteru podobnego Jego charakterowi. Jako nasz Wódz kieruje naszymi krokami, jako nasz Przewodnik wskazuje kierunek na nieznanych nam drogach, wiodących do Królestwa.

Równoległe cytaty: 1 Mojż. 28:15; 49:24,25; 2 Mojż. 6:6,7; 12:13,17,23; 14:29,30; 19:4; 23:20; 4 Mojż. 23:23; 5 Mojż. 32:4; Ijob 1:10; Ps. 34:16,18,20,21; 41:2-4; 46:2-8; 91; 121; 125:1-3; 146:7,8; Mat. 10:29-31.

Pieśni: 126, 63, 67, 99, 286, 288, 293.

Pytania: Jak w tym tygodniu poddałem się Panu jako swemu Pokrzepicielowi i Wodzowi? Dlaczego? W jakich okolicznościach? Co mi w tym pomagało lub przeszkadzało? Z jakimi wynikami?

22 LUTEGO

Obcowanie wasze niech będzie bez łakomstwa, przestawając na tem, co macie.

Żyd. 13:5.

Modlitwy samolubne są zbyt kosztowne. Jedni osiągnęli bogactwo a stracili Prawdę i możność służenia jej. Drudzy odzyskali zdrowie tylko po to, aby się przekonać, że otrzymali inne doświadczenia nie mniej surowe. Inni natomiast odzyskali swoich bliskich z objęć śmierci, ażeby potem wyrazić przekonanie, że lepiej byłoby, gdyby Bóg nie wysłuchał ich prośby lub że raczej lepiej byliby zrobili, gdyby przyjęli Pańską mądrość i opatrzność z zadowoleniem, cierpliwie. Duchowi Izraelici powinni mądrze korzystać z tych rzeczy, które leżą w ich zasięgu, przyjmując wszystko jako dary Boże z dziękczynieniem. Ich prośby jednak powinny być zanoszone o dary duchowe, łącznie z cierpliwą wytrwałością i zadowoleniem serca.

Chrześcijanin będący pod wpływem łakomstwa nie tylko jest skłonny do samolubstwa, lecz także do szkodzenia drugim, dlatego łakomstwo nie jest cechą, którą mógłby rozwijać w sobie ten, kogo najwyższym celem jest oddanie wszystkiego dla dobra drugich. Duch zadowolenia z tego, co mamy, dowiedzie słuszności zbawiennego ograniczania pożądliwego usposobienia.

Równoległe cytaty: 2 Mojż. 18:21; 20:17; Ijob 31:24,25,28; Ps. 10:3; 119:36; Przyp. 11:24; 21:25,26; 23:4,5; 30:8; Izaj. 5:8; Mat. 6:19-21,24,25,31-33; 16:26; 1 Tym. 6:6-10; Ps. 37:16; Przyp. 16:8; 17:1; Kazn. 4:6; 1 Kor. 7:17,20-22; Fil. 4:11,12.

Pieśni: 145, 22, 60, 94, 170, 321, 322.

Pytania: Czy w tym tygodniu byłem pożądliwy, czy zadowolony? Dlaczego? W jakich okolicznościach? Z jakimi wynikami?

23 LUTEGO

Dam ci rozum, i nauczę cię drogi, po której masz chodzić; dam ci radę, obróciwszy na cię oko moje

Ps. 32:8.

Jedną z najważniejszych lekcji, jakich powinien nauczyć się duchowy Izraelita, jest zwracanie się do Pana o kierownictwo we wszystkich sprawach życia - nie usiłując nigdy przedsięwziąć niczego, tak w sprawach doczesnych jak i duchowych, bez upewnienia się jaka jest wola Pańska w danej sprawie. Postępujemy w kierunku Chanaanu i wiemy, że zanim odziedziczymy obietnice musimy przeżyć odmienne doświadczenia, stosowne dla każdego z nas. Uczy nas to, byśmy bezzwłocznie i z radosnym posłuszeństwem, bez szemrania poddawali się kierownictwu Pańskiemu. Można się tego spodziewać tylko ze strony tych, którzy skorzystali ze wskazówek udzielonych im wcześniej, a przede wszystkim z lekcji wiary i ufności w Pańską moc, dobroć i wierność.

