|
|
|
 |
|
HISTORIA
|
|
|
|
O NAS
|
|
|
|
LITERATURA
|
|
|
|
|
PYTANIA
|
|
|
|
SKLEP
|
|
|
|
DOWNLOAD
|
|
|
|
PRENUMERATA
|
| |
|
|
LINKI
|
|
|
|
ZOBACZ
|
|
 |
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
 |
Codzienna
NIEBIAŃSKA MANNA
|
KWIECIEŃ
Wybierz datę:
|
| 1 KWIETNIA
|
|
Czujcie a módlcie się, abyście nie weszli w pokuszenie
|
|
Mar. 14:38.
|
|
Charakter pokus poznajemy dokładnie dopiero wtedy, gdy nas ogarną. Gdybyśmy się dowiedzieli o nich wszystkiego zawczasu, stałyby się jedynie niewielkimi pokusami. Czuwajcie więc i módlcie się zawsze, gdyż przygotowanie się do nich jest jedynym bezpiecznym sposobem postępowania, bowiem przeciwnik wasz, diabeł, rozgląda się, kogo mógłby pożreć. On zna wasze słabe punkty i jest gotów je wykorzystać. Wszyscy potrzebujemy łaski Ducha Świętego w swych sercach a także Pańskiej "łaski ku pomocy czasu przygodnego", jeśli chcemy zwyciężyć. O, duszo moja, miej się na baczności, Bo nieprzyjaciel, ona moc ciemności, Napiera usilnie i stawia przeszkody, By nie dopuścić do wielkiej nagrody.
|
|
Tak długo, jak jesteśmy w ciele, pokusy oblegają nas ze wszystkich stron. One nie będą w stanie pociągać nas, jeśli będziemy zważać na przestrogę "Czujcie a módlcie się". Badając w świetle Słowa Bożego usposobienie, myśli, motywy, słowa, poczynania, otoczenie i wpływy działające na nas, ujawnimy prawdziwą naturę tych sugestii, a serdeczne poleganie na mocy Bożej, mogącej nas wybawić ze wszelkich prób, wyrażone w prośbach o pomoc w imieniu Chrystusa, zapewni łaskę, przez którą znajdzie się droga ucieczki z nich.
|
| Równoległe cytaty:
2 Mojż. 23:13; 34:12; 5 Mojż. 4:9; Ps. 119:9; Przyp. 4:23-26; Mat. 26:38-46; Dz.Ap. 20:28-30; 1 Kor. 16:13; Efez. 6:18; Mat. 6:5-13; 7:7, 8; Łuk. 11:11-13; 18:1; Filip. 4:6; 1 Tym. 2:8; Żyd. 4:16. |
| Pieśni: 13, 130, 136, 183, 35, 71, 239.
|
| Pytania:
1
Jakie doświadczenia związane z powyższym tekstem miałem w tym tygodniu? Co mi w nich pomagało lub przeszkadzało? Jakie były wyniki? |
| |
| 2
KWIETNIA |
 |
| Przeto tedy, póki czas mamy, dobrze czyńmy wszystkim, a najwięcej domownikom wiary |
| Gal. 6:10. |
|
Chrześcijanin powinien być gotowy czynić dobrze wszystkim ludziom kosztem własnego czasu i wygody, lecz dla braci powinien być gotowy położyć życie. Winien on także wyszukiwać dogodne okazje do kładzenia życia, dzień po dniu, w znaczeniu oddawania swego czasu na głoszenie Prawdy lub pomaganie w jakiś sposób Pańskim braciom, by mogli założyć zupełną zbroję Bożą i nie poddać się w tym złym dniu.
|
|
Sposobności, by czynić dobrze, nadarzają się na każdym kroku. Powinno się je wychwytywać i wykorzystywać od razu, tak jak górnik chwyta diament lub rubin, gdy tylko go dostrzeże. Dzieci Boże powinny rozwijać prawdziwy chrystianizm, starając się czynić dobrze każdemu i wszystkim. Świadczenie dobra powinno być regulowane zdrowym rozsądkiem, który tak pokieruje nami, by szczególnie służyć braciom, lecz nie pomijać drugich, w myśl zasady wypowiedzianej przez naszego Pana "te rzeczy mieliście czynić, a onych nie opuszczać".
|
| Równoległe cytaty:
1 Kor. 15:58; 2 Tes. 3:13; 2 Kor. 4:1; Żyd. 10:36; Kazn. 3:12; 9:10; Mat. 5:43, 44; Jan 9:4; 12:35; Ps. 37:3, 27; Mar. 3:4; Łuk. 6:35; 1 Tes. 5:15; 1 Tym. 6:17, 18; Tyt. 2:14; 3:8.
|
| Pieśni:
309, 70, 116, 210, 267, 275, 280 |
| Pytania:
Czy w tym tygodniu wykorzystywałem sposobności czynienia dobrze? Komu? Jakie temu towarzyszyły okoliczności? Co stanowiło pomoc, a co przeszkodę? Jakie były wyniki?
|
|
| 3
KWIETNIA |
|
| Noc przeminęła, a dzień się przybliżył; odrzućmyż tedy uczynki ciemności, a obleczmy się w zbroję światłości |
| Rzym. 13:12. |
|
Uczynkami ciemności są wszelkie uczynki, które nie wytrzymałyby próby najgruntowniejszego zbadania i nie otrzymałyby pochwały w świetle nowej dyspensacji, gdyby taka została w pełni wprowadzona. Pamiętajmy, że należymy do tej nowej dyspensacji, a nie do starej, i dlatego powinniśmy żyć w zgodzie ze swym obywatelstwem i odpowiedzialnością wobec Księcia Światłości, w opozycji do księcia ciemności, jego uczynków i sposobów postępowania.
|
|
Noc ponurego panowania szatana nad ziemią jest bliska końca. Dzień radosnego panowania Chrystusa zbliża się. Jako lud Boży powinniśmy odrzucać każdy uczynek i każdą cechę przesiąkniętą duchem przeciwnika a uzbroić się we wszelką prawdę i łaskę Pańskiego Ducha. Tym samym nasze obywatelstwo w Królestwie Boga będzie właściwie zalegalizowane a nasz patriotyzm całkowicie zamanifestowany ku Bożemu zadowoleniu.
|
| Równoległe cytaty:
1 Mojż. 6:5,11; 8:21; Ps. 51:7; Przyp. 20:9; Kazn. 7:20; Izaj. 1:5,6; 51:1; 64:6; Jer. 17:9; Mat. 7:17; 15:19; Jan 3:19; Rzym. 1:21-32; 3:9-19,23; 6:6,19,20; Gal. 5:17, 19-21; Efez. 4:17-22; 5:11; Kol. 3:8; Efez. 6:12-18; 1 Tes. 5:8; Jan 3:2.1; 15:2-8; 2 Kor. 9:8; Gal. 6:4,7-9.
|
| Pieśni:
192, 266, 82, 130, 13, 200, 272. |
| Pytania:
Czy w tym tygodniu odrzuciłem zło a przyjąłem dobro? Jak? Co mi w tym pomagało lub przeszkadzało? Z jakimi wynikami? |
| |
| 4
KWIETNIA |
|
| Chodźmy uczciwie jako we dnie |
| Rzym. 13:13. |
|
Każdy powinien się starać być uczciwym, nie tylko w sprawach pieniężnych, lecz także w postępowaniu z bliźnimi, w postępowaniu z braćmi, a ponad wszystko, uczciwym w swych wyznaniach odnoszących się do Boga i wiary. Tego właśnie dotyczy próba. Ma ona na celu pozostawienie tych, którzy bardziej miłują łaskę ludzi niż łaskę Boga oraz nieuczciwie chcą wyznawać i głosić kłamstwo, w ich kłamstwie. Takim wolno będzie zniweczyć swoje wieczne dobro, a tym samym okażą się niezdatnymi do Królestwa, jakkolwiek mogą ostatecznie być zdatnymi do czegoś innego.
|
|
Lud Boży powinien żyć uczciwie. Jego postępowanie powinno być żywym wyrazem i ilustracją sprawiedliwości. W prawości serca powinien oddawać wszystkim to, co im się należy. Powinien zawsze tak postępować, aby nigdy nie musiał się wstydzić wobec innych. Powinien postępować uczciwie, tak jak w dniu Tysiąclecia, jak gdyby był widziany przez Boga i przez wszystkich ludzi.
|
| Równoległe cytaty:
Filip. 4:8; Kol. 1:12,13; Pieśni 2:7,17; 1 Kor. 13:12; Obj. 22:5; 1 Piotra 2:12; 2 Piotra 3:11,12; 2 Kor. 6:7; Efez. 6:13-18; 1 Piotra 4:7,8; 1 Tes. 5:4-8; Jan 9:4.