Nasz Ojciec Niebieski ćwiczy Swoje dzieci na drodze ich życia. On używa trzech środków, za pośrednictwem których udziela Swoich instrukcji. Pierwszym jest Jego Słowo, którym oświeca ich umysły i prowadzi serca. Drugim jest Jego Duch, przez którego ożywia ich w wiedzy, łasce i służbie. Trzecim są Jego opatrzności, wśród których mają sposobność wyrabiania różnych zalet serca i umysłu, rozwijające ich charaktery mocą Jego Słowa i zgodnie z nim. Tak więc Jego mądrość kieruje nimi w ich postępowaniu.

Równoległe cytaty: 2 Mojż. 13:21; 15:13; 33:13-15; Ps. 23:2,3; 25:5,8,9; 27:11; 31:4; 48:15; 73:24; 78:52; 107:7; 139:9,10,24; Przyp. 8:20; Izaj. 40:11; 42:16; 48:17; 54:13; Łuk. 1:79; Jan 10:3, 4; 16:13.

Pieśni: 87, 293, 46, 63, 11, 110, 99.

Pytania: Jakimi były w tym tygodniu doświadczenia związane z myślą powyższego tekstu? Jak zostały przyjęte? Jakie towarzyszyły im pomoce i przeszkody? Jak one na mnie wpłynęły?

24 LUTEGO

Bo co niemożebnego było zakonowi, w czem on był słaby dla ciała, Bóg posławszy Syna swego w podobieństwie grzesznego ciała i dla grzechu potępił grzech w ciele, aby ona sprawiedliwość zakonu była wypełniona w nas, którzy nie według ciała chodzimy, ale według Ducha.

Rzym. 8:3,4.

Co za ulga i pociecha zawiera się w tych zapewnieniach! Zaiste, są to cudowne słowa żywota! One wzbudzają w nas nadzieję. Jeśli Bóg przyjmuje doskonałe pragnienia serca, zamiast absolutnej doskonałości ciała, to istotnie mamy nadzieję dojścia do wzorca wystawionego przez Niego dla nas, wzorca doskonałości. Nie możemy postępować według Ducha, bowiem, o ile to dotyczy naszych śmiertelnych ciał, w nich nie możemy wznieść się do wymagań Ducha. Nasze umysły mogą sięgać Ducha, nasze intencje mogą być doskonałe, a tego właśnie nasz Ojciec Niebieski oczekuje od nas - doskonałości intencji.

Na skutek upadku nasze fizyczne, umysłowe, moralne i religijne zdolności są niedoskonałe i nie jesteśmy w stanie wypełnić Zakonu, który jest miarą zdolności doskonałego człowieka. Lecz ofiara Chrystusa za nas, dostarczając nam przez wiarę szaty sprawiedliwości, przykrywa wszystkie grzechy popełniane przez nas ze słabości i z nieświadomości. Te grzechy nie są brane pod uwagę przeciwko nam, przez co każdy z nas może swoim nowym sercem, umysłem i wolą wypełniać sprawiedliwość Zakonu, w takim stopniu, w jakim nie postępuje według ciała, lecz według Ducha.

Równoległe cytaty: Dz.Ap. 13:39; Rzym. 3:20; 7:5-11; 10:4; Gal. 2:16; 4:4,5; Żyd. 7:18; 10:1,2; 2 Kor. 5:21; Gal. 3:13; 5:16,25; Tyt. 2:11,12.

Pieśni: 5, 9, 15, 54, 124, 187, 246.

Pytania: Czy w tym tygodniu wierzyłem w dokończone dzieło Chrystusa? Jak? Dlaczego? Jak to na mnie wpłynęło?