|
| Pieśni:
164, 307, 13, 192, 114, 277, 58. |
| Pytania:
Czy w tym tygodniu postępowałem jak gdyby w Królestwie? W jakich okolicznościach? Co w tym było pomocą, a co przeszkodą? Co z tego wynikło?
|
| |
| 5
KWIETNIA |
|
| Radosnem warg śpiewaniem wychwalałyby cię usta moje. Zaprawdęć na cię wspominam, i na łożu mojem każdej straży nocnej rozmyślam o tobie |
| Ps. 63:6,7. |
|
Modlitwa jest nie tylko przywilejem., lecz także koniecznością. Jest ona niezbędna do duchowego wzrostu. Ktokolwiek traci pragnienie dziękowania, czczenia i społeczności z Ojcem miłosierdzia, może być pewien, że stracił ducha synostwa i taki szybko powinien starać się usunąć przeszkodę - świat, ciało i diabła. Każdy dodatkowy dowód Pańskiego zaufania do nas, objawiający nam Jego charakter i Plan, chroniący nas dotąd przed zmniejszeniem się naszej czci i modlitw powinien je w nas pomnożyć. Jeśli nasze serca są dobrą glebą, wydadzą obfity plon.
|
|
Ktokolwiek działa jako rzecznik Chrystusa, ten obwieszcza radosne doktryny, żeby odwieczny cel Boga, polegający na nasyceniu błogosławieństwami wszystkich, przyniósł chwałę Ojcu i objawił Jego mądrość, sprawiedliwość, miłość i moc. Odpoczywając w Prawdzie, jakoby na łożu, i kontemplując miłosierdzie Boże w czasach utrapień, chrześcijanin może ogłaszać Pański Plan i przez to wysławiać charakter Ojca. Głównym celem obwieszczania Słowa Pańskiego powinno być manifestowanie drugim jak chwalebnym, znacznym i godnym uwielbienia jest Jehowa, nasz Bóg i Ojciec!
|
| Równoległe cytaty:
3 Mojż. 7:12; Ps. 34:2; 50:14,23; 69:31,32; 107:22; 116:17; 119:97; Izaj. 63:7; Oz. 14:2; Efez. 5:19,20; Kol. 3:17; Filip. 4:6; 1 Tes. 5:18; 2 Tes. 1:3; 1 Piotra 2:5; 4:11. |
| Pieśni:
238, 23, 49, 296, 116, 44, 260. |
| Pytania:
Czy moje rozmyślania i rozmowy w tym tygodniu dotyczyły Słowa Pańskiego i Jego charakteru? W jakich okolicznościach? Z jakimi wynikami? |
| |
| 6
KWIETNIA |
|
| Lecz jeźli cierpi jako chrześcijanin, niech się nie wstydzi, owszem niech chwali Boga w tej mierze |
| 1 Piotra 4:16. |
| Różnego rodzaju choroby i niedogodności, na jakie się narażamy w służbie dla Prawdy, są dozwolone przez naszego Ojca i stanowią dowody naszej wierności i miłości. Gdybyśmy bowiem nie podlegali takim cierpieniom lub w jednej chwili zostali od nich cudownie uwolnieni, służba Panu nie byłaby ofiarą i zaistniałaby potrzeba wypróbowania naszej gotowości wytrwania w Prawdzie. W każdym razie jednak wszelki ból, cierpienie, zranienie ciała lub uczuć, uśmiercenie w sensie społecznym lub dosłowne dla sprawy Prawdy, staje się świadectwem Ducha, poświadczeniem naszej wierności. A we wszystkich tych utrapieniach powinniśmy się wielce radować - jak mówi nasz Pan i Apostoł Piotr. |
|
Cierpieć jako chrześcijanin, znaczy cierpieć z tych samych powodów, w tej samej formie, w tym samym duchu, dla tych samych celów i z podobnymi wynikami jak Jezus. Każdy, kto jest wielce wyróżniany takimi względami, niech się nie wstydzi, ale niech je traktuje jako najwyższy przywilej i powód do radości oraz dziękczynienia, na jakie tylko człowiek może się zdobyć. To daje społeczność z Ojcem, Synem i świętymi, możność ocenienia ich charakterów, wielki pokój i radość w tym życiu, możność przygotowania się do Królestwa i ostatecznie nagrodę powołania.
|
| Równoległe cytaty:
Mat. 5:10-12; Rzym. 8:35,36; 1 Kor. 15:31,32; 2 Kor. 1:5,9; 12:10; Gal. 2:20; 6:17; Filip. 1:29; 3:10; Żyd. 10:32-34; Jak. 1:2,12; 1 Piotra 1:6,7; 2:19-24; 4:12-14; 5:1,10. |
| Pieśni:
134, 47, 114, 208, 302, 325, 326. |
| Pytania:
Jakie w tym tygodniu przeżywałem doświadczenia, Związane z tą myślą? Jak je znosiłem? Jakie były wyniki? |
| |
| 7
KWIETNIA |
|
| Bóg mój napełni wszelką potrzebę waszę, według bogactwa swego, chwalebnie, w Chrystusie Jezusie |
| Filip. 4:19. |
| Jeśli nie masz pałającej gorliwości do głoszenia dobrej nowiny, będącej wielką radością, módl się o nią szczerze, wiernie, wytrwale i walcz o nią, a wkrótce ją zdobędziesz. Jeśli masz gorliwość i miłość do Ewangelii, a brak ci zdolności do przedstawiania jej, módl się o tę zdolność, robiąc zupełny użytek z tego, co już posiadasz. Jeśli masz gorliwość i zdolność, a brak ci okazji, jak najszybciej przedstaw to Panu w modlitwie, mówiąc Mu, że wiernie wykorzystujesz wszystkie nadarzające się sposobności. A wówczas oczekuj liczniejszych okazji, nie zaniedbując się w wykonywaniu tych najskromniejszych i najmniejszych, będących w zasięgu twoich możliwości. |
|
Wszyscy chrześcijanie potrzebują mądrości, sprawiedliwości, miłości i mocy, które Bóg zobowiązał się rozwijać w wiernych. Jehowa, w Swych niezgłębionych źródłach Mądrości, Sprawiedliwości, Miłości i Mocy, posiada dosyć bogactw, by móc uzupełniać wszystkie potrzeby wiernych. Szczodrze zaiste dostarcza ich tym wszystkim, którzy proszą o nie w imieniu i przez Jego Syna, którego uczynił dla nas Mądrością, Sprawiedliwością, Uświęceniem i Wyzwoleniem.
|
| Równoległe cytaty:
Ps. 23; 34:8-11; 50:10; 65:1014; Przyp. 8:21; Izaj. 25:4; Mal. 3:10; Mat. 6:26-33; Rzym. 8:28; 2 Kor. 9:8,9; Żyd. 13:5,6; 1 Piotra 5:7; Efez. 1:7; 3:16.
|
| Pieśni:
67, 110, 63, 119, 121, 293, 301. |
| Pytania:
Czy w tym tygodniu Bóg zaspokoił moje potrzeby? W jakich okolicznościach? Jak to na mnie wpłynęło? |
| |
| 8
KWIETNIA
|
|
|
Jeźliby się kto schraniał, nie kocha się w nim dusza moja
|
|
Żyd. 10:38.
|
|
Schranianie się oznacza wycofywanie swego poświęcenia i powrót do życia w grzechu, błędzie, samolubstwie i światowości. Opuszczenie złego życia i poświęcenie się Bogu sprawia Jehowie wielką przyjemność, jak czytamy: "Albowiem się kocha Pan w ludu (w świętych) swym". Wobec tego, Bóg jest bardziej niezadowolony z tych, którzy poznali drogę żywota i ją opuścili, niżeli z tych, którzy nigdy jej nie znali. Ci pierwsi znajdują się w ręku Boga żywego i przeznaczeni są na zniszczenie.
|
| Schranianie się oznacza wycofywanie swego poświęcenia i powrót do życia w grzechu, błędzie, samolubstwie i światowości. Opuszczenie złego życia i poświęcenie się Bogu sprawia Jehowie wielką przyjemność, jak czytamy: "Albowiem się kocha Pan w ludu (w świętych) swym". Wobec tego, Bóg jest bardziej niezadowolony z tych, którzy poznali drogę żywota i ją opuścili, niżeli z tych, którzy nigdy jej nie znali. Ci pierwsi znajdują się w ręku Boga żywego i przeznaczeni są na zniszczenie. |
| Równoległe cytaty:
1 Mojż. 19:26; Ps. 85:11; 125:5; Oz. 11:7; Łuk. 9:62; 17:32; Mat. 5:13; 6:23; Jan 17:12; 2 Tym. 2:12; Żyd. 6:4-9; 10:26-31; 2 Piotra 2; 3:17; 1 Jana 5:16. |
| Pieśni:
13, 130, 136, 20, 95, 196, 198. |
| Pytania:
Jakie miałem pokusy związane z myślą tego tekstu? Jak je zwyciężałem? Jakie powziąłem postanowienia w związku z tymi doświadczeniami? |
| |
| 9
KWIETNIA |
|
|
Azaż nie wiecie, iż ci, którzy w zawód bieżą, wszyscyć więc bieżą, lecz jeden zakład bierze? Także bieżcie, abyście otrzymali.