25 LUTEGO

Nie samym chlebem człowiek żyć będzie, ale każdem słowem pochodzącem przez usta Boże.

Mat. 4:4.

Mamy nauczyć się lekcji, że życie człowieka nie zależy od obfitości posi ada nych rzeczy - żywności i ubioru - lecz, że jego życie w najpełniejszym, największym i najwyższym znaczeniu zależy od jego zupełnego poddania się Boskiej woli od zwracania przez niego pilnej uwagi na każde słowo pochodzące z ust Bożych. Każde napomnienie, każda zachęta, każda obietnica jest potrzebna do rozwoju tych, których Bóg teraz powołuje do życia wiecznego jako Dziedziców ze Swym Synem w Królestwie. Zatem, jako uczniowie Pana Jezusa, starajmy się coraz lepiej zachowywać w pamięci słowa po wyższego tekstu i według nich postępować.

Życie człowieka nie zależy od obfitości ziemskich rzeczy, które posi ada . Tym, co się istotnie liczy, zarówno w udzielaniu jak i podtrzymywaniu życia, są nauki Słowa Bożego. Dlatego bardzo błądzą ci, którzy usiłują podtrzymać swoje grzeszne życie za pomocą ziemskich środków. Dla wrażliwych bowiem i posłusznych serc Słowo Boga jest duchem i żywotem, a tym, samym jest dla nich Słowem potężnym i życiodajnym.

Równoległe cytaty: 5 Mojż. 8:3; Ps. 17:4; 19:8-12; 43:3; 107:19,20;119:9,11,14,24,25,28,41,54,69,72,77,81,92,93,103, 144,159,173,174; Izaj. 30:21; Jer. 15:16; Ezech. 3:3; Am. 8:11,12; Mat. 7:24-27; Łuk. 11:28; Jan 5:24,39; 15:3; 20:31; Dz.Ap. 20:32; 1 Tym. 4:5,6.

Pieśni: 22, 332, 264, 49, 296, 79, 311.

Pytania: Czym w tym tygodniu podtrzymywałem swoje życie? Jak? Dlaczego? Z jakimi wynikami?

26 LUTEGO

Radujcie się zawsze w Panu; znowu mówię, radujcie się.

Filip. 4:4.

Nie może być zbyt wielu radujących się chrześcijan, nie mogą też oni radować się zbyt dużo, jeśli radują się w Panu. To radowanie się nie musi być ani hałaśliwe, ani ciche. Jednakże ono oznacza łagodność, szczęście, pokój i pogodę ducha, nie wymagające w istocie hałaśliwego demonstrowania, jak to niektórzy błędnie sądzą. Tymi jedynymi, mogącymi radować się zawsze, są ci, którzy mogą żyć bardzo blisko Pana i odczuwać swoją jedność z Nim oraz to, że Jego protekcja i troska im towarzyszą a Jego obietnica, mówiąca, że wszystkie rzeczy współdziałają dla ich jako chrześcijan najwyższego dobra, jest pewna.

Chrześcijanin powinien zawsze radować się w Panu; nie w rzeczach doczesnych, lecz w rzeczach odnoszących się do wieczności, to znaczy, w sprawach poświęcenia się i wynikających z niego zobowiązań, przywilejów, lekcji, wzrostu, przykazań i osiągnięć. Nieustanne zwracanie uwagi na otrzymane błogosławieństwa spowoduje, że będziemy radośni, ciesząc się ciągle. Cóż innego mogłoby być przyczyną radości, jak nie zastanawianie się nad naszym usprawiedliwieniem, poświęceniem, ożywionym duchem, duchowym światłem, pokarmem, wzrostom, zwycięstwami i służbą, Boskim synostwem i współdziedzictwem z Chrystusem!