|
|
1 Kor. 9:24.
|
|
Aby odnieść zwycięstwo nie tylko musimy założyć zbroję Bożą, lecz także musimy być bohaterami w walce, prowadząc ofensywną walkę z pożądliwościami oczu, ciała, pychą żywota oraz wszystkimi wrogami sprawiedliwości i czystości. Miłość - miłość do Pana, Prawdy i sprawiedliwości - musi nas do tego pobudzać, w przeciwnym razie, nigdy nie zostaniemy zwycięzcami. Tylko miłość zachowa nas w wierności aż do śmierci i przygotuje do otrzymania dziedzictwa świętych. Oczywiście, nasuwa to wniosek; że serce, w którym rządzi żarliwa miłość, jest zupełnie oddane Panu, co znaczy, że dziewięć dziesiątych walki wygrano. Nawet wówczas, jak o tym mówi Apostoł (Jud. 21), musimy zachować siebie w miłości Bożej, w czujności, modlitwie i gorliwości. A tam, gdzie miłość obfituje; będzie też obfitować łaska.
|
|
Życie chrześcijanina jest przyrównane do zawodów. Wygranie zawodów wymaga starannego przygotowania, wynałożenia wielkiego wysiłku i nie mniejszej wytrwałości, niezawodnych zabiegów oraz możliwie najściślejszego stosowania się do regulaminu. Kto to zaniedbuje, dozna rozczarowania, nie odnosząc zwycięstwa, natomiast ten, kto wytrwa w tym do końca niewątpliwie zwycięży. Postarajmy się tak biec, aby wygrać.
|
| Równoległe cytaty:
Ps. 19:6; Kazn. 9:11; Jer. 12:5; Filip. 3:14; Żyd. 12:1; 1 Kor. 9:25-27; Gal. 2:2; 5:7; Filip. 2:16; 2 Tym. 2:5; 4:7,8; Efez. 6:12; 1 Tym. 6:12; 1 Piotra 1:4; 5:4; Jak. 1:12; Obj. 3:11.
|
| Pieśni:
20, 1, 44, 71, 78, 130, 183. |
| Pytania:
Jak biegłem w tym tygodniu? Co mnie do tego pobudzało? Co mi w tym pomagała lub przeszkadzało? Co z tego wynikło? |
| |
| 10
KWIETNIA |
|
| Uniżajcież się tedy pod mocną ręką Bożą, aby was wywyższył czasu swego |
|
1 Piotra 5:6.
|
|
Zaiste niełatwo jest kroczyć po ścieżce pokory, ustawicznie hamować ludzkie aspiracje i trzymać ofiarę na ołtarzu, aż do zupełnego strawienia. Ale w ten sposób, jako chrześcijanie, mamy wypracowywać sobie zbawienie z bojaźnią i ze drżeniem, gdyż w przeciwnym razie nie będziemy godnymi otrzymania nagrody, którą Bóg obiecał wiernym zwycięzcom, postępującym ściśle śladami błogosławionego Poprzednika o cichym i łagodnym sercu. Dopiero wtedy, gdy staniemy się tak pokornymi i wiernymi, Pan uczyni nas naczyniami wybranymi do zanoszenia Jego imienia drugim. Tak więc, gdy wyzbędziemy się siebie, On może nas napełnić Swoim Duchem i Prawdą, a my możemy kroczyć naprzód silni w Panu zastępów i w Jego wielkiej mocy, odważnie pełniąc służbę żołnierzy krzyża.
|
|
Chrystus jest potężną ręką Boga, pod której zwierzchnictwem się znajdujemy. Uniżać się pod Jego zwierzchnictwem, znaczy wyzbyć się samooceny pod względem fizycznym, umysłowym, moralnym, religijnym, a utrzymywać ocenę siebie samych w takim stopniu, w jakim Duch, Słowo i Opatrzności Boże na to pozwalają. Ktokolwiek, pośród różnych sytuacji życiowych pod zwierzchnictwem Chrystusa, tak się uniża, ten będzie we właściwym czasie wywyższony przez Boga pod władzą Chrystusa.
|
| Równoległe cytaty:
Jak. 1:9,10; 4:6; Izaj. 57:15; 66:2; Ijob 22:29; Przyp. 15:33; 29:23; Dan. 4:37; Łuk. 1:52; 10:21; 14:10,11; 18:14; 1 Piotra 5:3-5; Mat. 5:3; 11:29; 18:2-4; 20:26,27; 23:12; Rzym. 12:3,10,16; 1 Kor. 13:4; 2 Kor. 12:5-12; Efez. 4:2; 5:21; Filip. 2:3-11. |
| Pieśni:
95, 21, 6, 1, 58, 105, 216. |
| Pytania:
Jakie doświadczenia, mające związek z powyższym tekstem, przeżywałem w tym tygodniu? Jak je przyjąłem? Co w tym pomagało a co przeszkadzało? W czym okazał się wynik?
|
| |
| 11
KWIETNIA |
|
| Chodźmy ... nie w biesiadach i w pijaństwach |
| Rzym. 13:13. |
|
Niektórzy są upojeni żądzą posiadania pieniędzy i bogactw, inni żądzą interesów, jeszcze inni ubioru albo zamiłowaniem do muzyki i sztuki. Jednak jako lud Pański dostrzegliśmy przebłysk nowego dnia i wielkiego dzieła Boga, które w "owym dniu" zostanie dokonane. Powinniśmy więc swymi sercami zaangażować się w dzieło Boże, ażeby te sprawy, które są uznawane za właściwe i słuszne u ludzi światowych ponieważ oni nie są tak przebudzeni, jak my jesteśmy i nie widzą przyszłości tak dobrze, jak my ją widzimy - były dalekimi od naszego wyobrażenia i postępowania.
|
|
Jeśli chrześcijanin nie będzie zwracał uwagi na swoje postępowanie, zostanie odurzony błędem, grzechem, samolubstwem i światowością. Takie odurzenie niechybnie poprowadzi go do duchowego buntu, w którym zapomina się o wszelkim prawie i porządku, a stosuje przemoc p duchowym życiu i zdrowiu tych, którzy znajdują się na jego drodze. Często śladem jego postępowania jest zniszczenie. Zatem silne ramię Boskiego prawa musi położyć kres temu buntowi we wtórej śmierci.
|
| Równoległe cytaty:
Przyp. 23:20; Łuk. 21:34; 1 Piotra 4:3; Rzym. 8:29; 1 Kor. 6:9; 1 Piotra 2:11,21,22; Gal. 5:16-26; 6:18; Efez. 5:5,11,14,16; Kol. 3:8-10,12. |
| Pieśni:
130, 315, 71, 78, 83, 136, 1. |
| Pytania:
Czym się charakteryzowały doświadczenia bieżącego tygodnia, związane z tym tekstem? Jak zostały przyjęte? Jaki był ich rezultat? |
| |
| 12
KWIETNIA |
|
| Kielich błogosławienia, który błogosławimy, izali nie jest społecznością krwi Chrystusowej? Chleb, który łamiemy, izali nie jest społecznością ciała Chrystusowego? Albowiem jednym chlebem, jednem ciałem wiele nas jest |
| 1 Kor. 10:16,17. |
|
Jeden jest kielich, chociaż zawarty w nim sok pochodzi z wielu gron, podobnie jeden jest bochenek, chociaż składa się z wielu ziaren. Ziarna nie mogą zachować swojej indywidualności i swego własnego życia, jeśli mają stać się chlebem dla drugich. Podobnie grona nie mogą pozostać gronami, jeśli mają stać się orzeźwiającym napojem. Dostrzegamy więc piękno stwierdzenia Apostoła mówiącego, iż ludzie Boży są uczestnikami jednego chleba i jednego kielicha. Nie ma innej drogi prowadzącej do osiągnięcia nowej natury jak przez przyjęcie Pańskiego zaproszenia do picia z Jego kielicha i łamania nas z Nim jako członków jednego bochenka. Mamy też być pogrzebani z Nim przez chrzest w Jego śmierci, a tym samym zyskać z Nim chwałę zmartwychwstania, zaszczyt i nieśmiertelność.
|
|
Chociaż podstawową myślą symbolizowaną w Wieczerzy Pańskiej jest usprawiedliwienie, to następną jest poświęcenie. Z tego punktu widzenia kielich napełniany dla nas przez Ojca symbolizuje cierpienia związane z procesem ofiarniczego umierania, a chleb przedstawia ludzką naturę Kościoła złożoną w ofierze na śmierć. Tak w pamiątkowej Wieczerzy Pańskiej jest przedstawiona śmierć Jezusa i Kościoła.
|
| Równoległe cytaty:
2 Mojż. 12:3-14,18,21-28; Mat. 26:26-28; Mar. 14:22-25; 10:35-39; Łuk. 12:50; Jan 18:11; 1 Kor. 11:23-34; Łuk. 22:19,20; Rzym. 6:1-11; 8:10,17; 12:1; 1 Kor. 15:29-34; 2 Kor. 1:5; 4:8; Gal. 2:20; Filip. 3:10; Kol. 1:24; 2 Tym. 2:10-12; 1 Piotra 2:19-24; 3:17,18; 4:13-19; Kol. 1:27; 1 Kor. 12:12,13; Żyd. 3:1; 7:26,27; 1 Piotra 2:5,9; Żyd. 10:4-10; 13:10-14; 9:13-23. |
| Pieśni:
122, 276, 160, 191, 281, 31, 322. |
| Pytania:
Czy w tym tygodniu cierpiałem z Panem i braćmi? W jaki sposób? W jakich okolicznościach? Co mi w tym pomagało lub przeszkadzało? Z jakimi wynikami? |
| |
| 13
KWIETNIA |
|
| Jeźli nie będziecie jedli ciała Syna człowieczego, i pili krwi jego, nie macie żywota w sobie |
| Jan. 6:53. |
|
Chętnie, drogi Panie, spożywamy (przyswajamy dla swoich potrzeb) zasługę Twojej czystej natury ofiarowanej za nas - dla naszego usprawiedliwienia. Chętnie też chcemy uczestniczyć z Tobą w kielichu cierpień, zdając sobie sprawę z ważności błogosławionego przywileju cierpienia z Tobą, by w czasie właściwym także i panować z Tobą; być z Tobą umarłymi, ażeby w przyszłości wiecznie z Tobą żyć; być takimi jak Ty i dzielić z Tobą miłość i chwałę jako Twoja Oblubienica. Ach! Żebyśmy mogli być wierni, nie tylko w przyjmowaniu symbolu, ale także w rzeczywistości. Błogosławiony Panie, słuchamy Twego Słowa, mówiącego "Kielichci, który ja piję, pić będziecie i chrztem, którym ja się chrzczę, ochrzczeni będziecie". Panie, sami z siebie nie jesteśmy zdolni do takiej ofiary, lecz łaska Twoja nam wystarcza, ponieważ jesteśmy całkowicie Twoi, teraz i na zawsze.
|
|
Jeść ciało Syna Człowieczego znaczy stopniowo przez wiarę przyswajać sobie Jego doskonałą ludzką naturę, a pić Jego krew znaczy stopniowo przez wiarę przyswajać sobie Jego doskonałe życie. W ten sposób z zasługi Chrystusa przyswajamy sobie dokładną równowartość naszego długu zaciągniętego na skutek grzechu Adamowego. A ta przyswojona doskonała ludzka natura i życie sprawia, że jesteśmy uznani za doskonałych i mających doskonałe życie. Bez tego przyswajania jesteśmy martwymi w Adamie i nie możemy mieć życia, lecz w trakcie tego przyswajania mamy życie. Jeść Jego ciało i pić Jego krew, szczególnie to ostatnie, częściowo znaczy także udział Kościoła w śmierci ofiarniczej.
|
| Równoległe cytaty:
Mat. 26:26-28; 1 Kor. 11:23-29; Jan 6:47-58; 1 Kor. 10:16; Rzym. 6:3-10; 8:10; 1 Kor. 15:29-34; Kol. 1:24; 2 Tym. 2:10-12; Żyd. 13:13-16. |
| Pieśni:
325, 123, 277, 135, 259, 132, 299.
|
| Pytania:
Czy w tym tygodniu jadłem Jego ciało i piłem Jego krew? Jak? Dlaczego? Z jakimi wynikami?
|
| |
| 14
KWIETNIA |
|
|
Wylał na śmierć duszę swoję, a z przestępcami policzon będąc
|
|
Izaj. 53:12.
|
|
Jak każdy, kto postępuje śladami Mistrza musi przeżyć pewne doświadczenia getsemańskie, tak też każdy musi co najmniej skosztować w jakimś stopniu wszystkich doświadczeń Mistrza. Nie zapominajmy więc, zwracać uwagę na sposobności służenia braciom, "maluczkim" współuczniom Chrystusa. Bądźmy ostrożni, by nie dodawać urągowisk, które muszą spaść na wszystkich naśladowców Baranka, lecz przeciwnie, wypowiadajmy słowa sympatii i udzielajmy pomocy drugim w noszeniu krzyża, w trudnościach i próbach. W ten sposób najlepiej możemy pokazać naszemu Panu i Głowie, jak byśmy ocenili okazję udzielania Mu pomocy w niesieniu Jego krzyża w drodze na Kalwarię.
|
|
Śmierć naszego Pana nie była śmiercią pozorną. Jego śmierć była rzeczywista. W samej Swej istocie został poddany śmierci. Proces, w którym się spełniła był powolny. Trwał on trzy i pół roku. Składały się nań fizyczne wyczerpanie, umysłowy smutek i fizyczna przemoc. Tak bardzo nas umiłował, że dla naszej korzyści przez część trzech dni podlegał stanowi śmierci. Jego ostatnie godziny też nie upłynęły w lepszych warunkach. Chociaż nie był winien grzechu ani zbrodni, został skazany na śmierć jako grzesznik i zbrodniarz z grzesznikami i zbrodniarzami.
|
| Równoległe cytaty:
1 Mojż. 3:15; Ps. 22:2-22; 69:22; Izaj. 53; Dan. 9:26; Zach. 12:10; 13:7; Mat. 27:1-50; Mar. 15:1-37; Łuk. 23:1-46; Jan 18:28; 19:30.
|
| Pieśni:
168, 5, 28, 132, 135, 246, 290. |
| Pytania:
Jaki wpływ wywarła na mnie w tym tygodniu śmierć Jezusa? Jakie były okoliczności i wyniki?
|
| |
| 15
KWIETNIA |
|
|
Ojcze! w ręce twoje polecam [deponuję] ducha mojego
|
|
Łuk. 23:46.
|
|
Z pełnym zaufaniem nasz drogi Zbawiciel zwrócił się do Ojca i pełen wiary oznajmił, że wszelkie życiowe i wszelkie przyszłe błogosławione nadzieje powierza miłości i mocy Ojcowskiej, aby tylko być w zgodzie z Planem i Słowem Ojca. Podobnie my, jako naśladowcy naszego Mistrza, powinniśmy spoglądać w przyszłość z wiarą, a w godzinie śmierci wszystkie swoje sprawy powierzać Temu, który okazał nam Swoją miłość nie tylko w daniu Swego Syna, jako naszego Zbawiciela, ale także w Swej opatrznościowej trosce przez całe nasze życie oraz w wielkich i kosztownych obietnicach, które idą przed nami i dają nam siłę, pociechę i zapewnienie.
|
|
Chociaż na kilka chwil przed Swoją śmiercią nasz Pan poczuł się opuszczony przez Boga, to jednak właśnie w momencie śmierci odzyskał świadomość Boskiej łaski i dlatego zwrócił się do Niego jako do Ojca. Jego zaufanie do Boskiej łaski było tak wielkie, że bez cienia wątpliwości Swoje nadzieje przyszłej egzystencji powierzył mocy Ojcowskiej, mając doskonałe zapewnienie, że Ojciec przywróci Go do życia. Dosłowny przekład wskazuje, że On także dla korzyści drugich zdeponował u Ojca Swoje ludzkie prawa życiowe i Swoje prawo do ludzkiego życia.
|
| Równoległe cytaty:
1 Kron. 5:20; 2 Kron. 33:12,13; Ijob 1:20, 21; 2:9; Ps. 22:2-22; Ps. 31:6; 89:27; Izaj. 53; Mat. 26:39; Jan 8:11; Dz.Ap. 7:59,60; 21:14; 1 Piotra 2:21-24; Filip. 2:8; Żyd. 2:9,14; 12:3,4; 1 Piotra 4:12-14,19; 2 Tym. 4:6.