Równoległe cytaty: 5 Mojż. 12:18; 1 Sam. 2:1; Ijob 22:26; Ps. 5:12; 9:3; 32:11; 35:9; 43:4; 63:12; 64:11; 97:11; 104:34; Izaj. 29:19; Joel 2:23; Abak. 3:18; Łuk. 10:21; Rzym. 5:2; 12:12; 15:13; 1 Kor. 12:26; Filip. 2:18; 3:1; 1 Tes. 5:16; Żyd. 3:6; 1 Piotra 4:13.

Pieśni: 248, 94, 100, 149, 179, 203, 204.

Pytania: Czy w tym tygodniu byłem radosny? Dlaczego? Jak? Co z tego wynikło?

27 LUTEGO

Skromność wasza niech będzie wiadoma wszystkim ludziom.

Fil. 4:5.

Greckie słowo, przetłumaczone tutaj jako "skromność", zdaje się zawierać w sobie myśl umiarkowania (łagodności), a nie energicznego wymuszania swoich praw. Naturalnie, miłosierdzie i wyrozumiałość są zaletami wymaganymi od tych wszystkich, którzy chcą być w Królestwie razem ze swym Panem. Wierność w spełnianiu, tak dalece, jak to jest możliwe, tego wszystkiego, czego od nas wymaga sprawiedliwość, a miłosierdzie w odniesieniu do wszystkich naszych wymagań sprawiedliwości wobec drugich, powinny być zasadą. W ten sposób będziemy dziećmi naszego Ojca, który jest w niebie, ponieważ On jest dobry i miłosierny wobec niewdzięcznych.

Izaj. 40:11; 42:3; 2 Kor. 10:1; Mat. 11:29; 23:37; 2 Sam. 22:36; Ps. 18:36; Gal. 5:22; 2 Tym. 2:24-26; Tyt. 3:1; Jak. 3:17; Żyd. 2:17,18; 4:15.

Równoległe cytaty: Izaj. 40:11; 42:3; 2 Kor. 10:1; Mat. 11:29; 23:37; 2 Sam. 22:36; Ps. 18:36; Gal. 5:22; 2 Tym. 2:24-26; Tyt. 3:1; Jak. 3:17; Żyd. 2:17,18; 4:15.

Pieśni: 198, 23, 38, 43, 96, 104, 293.

Pytania: Czy w tym tygodniu byłem łagodny? Dlaczego? W jakich okolicznościach? Co mi w tym pomagało lub przeszkadzało? Jakie były wyniki?

28 LUTEGO

Nie troszczcie się o żadną rzecz, ale we wszystkiem przez modlitwę i prośbę z dziękowaniem żądności wasze niech będą znajome u Boga

Fil. 4:6.

Może wyłonić się pytanie: Dlaczego Bóg nie daje nam tych rzeczy, o których wie, że są nam potrzebne, bez proszenia o nie i odwoływania się do Jego obietnic? Zapewne dlatego, abyśmy wpierw doszli do właściwego usposobienia serca, a następnie otrzymali Jego łaski i odnieśli z nich pożytek. Gdybyśmy nawet te łaski otrzymali, to możemy być pewni, że i tak nie ocenilibyśmy dostatecznie dotychczasowej i obecnej troski Boga o nas. Prawdopodobnie, nawet usposobieni do modlitwy i dziękczynienia, nie dostrzegamy w połowie tych wszystkich przypadków, które zasługują na naszą wdzięczność, a które zrozumiemy w przyszłości, gdy poznamy tak, jak teraz sami jesteśmy poznani.

Niepokój tak przystoi chrześcijaninowi, jak małemu dziecku brak ufności w miłość matki. W tym sercu, w którym króluje poleganie na Bogu a na tronie jest osadzona wdzięczność za licznie otrzymywane łaski, zmartwienie nie znajduje punktu oparcia. Dziecko Boże wie, że w każdej potrzebie ma czułego Ojca, do którego zawsze mają dostęp Jego błagające dzieci, dlatego, gdy przedstawi swoje potrzeby Ojcu, niepokojące troski znikną.