|
| Pieśni:
5, 15, 132, 187, 168, 190, 246. |
| Pytania:
Co oznaczała dla mnie w tym tygodniu zdeponowana zasługa Chrystusa? Jak wpłynęła na mnie w tym tygodniu Jego ufność w Boga? Jakie błogosławieństwa wpłynęły z tego dla mnie w tym tygodniu, a przeze mnie dla drugich?
|
| |
| 16
KWIETNIA |
|
| Cić mi będą, mówi Pan zastępów, w dzień, który Ja uczynię, własnością; i zmiłuję się nad nimi, jako się zmiłowywa ojciec nad synem swoim, który mu służy |
| Mal. 3:17. |
|
Gdyby Pan wysłał nas, by poszukać Jego wybranych, to być może zebralibyśmy takie jednostki, które On odrzuciłby jako niegodne, ponieważ nie jesteśmy w stanie czytać serca. Ta myśl powinna wyrobić w nas pokorę, uprzejmość i cichość w stosunku do wszystkich i pełne zaufanie do Pana, a także skłonność do wyglądania Jego kierownictwa w odniesieniu do naszej pracy jako Jego sług, tak jak Samuel wyglądał Pana w związku z pomazaniem Dawida.
|
|
Pan dał chwalebne obietnice tym, którzy poszukują Go jako głównego celu. swego życia. On czyni ich Swoją własnością, a nawet Swymi własnymi synami, co szczególnie zostanie zamanifestowane w onym wielkim dniu. Obchodzi się z nimi z czułą życzliwością. Żaden ziemski ojciec nie traktuje swoich dzieci z większą wyrozumiałością, niż czyni to Jehowa w stosunku do Swoich dzieci, które znajdują przyjemność w pełnieniu Jego woli.
|
| Równoległe cytaty:
Ps. 66:16; 56:9; Izaj. 65:13,14; Żyd. 3:14; Ps. 135:4; Jan 17:6,9,10,24; Izaj. 62:3; Ps. 103:8-13; Pieśń 2:16; Jan 10:27-30; 1 Kor. 3:23; 6:20; Gal. 5:24; 2 Tes. 1:7-10; 2 Mojż. 19:5; 5 Mojż. 7:6; Tyt. 2:14; 1 Piotra 2:9; Rzym. 8:32; 2 Kor. 6:18; 1 Jana 3:1-3. |
| Pieśni:
29, 18, 21, 72, 155, 201, 204. |
| Pytania:
Jak ten tekst wpłynął na mnie w tym tygodniu? Dlaczego? Pod wpływem jakich warunków? Z jakimi wynikami?
|
| |
| 17
KWIETNIA
|
|
|
Pomazanie, któreście wy wzięli od niego, zostaje w was
|
|
1 Jana 2:27.
|
|
Błogosławieństwo i moc Pańska towarzyszyły w jakiś sposób pomazaniu Dawida - dokładnie nie możemy zrozumieć jak to było - uzdalniając go do postępu w wiedzy, itd., przystosowując i, przygotowując do obowiązków urzędu, na który został pomazany. Czy w związku z tym pomazanie jakie spłynęło na Kościół, od czasu przyjęcia go przez Pana, nie możemy traktować jako antytypu? Pomazanie Kościoła nie było fizyczne, błogosławieństwa mu udzielone nie miały charakteru doczesnych błogosławieństw, ponieważ członkowie Kościoła wzrastali w łasce, wiedzy oraz miłości jako nowe stworzenia i jako tacy w przyszłości, w pierwszym zmartwychwstaniu, będą udoskonaleni i wstąpią na tron razem z naszym Panem i Mistrzem, swą Głową.
|
|
Starożytni nigdy nie rozumieli, że Pomazaniec będzie się składał z pewnej liczby jednostek. Tajemnica ta została jednak wyjaśniona Kościołowi Ewangelicznemu, a wiernym zapewnione jest stanowisko w tym pomazanym gronie. Święte serce i spłodzony umysł, w trakcie poświęcania się, były zadatkiem ich dziedzictwa, niezmienną rękojmią wierności Boga wobec wiernych.
|
| Równoległe cytaty:
Ps. 18:51; 20:7; 23:5; 45:8; Żyd. 1:9; Ps. 89:21-24; Izaj. 11:2,3; 61:1-3; Dan. 9:24; Mat. 3:16,17; Dz.Ap. 4:27; 10:38; 2 Kor. 1:21; 1 Jana 2:20,27; 1 Kor. 12:12,13; 15:23.
|
| Pieśni:
1, 21, 90, 14, 165, 217, 218. |
| Pytania:
Co ten tekst oznaczał dla mnie w tym tygodniu? Jak? Z jakimi wynikami? |
| |
| 18
KWIETNIA |
|
| Najmilsi! niech wam nie będzie rzeczą dziwną ten ogień, który na was przychodzi ku doświadczeniu waszemu, jakoby co obcego na was przychodziło. Ale radujcie się z tego, żeście uczestnikami ucierpienia Chrystusowego, abyście się i w objawienie chwały jego z radością weselili |
| 1 Piotra 4:12,13. |
|
W nieprzyjaznym świecie możemy spodziewać się tylko zarzutów, które stawiano naszemu Mistrzowi, gdyż sługa nie jest wyższy od swego Pana. Świat, ciało i diabeł sprzeciwiają się naszemu biegowi. Istnieją walki wewnętrzne i obawy zewnętrzne, liczne też strzały ogniste są wymierzone w sprawiedliwych. Jaka więc jest najbezpieczniejsza postawa duszy nękanej nieszczęściami i dotkliwymi próbami? Czyż nie milczenie przed Bogiem, oczekiwanie i czuwanie w celu zrozumienia Jego kierownictwa, Jego woli w każdej sprawie, poprzedzające ośmielenie się dotknięcia spraw, które często mogą mieć wielkie znaczenie? Dlatego Psalmista sugeruje to, mówiąc "Zaniemiałem milcząc; zamilknąłem i w dobrej sprawie [nawet w sprawie czynienia lub mówienia tego, co w moim pojęciu wydaje się być dobre]".
|
|
Dzieci Boże nie powinny się dziwić, gdy nadchodzą próby, ponieważ ich poświęcenie oznacza cierpienia z Chrystusem. Próby te nie powinny ich również zniechęcać, a raczej powinny być powodem do radości, gdyż dostarczając przywileju cierpienia z Chrystusem, chwałę, która po nich nastąpi, uczynią o wiele słodszą. Im większe są znoszone cierpienia, tym większa będzie objawiona chwała. Niechaj ta myśl dodaje nam odwagi.
|
| Równoległe cytaty:
Rzym. 6:1-11; 8:10,17; 2 Kor. 1:5; 4:10; 1 Kor. 15:29-34; Mar. 10:35-39; Kol. 2:11,12; Gal. 2:20; 2 Tym. 2:10-12; Filip. 3:10; 1 Piotra 2:19-24; 3:14,17,18; 4:16,19; Żyd. 7:26,27; 13:10-16; 10:4-10,19; 9:13-23; 1 Piotra 2:5,9. |
| Pieśni:
299, 114, 134, 244, 326, 259, 325. |
| Pytania:
Czy w tym tygodniu cierpiałem z Chrystusem? Jak? Dlaczego? Z jakimi wynikami? |
| |
| 19
KWIETNIA |
|
| Z obfitości serca usta mówią. Dobry człowiek z dobrego skarbu serca wynosi rzeczy dobre, a zły człowiek ze złego skarbu wynosi rzeczy złe |
| Mat. 12:34,35. |
|
Przedmiotem głównej naszej troski powinno być serce, aby jego uczucia i usposobienie były całkowicie pod kontrolą Boskiej łaski, by każda zasada prawdy i sprawiedliwości mogła być w nim osadzona, a sprawiedliwość, miłosierdzie, dobrodziejstwo, braterska uprzejmość, miłość, wiara, cichość, powściągliwość, najwyższa cześć dla Boga i Chrystusa oraz żarliwa miłość do wszystkich zalet świętości mogły być mocno utwierdzone jako panujące zasady życia. Jeśli te zasady będą niewzruszone, utrwalone w sercu, wtedy usta czerpiąc z dobrego skarbca serca, będą wypowiadać słowa prawdy, stateczności, mądrości i łaski.
|
|
Serce jest źródłem naszych słów i czynów, dlatego jakimi są słowa i czyny jednostki, takim jest jej serce. Dobre serce jest przepełnione dobrymi słowami i uczynkami; złe serce, złymi słowami i uczynkami. Jak niezbędne jest zatem utrzymywanie serca w czystości! Następujące napomnienie jest przeznaczone szczególnie dla wszystkich naśladowców Pana, "Nad wszystko, czego ludzie strzegą, strzeż serca twego; bo z niego żywot pochodzi" (Przyp. 4:23).
|
| Równoległe cytaty:
Łuk. 6:45; Ps. 37:30; Przyp. 10:20; 12:6,17-19; 15:4,23; 5 Mojż. 5:29; 6:5,6; 1 Sam. 16:7; 1 Kron. 28:9; 2 Kron. 12:14; Ps. 51:12; Jer. 17:9,10; Mat. 5:8; 12:33,36,37; 15:18-20; 23:26; Żyd. 3:8.
|
| Pieśni:
116, 44, 130, 125, 136, 49, 154. |
| Pytania:
Jakimi były w tym tygodniu moje doświadczenia związane z myślą tego tekstu? Jak ten tekst sprawdził się w doświadczeniach tego tygodnia? Jakie były wyniki? |
| |
| 20
KWIETNIA |
|
| Kto wierny jest w małym, i w wielu wiernym jest |
| Łuk. 16:10. |
| Nie znaczy to, że lud Boży ma być zadowolony ze zwykłego biegu codziennego życia w domu lub w zakładzie pracy i mówić sobie: Bóg przyjmuje moją pracę, jak gdyby była wykonana bezpośrednio dla Niego, w sposób bardziej pożądany, znaczy natomiast, że każda jednostka z ludu Bożego powinna codziennie starannie przebadać swoje ziemskie obowiązki i zobowiązania, by się zorientować w jaki sposób mogłaby sprawiedliwie i słusznie odciąć chwile, godziny lub dni od służenia ziemskim sprawom oraz interesom i poświęcić je dla spraw duchowych i interesów duchowych, swoich i drugich. Jednostka, która chce wykorzystać szybko mijające chwile, by zużyć je, w miarę możliwości, w interesie Ojca jest poświęconym sercem i wyrzekającym się samego siebie uczniem. |
|
Charakter osoby przejawia się we wszystkim, co ona czyni. Dlatego traktowanie przez nią małych spraw i małych obowiązków jest równie dobrym świadectwem jej charakteru, jak postępowanie w sprawach wielkich. Taką jest Boska zasada oceniania charakteru, oceniania świętych, których wierność Panu w małych rzeczach obecnego życia On traktuje jako dostateczną gwarancję ich wierności w wielkich rzeczach przyszłości.
|
| Równoległe cytaty:
Zach. 4:10; Mat. 25:21; Łuk. 16:11,12; 19:17; Żyd. 3:2; Przyp. 28:20; Mat. 10:22; 24:45-47; 1 Kor. 4:2; Obj. 2:7,10,17,26,27; 3:5,11,12,21. |
| Pieśni:
312, 13, 110, 114, 183, 197, 200. |
| Pytania:
Czy w tym tygodniu byłem wierny? W jakich rzeczach? Jakim kosztem? Z jakimi wynikami?
|
| |
| 21
KWIETNIA |
|
|
Albowiem nie mamy najwyższego kapłana, któryby nie mógł z nami cierpieć krewkości naszych, lecz skruszonego we wszystkiem na podobieństwo nas, oprócz grzechu. Przystąpmyż tedy z ufnością do tronu łaski, abyśmy dostąpili miłosierdzia, i łaskę znaleźli ku pomocy czasu przygodnego.
|
|
Żyd. 4:15,16.
|
|
W chwili pokusy serce powinno się wznieść do wielkiego Mistrza, z pełnym zaufaniem wiary, uznaniem Jego miłości, mądrości i możności udzielenia nam pomocy a także gotowości kierowania wszystkimi sprawami dla dobra tych, którzy Go miłują. Prośba o pomoc w czasie takiej potrzeby z pewnością skieruje ku nam Pańską radę i pomoc oraz siłę do postępowania w sprawiedliwości, prawdzie, czystości i miłości. W ten sposób możemy stawać się zwycięzcami z godziny na godzinę, z dnia na dzień i ostatecznie stać się nimi.
|
|
Nie ma doświadczenia ze strony ciała, świata i szatana przypadającego w udziale ludowi Pańskiemu, którego w zasadzie nie przechodziłby nasz Pan. Chociaż jednak Jego pokusy nie dotyczyły grzechu, ale światowości i naturalnego samolubstwa, były jednakże dotkliwymi i wyrobiły w Nim sympatię do nas, będących w podobnych próbach. To powinno napełnić nas zaufaniem w zbliżeniu się do Boga przez Niego i w Nim z prośbą o pomoc w każdej potrzebie.
|
| Równoległe cytaty:
Żyd. 2:17,18; 3:1; 5:1-5; 7:11-28; 8:12; 9:23; Łuk. 23:34; Jan 14:6,13-16; 16:23-26; 17:20-22; Rzym. 8:34; 1 Kor. 10:13; Efez. 3:12; Żyd. 10:19-21. |
| Pieśni:
96, 139, 167, 168, 299, 35, 239. |
| Pytania:
Jakie doświadczenia minionego tygodnia były związane z tym tekstem? Jak one na mnie wpłynęły? |
| |
| 22
KWIETNIA |
|
| Ale powiadam wam, iż z każdego słowa próżnego [niepożytecznego, szkodliwego], któreby mówili ludzie, dadzą z niego liczbę w dzień sądny |
| Mat. 12:36. |
|
Jeżeli codziennie badamy nasze postępowanie, co jest obowiązkiem każdego chrześcijanina, i stwierdzimy, że w jakimś szczególe nasze słowa uwłaczały Panu, to pamiętajmy, że w imieniu naszego Adwokata możemy zbliżyć się w modlitwie do naszego Niebiańskiego Ojca i wytłumaczyć Mu, iż zdajemy sobie sprawę z popełnionego błędu, że głęboko żałujemy zaniedbania w oddawaniu czci Jego imieniu i Jego sprawie w świętym postępowaniu i rozmowie. Prośmy pokornie, byśmy nie zostali oskarżeni o ten grzech, lecz ażeby został on wymazany przez Jego łaskawe postanowienie dotyczące sposobu oczyszczania nas przez Chrystusa, pokornie twierdząc, że w Jego drogocennej krwi jest cała nasza nadzieja i ufność. W ten sposób zdamy nasz rachunek z każdego próżnego słowa, a przez słowa pokuty, uzupełnionej zasługą Chrystusa przyswojoną przez wiarę, zostaniemy uniewinnieni.
|
| Wypowiedziane słowa są wyrażeniem uczuć jednostki i dlatego tworzą jej charakter. Próżne słowa są bezużyteczne, wyrażają bowiem szkodliwe myśli i nieuchronnie podkopują charakter. Każda jednostka, kiedy przyjdzie na próbę do życia, będzie musiała zdać z tego rachunek i naprawić charakter. Dlatego, byłoby stosownym, aby każdy się modlił: "Panie, połóż straż ustom moim, strzeż drzwi warg moich". |
| Równoległe cytaty:
Ps. 26:1-4; 50:3-6; 139:23,24; Jer. 11:20; 20:12; 2 Tes. 1:4,5; Mat. 25:14-30; 1 Kor. 11:31; Ezech. 18:20-28; Mat. 11:22; 12:37-12; 25:31-46; Jan 5:22-30; Dz.Ap. 17:31; Rzym. 2:5-16; 1 Piotra 4:5,7. |
| Pieśni:
63, 67, 230, 333, 24, 73, 171. |
| Pytania:
Jakie w tym tygodniu miałem doświadczenia, związane z powyższym tekstem? Jakich lekcji nauczyłem się z nich? |
| |
| 23
KWIETNIA |
|
| Ale które padło na ziemię dobrą, ci są, którzy w sercu uprzejmem i dobrem słyszane słowo zachowują, i owoc przynoszą w cierpliwości |
| Łuk. 8:15. |
|
Ktokolwiek chce być ofiarnikiem z konieczności musi być łagodny, pokorny i pojętny, gdyż w przeciwnym razie opuści drogę ofiarowania. Musi się także nauczyć rozwijać łaskę Pańską zgodnie z zasadami cierpliwości, bowiem cierpliwość jest nieodzowna w zapieraniu się siebie i znoszeniu czasami niesprawiedliwości, gdy nie ma możliwości jej uniknięcia, jednak bez wyrządzania krzywdy sprawie Pańskiej lub komukolwiek z Jego ludu. To także oznacza uprawianie braterskiej uprzejmości - słowem, rozwój zupełnej woli Bożej w naszych sercach i życiu, czyli miłości, która musi być osiągnięta w wielkiej i przezwyciężającej mierze, zanim ukończymy nasze dzieło ofiarowania.
|
|
Prawe i dobre serce jest najlepszą ze wszystkich posiadłości, ponieważ takim sercom Bóg daje Prawdę, w takich sercach Prawda pozostaje i przez takie serca działa przynosząc obfity owoc, który ostatecznie dojrzewa, kształtując podobieństwo Boże, potrzebne tym wszystkim, którzy z Chrystusem będą mieć udział w administrowaniu sprawami Królestwa.