Równoległe cytaty: Ps. 127:2; Mat. 6:25-34; 13:22; Łuk. 21:34; 1 Kor. 7:32,33; 2 Tym. 2:4; Ps. 37:5; 55:23; Przyp. 16:3; Jer. 17:7,8; Żyd. 13:5; 1 Piotra 5:6,7; 1 Mojż. 32:24-29; 1 Sam. 12:23; Ps. 86:3,6; 130:1,2; Kol. 4:2; Mat. 15:22-28; Łuk. 18:1-7; 22:44; Rzym, 8:26; Efez. 6:18; Żyd. 5:7,8.

Pieśni: 313, 56, 57, 35, 99, 106, 239.

Pytania: Jakimi były moje doświadczenia w tym tygodniu, związane z myślą powyższego tekstu? Jak je przyjąłem? Jaki był ich wynik?

29 LUTEGO

Bóg jest miłością; a kto mieszka w miłości, w Bogu mieszka, a Bóg z nim.

1 Jana 4:16

Sprawiedliwość napełnia miarę całkowicie, lecz miłość nią potrząsa, ugniata, dokł ada i przepełnia sprawiedliwość. Miłość jest więc czymś, czego nie można wymagać, ani uskarżać się, gdy jej nie otrzymujemy, lecz gdy nam jest okazywana oceniać ją z wdzięcznością jako łaskę i szczodrze odwzajemniać. Każdy, kto w ogóle pragnie miłości, powinien jej pragnąć w jej najwyższym sensie - w sensie podziwu i czci. Ten rodzaj miłości jest najcenniejszy. Jedynym sposobem zdobycia go jest manifestowanie tej szlachetności charakteru, która wywołuje ją u tych, którzy są prawdziwie szlachetnymi.

Najbardziej znamienną zaletą Jehowy jest miłość współdziałająca w harmonii z mądrością, sprawiedliwością i mocą. Mieszkać w miłości znaczy trwać w praktykowaniu jej, poddając wszystkie władze serca i umysłu pod jej berło w harmonii z mądrością, sprawiedliwością i mocą. Kto tak postępuje mieszka w Bogu - gdyż tylko wtedy mieszka, gdy wyrzeka się własnej woli, przyjmując w jej miejsce Boską - i może trwać w takim postępowaniu, napełniając serce Boską miłością. Tak więc Bóg przez Swego Ducha mieszka w tym, który tak czyni.

Równoległe cytaty: 5 Mojż. 4:37; Ps. 63:4; 146:8; Jer. 31:3; Jan 3:16; Rzym. 5:8; 1 Jana 3:1; Ps. 31:24; 73:25,26; 91:14; Rzym. 8:28; Jan 14:15; 15:12,13; Rzym. 12:9,10; Mat. 5:41-47; 19:19.

Pieśni: 39, 95, 114, 198, 165, 194, 166.

Pytania: Jakimi były w tym tygodniu moje doświadczenia w związku z myślą tego tekstu: Co mi w tym pomagało lub przeszkadzało? W czym okazał się wynik?

Historia: Pastor C.T.Russell, Biblia a Izrael, O nas: kontakt, wierzenia, zbory, aktualności, wydarzenia, Literatura: Teraźniejsza Prawda, Sztandar Biblijny, Manna, książki, Broszury-Ulotki, Pytania: Często zadawane pytania, Ksiazka Pytan i Odpowiedzi, Sklep: książki, Czasopisma, Broszury-Ulotki, Download: pieśni, programy, E-book, Prenumerata: zasady, Zobacz: Towarzystwo Biblijne, Biblia Gdańska , Biblia Internetowa, Biblia Gdańska - Starodruk, Multimedialny Swiat Biblii, Czasopismo - STRAŻ,

LUTY

Wybierz datę:

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 1213 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 2728 29 30 31

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31