|
| Równoległe cytaty:
Ijob 23:11,12; Ps. 119:11,129; Łuk. 11:28; Dz.Ap. 17:11; Mat. 13:23; Jan 8:31; 14:21; 15:5,8; Jak. 1:22,25; Żyd. 3:14; Rzym. 2:7; Żyd. 10:36; 12:1; 4:2; 1 Piotra 2:1,2; Ps. 1:1-3; Kol. 1:6,10. |
| Pieśni:
125, 22, 49, 154, 198, 267, 315.
|
| Pytania:
Jakie miałem doświadczenia, związane z tym tekstem? Jak je przyjąłem? Jaki był skutek?
|
| |
| 24
KWIETNIA |
|
| Przetoż każdy z nas niech się bliźniemu podoba ku dobremu dla zbudowania |
|
Rzym. 15:2.
|
|
Lekcją dla każdego ucznia Pańskiego jest to, iż specjalną misją jego urzędu, powołania i wezwania w obecnym czasie jest ofiarowanie się. Jedną z form służby, często nie dostrzeganą przez uczniów Pańskich, jest sposobność wyrzekania się własnych dróg i planów, własnych metod czy pierwszeństwa i przyjmowanie w ich miejsce, w interesie pokoju, planów i pierwszeństwa innych, gdy chodzi jedynie o osobiste pierwszeństwo i gdy wierzymy, iż Pan chciałby, aby dana sprawa była załatwiona w taki lub inny sposób. Możemy w interesie pokoju wyrzec się własnych przywilejów zgodnie z życzeniami drugich, jeśli widzimy, że z takiego postępowania może wyniknąć jakieś dobro.
|
|
Pokrewne teksty wskazują, że Święty Paweł w tym bliźnim widział współucznia Pana Jezusa, a w innych dalszych bliźnich. Nie tylko obowiązkiem, lecz także przywilejem uczniów Chrystusowych jest zaparcie się samych siebie, ażeby podobać się drugim, nie ich ciału, lecz ich nowym sercom, umysłom i wolom. Ma to służyć ich dobru, aby mogli budować się w wierze, nadziei i miłości.
|
| Równoległe cytaty:
Mat. 8:19-22; 10:37-39; 13: 44-46; 16:24, 25; 19:12,21; Łuk. 14:26-33; 21:2-4; Jan 12:25; Dz.Ap. 20:22-24; 21:13; Rzym. 14:1-15:5; 1 Kor. 6:12; 8:10-13; 9:12-27; 10:23, 24; Filip. 2:4; 3:7-11; 1 Piotra 2:11-16; 4:1,2; Jud. 20,21.
|
| Pieśni:
224, 8, 23, 95, 134, 170, 259. |
| Pytania:
Czy w tym tygodniu zapierałem się siebie na rzecz braci? Jak? Dlaczego? Co mi w tym pomagało lub przeszkadzało? Z jakimi wynikami? |
| |
| 25
KWIETNIA |
|
| A bez wiary nie można podobać się Bogu; albowiem ten, co przystępuje do Boga, wierzyć musi, że jest Bóg, a że nagrodę daje tym, którzy go szukają |
| Żyd. 11:6. |
|
" Według wiary twojej niechaj ci się stanie", zdaje się być metodą postępowania Pana ze wszystkimi, którzy są Jego uczniami, od początku aż do końca ich chrześcijańskiego życia i doświadczeń. Wierzymy, kiedy zdaje się, że Pan nas nie dostrzega. Wierzymy zatem, kiedy wszystko zdaje się przebiegać pomyślnie w naszych duchowych i doczesnych sprawach, wierzymy, kiedy bieg wydarzeń i działania sił zdaje się być przeciwko nam. Tym, co zwycięża świat, jest wiara, zdolna we wszystkich sytuacjach spoglądać na Pana z zupełną ufnością w Jego dobroć i wierność a także zdawać sobie sprawę, że zgodnie z Jego obietnicą, ostatecznie wszystko będzie współdziałało dla naszego dobra, ponieważ jesteśmy Jego ludem.
|
|
Poza miłością nic bardziej nie podoba się Bogu jak wiara. Dlatego Ojciec jest zadowolony z tych, którzy rozwijają zaufanie do Jego charakteru. Niezadowolony jest z tych, którzy nie ufają Jego charakterowi, sprzeciwiając się przez to Jego mądrości, sprawiedliwości, miłości i mocy. Nie podobają się oni Jemu, dlatego nie mogą być przyjęci przez Niego, ponieważ "bez wiary nie można podobać się Bogu". Miejmy więc wiarę w Boga.
|
| Równoległe cytaty:
Żyd. 11; Dz.Ap. 14:15; Rzym. 4:11,12,16,18,19; 1 Tes. 1:9; 1 Tym. 4:10; 1 Jana 5:4; Jan 3:15-18,36; 1 Mojż. 15:1; Mat. 5:12; 6:1,2,5,16; 10:41,42; 6:33; Jer. 29:13; 2 Piotra 1:5, 10; 3:14.
|
| Pieśni:
174, 198, 125, 21, 58, 32, 92. |
| Pytania:
Jakimi były w tym tygodniu moje doświadczenia, mające związek z myślą tego tekstu? Jak zostały przyjęte? Jakie przyniosły rezultaty? |
| |
| 26
KWIETNIA |
|
| Ktobykolwiek wszedł do odpocznienia jego, i on także odpoczął od spraw swoich, jako i Bóg od swoich |
| Żyd. 4:10. |
|
Prawo miłości, zamiast domagać się przestrzegania jednego z siedmiu dni tygodnia, w istocie kontroluje i reguluje nasz cały czas. Siedem dni w tygodniu mamy miłować Pana, naszego Boga, z całego serca, umysłu, duszy i siły; siedem dni w tygodniu mamy też miłować naszego bliźniego jak siebie samego i siedem dni w tygodniu mamy odpoczywać. Odpoczywać od swoich zajęć, odpoczywać przez wiarę w dokończone dzieło Chrystusa, odpoczywać w miłości Bożej i odpoczywać w pokoju Bożym, który przechodzi wszelkie zrozumienie, panując ciągle w naszych sercach.
|
|
Wejście do odpocznienia oznacza przyjęcie przez nas dokończonego dzieła Chrystusa jako naszego usprawiedliwienia przed Bogiem, oznacza także trwanie w doskonałej pewności wypływającej ze świadomości korzystania ze wszystkich błogosławieństw Tysiącletnich. Ktokolwiek posiada tę wiarę, zamiast usiłowań ustanawiania własnej sprawiedliwości, ma pokój w znaczeniu korzystania z Chrystusowej sprawiedliwości. Tak więc wiara usprawiedliwiająca daje odpoczynek w usprawiedliwieniu. Ponadto ma odpoczynek w poświęceniu, w rezygnowaniu z życia dla siebie i świata, w spoglądaniu w przyszłość z pewnością doskonale zabezpieczoną pomyślnym wynikiem Boskiego Planu, posiadając ten sam rodzaj pokoju, którym cieszy się Bóg.
|
| Równoległe cytaty:
Żyd. 3:7-4:11; Ijob 22:21,26; 34:29; Ps. 4:9; 17:15; 25:12; 29:11; 37:4,11,37; 119: 165; 125:1,5; Przyp. 3:17,24; Izaj. 26:3,12; 28:12; 53:5; 54:10,13; 57:2,19; Jan 14:27; 16:33; Dz.Ap. 10: 36; Rzym. 5:1; 8:6; 14:17; 15:13; Gal. 5:22; Efez. 2:14-17; Filip. 4:7,9; Kol. 3:15; 2 Tes. 3:16.
|
| Pieśni:
251, 97, 115, 179, 244, 305, 307. |
| Pytania:
Jakie były w tym tygodniu moje doświadczenia, związane z myślą niniejszego tekstu? Jak zostały przyjęte? Co mi w tym pomagało lub przeszkadzało? W czym okazał się wynik? |
| |
| 27
KWIETNIA
|
|
| Tego tedy bądźcie o sobie rozumienia, które było i w Chrystusie Jezusie |
|
Filip. 2:5
|
|
Jedynym warunkiem sprawiedliwych wysiłków jest w istocie posiadanie ducha Chrystusowego, który pokornie i wiernie poddaje się woli Bożej, tak jak ona jest wyrażona w Jego wielkim Planie Wieków, który też poświęca wszelką energię w pełnieniu Jego woli z powodu rozumnej oceny celów, jakie Bóg ma na uwadze. Jeżeli jesteśmy napełnieni tym samym duchem, który był w Chrystusie Jezusie, to tak jak On będziemy mieli pragnienie uwolnienia się, o ile to jest możliwe, od uwikłania w sprawach ziemskich, a odzyskany czas oddać w Pańskiej służbie i w tym czasie całą energię, zdolności i wysiłki poświęcić tejże służbie.
|
|
"Rozumienie, które było w Chrystusie Jezusie" usposobiło Go do pozbycia się Swej przedludzkiej natury i do samoofiary, nawet aż do haniebnej śmierci na krzyżu, a w ten sposób mógł sławić Boga. Takie usposobienie z pewnością jest odpowiednią postawą każdego, kto miłuje Boga w najwyższym stopniu. Jak najwyższa miłość do siebie prowadzi do samowywyższenia, tak najwyższa miłość do Boga prowadzi do samoponiżenia, ażeby Bóg mógł być wywyższony. I tak jak wiernie ktoś uniża się pod mocną ręką Boga, tak prawdziwie Pan go wywyższy we właściwym czasie.
|
| Równoległe cytaty:
Izaj. 53; Mat. 11:29; 20:26,27; 23:12; Jan 13:14,15; Rzym. 15:3; 2 Kor. 8:9; Filip. 2:7,8; 1 Piotra 2:21; Filip. 3:7-9; Żyd. 13:13; Przyp. 3:34; 15:33; 25:6,7; Izaj. 57:15; 66:2; Jer. 45:5; Łuk. 22:24-27; Jak. 4:6,10; 1 Piotra 5:3,5,6.
|
| Pieśni:
I
322, 167, 168, 144, 4, 134, 229.
|
| Pytania:
Czy w tym tygodniu uniżałem się dla sprawy Pańskiej? Jak? W jakich okolicznościach? Z jakimi wynikami? |
| |
| 28
KWIETNIA |
|
|
Ale się też chlubimy z ucisków, wiedząc, iż ucisk cierpliwość sprawuje, a cierpliwość doświadczenie, a doświadczenie nadzieję; a nadzieja nie pohańbia, przeto, iż miłość Boża rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego, który nam jest dany
|
|
Rzym. 5:3-5.
|
|
Musimy mieć cierpliwość, lecz osiągnąć ją można tylko w próbach. Musimy mieć wiarę, lecz tę można rozwinąć tylko przez znajdowanie się w potrzebach. Musimy zdobyć doświadczenie konieczne do naszej przyszłej pracy, a to można osiągnąć tylko w takich przeżyciach, które pozwolą nam odczuwać słabości, trudności i próby tych wokół nas, którym będziemy służyć, dla których będziemy przedstawicielami w Królestwie Bożym. Tak więc, obecne doświadczenia uczą nas, jak odpierać zło dobrem a nie złem.
|
|
Nie należy się chlubić samymi utrapieniami, ale możemy się z nich chlubić, kiedy one wyrabiają w nas cierpliwość, gdyż taka wytrwałość w świadczeniu dobra jest nagradzana Boskim uznaniem, które, gdy się je zdobędzie, napełnia nasze serca nadzieją ostatecznego zwycięstwa. Ta nadzieja nie jest daremna, ponieważ Bóg ma przyjemność w obdarzaniu zwycięstwem tych, których serca są napełnione Jego miłością - miłością, która jest wybornym owocem Ducha Świętego udzielanego nam przez Boga w Chrystusie Jezusie.
|
| Równoległe cytaty:
Mat. 5:11; 1 Piotra 3:12-14; 2 Kor. 4:16-18; Żyd. 12:5-13; Jak. 1:2-4,12; Filip. 1:20; 2 Tym. 1:12; 2 Kor. 1:22; Gal. 4:6; Efez. 1:13,14. |
| Pieśni:
300, 305, 263, 92, 201, 166, 90. |
| Pytania:
Jakie miałem w tym tygodniu doświadczenia, mające związek z tym tekstem? Jak je przyjąłem? Czego one we mnie dokonały? |
| |
| 29
KWIETNIA |
|
| Będzie mię wzywał, a wysłucham go; Ja z nim będę w utrapieniu, wyrwę go, i uwielbię go |
| Ps. 91:15. |
|
Zawsze mamy błogosławiony przywilej odnoszenia swoich smutków i utrapień do Pana, Bo On wie, Jak usunąć gorycz z życia niedoli. On to czyni doświadczając nas, przez pokazywanie nam próżności wszystkich ziemskich spraw i ich absolutnej niemożliwości zadowolenia pragnień duszy czy pocieszenia zranionego ducha. Podczas takich doświadczeń nasuwa się myśl, że chociaż one są dokuczliwe, to jednak niedługo się skończą i jeśli im pozwolimy, to rozwiną w nas spokojne owoce sprawiedliwości oraz silne i szlachetne charaktery, wyćwiczone do utrzymywania zupełnej samokonotroli i potrzebne do rozważnego rozmyślania i cierpliwego znoszenia utrapień oraz praktykowania miłującej lojalności, wierności i ufności względem Boga.
|
|
Przywilejem chrześcijan jest modlenie się do Boga za pośrednictwem Chrystusa, ażeby przez modlitwę mieć przystęp do Boga w każdym czasie. Takim chrześcijańskim jednostkom jest udzielone zapewnienie łaskawej odpowiedzi. Bóg jest z nimi przez Swą sympatię, miłość i pomoc we wszystkich ich utrapieniach. Pewnym jest uwolnienie ich przez Niego od wszelkich kłopotów, kiedy te osiągną zamierzony cel. Pośród trudów On jest ich podporą i dla nich zachował najwyższe zaszczyty, możliwe do osiągnięcia, w Jego chwalebnym Królestwie.
|
| Równoległe cytaty:
Ijob. 14:14,15; Ps. 27:8; 50:15; 145:18; Mat. 6:6; 7:7,8; Jan 16:23-26; Dan. 12:1-3; Ps. 21:3,5; 107:6,7; 2 Tym. 4:8,18; Obj. 2:7,10, 17,26,27; 3:4,5,12,21.
|
| Pieśni:
19, 35, 41, 72, 120, 204, 310. |
| Pytania:
Jakie miałem doświadczenia w tym tygodniu, związane z myślą powyższego tekstu? Jak zapewnienia tego tekstu wpłynęły na mnie? |
| |
| 30
KWIETNIA |
|
|
Wy jesteście rodzajem wybranym, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem nabytym, abyście opowiadali cnoty tego, który was powołał z ciemności ku dziwnej swojej światłości
|
|
1 Piotra 2:9.
|
| Prawdziwym celem powołania nas do światłości jest to, byśmy pozwolili jej świecić. Jeśli nie pozwolimy jej świecić, okażemy, że nie jesteśmy godni, a wówczas ten skarb zostanie nam zabrany i pozostaniemy w ciemności. Jeżeli naprawdę otrzymaliśmy to światło i poświęciliśmy się zupełnie Bogu, to zapytajmy każdy samego siebie: Co uczyniłem, aby opowiadać cnoty Tego, który mnie powołał z ciemności? Czy udałem się z taką wieścią do mych bliźnich bliskich i dalekich? Czy prawdziwie mogę twierdzić, że: Dla Jezusa, dla Jezusa Co mnie kupił śmiercią Swą; Wszystkie myśli, słowa, czyny, Moje dni i me godziny. |
|
Lud Boży po to został wybrany spośród rodzaju ludzkiego, aby móc uczestniczyć w Jego Królestwie, być ludem odłączonym od innych i poświęcony Panu, wyłączną własnością Pana. Do takiego przeznaczenia, do takiego wielkiego przywileju, jest on wezwany, aby mógł przynieść Bogu zaszczyt przez proklamowanie słowami i czynami Jego mądrości, sprawiedliwości, miłości i mocy. To jest naszym powołaniem, przedstawiajmy tedy Jego przymioty innym przez nasze nauki i przykład. .
|
| Równoległe cytaty:
2 Mojż. 19:5,6; 5 Mojż. 7:6; 10:15; Dan. 7:18,22,27; Izaj. 61:6; 66:21; Zach. 6:12,13; 1 Piotra 1:2; 2:5; Efez. 1:4,5; Mat. 5:16; Jan 15:8; Tyt. 2:14; Dz.Ap. 20:28; Rzym. 8:23-25; Obj. 1:6; 5:10; 20:6; Jan 17:9.
|
| Pieśni:
225, 41, 322, 153, 216, 310, 6. |
| Pytania:
Jak ten tekst wpłynął na mnie w tym tygodniu? W jakich okolicznościach? Z jakimi wynikami? |
| |
| 31
|
|
| werset biblijny - tresc |
| werset |
| tekst Russell |
| tekst Johnson |
| Równoległe cytaty:
|
| Pieśni:
|
| Pytania:
|
| |
|
|
|
|
|
|
