|
|
|
 |
|
HISTORIA
|
|
|
|
O NAS
|
|
|
|
LITERATURA
|
|
|
|
|
PYTANIA
|
|
|
|
SKLEP
|
|
|
|
DOWNLOAD
|
|
|
|
PRENUMERATA
|
| |
|
|
LINKI
|
|
|
|
ZOBACZ
|
|
 |
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
 |
Codzienna
NIEBIAŃSKA MANNA
|
CZERWIEC
Wybierz datę:
|
| 1 CZERWCA
|
|
Kto ma przykazania moje i zachowywuje je, ten jest, który mię miłuje: a kto mię miłuje, będzie go też miłował Ojciec mój; i ja go miłować będę, i objawię mu siebie samego
|
|
Jan 14:21.
|
|
Niech ta serdeczna łączność duchowa i stowarzyszenie z Chrystusem udziela każdemu z nas coraz więcej Jego ducha, tak by świat dowiedział się od nas, że "byliśmy z Jezusem". Niechaj naszą modlitwą będzie: Panie Jezu, bądź dla mnie miłością I żywą, jasną rzeczywistością! Bardziej widzialny dla oczu wiary, Niż wielkie morza, góry i skały. Droższy nad skarby całego świata I milszy nad przyjaźń drogiego brata.
|
|
Dowodem naszej miłości do Pana jest posi ada nie i zachowywanie Jego przykazań. Taka miłość do Pana jest odwzajemniona przez ojca i Syna. Powodem tego jest ocenienie przez Nich tej zalety w nas. To Ich pobudza do udzielania nam dodatkowych wyrazów zaufania i miłości, osiągających szczyt w przywileju serdecznego stowarzyszenia z Nimi, ugruntowanego na zrozumieniu oraz ocenie Ich charakterów.
|
| Równoległe cytaty:
5 Mojż. 30:19,20; Jan 14:15-17,22-24; 1 Jana 2:5; 4:13; 5:3; Przyp. 8:17; 23:26; Jan 15:10,14; 16:27; Żyd. 12:6; Jan 8:31,32.
|
| Pieśni: 315, 22, 312, 166, 113, 213, 299. |
| Pytania:
Jakie doświadczenia, odnoszące się do tego tekstu, miałem w tym tygodniu? Jak je przyjąłem? Jaki był wynik?
|
| |
| 2
CZERWCA |
 |
|
Nie osądziłem za rzecz potrzebną, co inszego umieć między wami, tylko Jezusa Chrystusa, i to onego ukrzyżowanego
|
|
1 Kor. 2:2.
|
| Obserwowanie tych poświęconych jednostek, które pozwoliły tematom innym, aniżeli "ta Ewangelia", absorbować czas i uwagę, upoważnia nas do udzielenia im rady, by strzegli i umiejętnie zarządzali czasem oraz talentem w posłudze Ewangelii, pozostawiając obecnie wszystkie inne sprawy, jakkolwiek interesujące, drugim, dla siebie rezerwując je na przyszłość, kiedy wszelka wiedza będzie naszą. Zauważyliśmy, że ci, którzy z jakichkolwiek powodów możliwych do uniknięcia stronią od posługi na rzecz prawdziwej i jedynej Ewangelii, szybko odwracają się z drogi lub w znacznym stopniu natrafiają na przeszkody w swym dążeniu w kierunku osiągnięcia Królestwa. |
| Jezus Chrystus i jego ukrzyżowanie oznacza nasz Okup i nasz Wzór. Obejmuje to usprawiedliwienie nas, nasze poświęcenie i jest zwięzłym streszczeniem tego, czym Chrystus jest dla Swoich naśladowców. Wzajemne zainteresowanie jednych drugimi między ludem Bożym powinno zawierać tę myśl, przenikającą wszystkie nasze wzajemne związki. Jako współuczniowie Chrystusa, możemy z korzyścią koncentrować swoją uwagę na tej myśli z wyłączeniem wszystkich innych rzeczy. |
| Równoległe cytaty:
Jezus Chrystus i jego ukrzyżowanie oznacza nasz Okup i nasz Wzór. Obejmuje to usprawiedliwienie nas, nasze poświęcenie i jest zwięzłym streszczeniem tego, czym Chrystus jest dla Swoich naśladowców. Wzajemne zainteresowanie jednych drugimi między ludem Bożym powinno zawierać tę myśl, przenikającą wszystkie nasze wzajemne związki. Jako współuczniowie Chrystusa, możemy z korzyścią koncentrować swoją uwagę na tej myśli z wyłączeniem wszystkich innych rzeczy. |
| Pieśni:
Gal. 6:14; Filip. 3:8,13,14; Dz.Ap. 5:30,31,42; 13:23,26-33; 16:31; 17:2,3; 18:5,6; 19:4; 20:20,21; 26:22,23; Rzym. 5:8-11; 1 Kor. 1:17,24,30; 2:38; 4:1,2; 3:5-10; 2 Kor. 3:3,6; 4:5; 6:1. |
| Pytania:
Czy w tym tygodniu usiłowałem służyć tylko Jezusowi? Jak? Dlaczego? Z jakimi wynikami? |
|
| 3
CZERWCA |
|
|
Niebiosa opowi ada ją chwałę Bożą, a dzieło rąk jego rozpostarcie oznajmuje. Dzień dniowi podaje słowo, a noc nocy pokazuje umiejętność. Niemasz języka ani mowy, gdzieby głosu ich słychać nie było. Na wszystką ziemię wyszedł porządek [rozprzestrzenia się melodia - wg Leesera] ich, a na kończyny okręgu ziemi słowa ich
|
|
Ps. 19:2-5.
|
|
Wspaniały codzienny i conocny widok niebios powinien wzbudzić w nas uwielbienie i adorację, powinien natchnąć nasze serca świętą i pełną czci pobożnością. Niech ta bezgłośna aktywność, doskonałe posłuszeństwo Boskiemu prawu i błogosławiona jasność emanująca z tego niebiańskiego mnóstwa będzie dla nas uzdrawiającą lekcją gorliwej aktywności bez zamieszania czy ostentacji; doskonałego posłuszeństwa woli Tego, który wszystko czyni dobrze, który jest zbyt mądry, by błądzić i zbyt dobry, by być nieżyczliwym; pozwolenia, by chwała Pańska, która nas oświeciła promieniowała z kolei od nas ku każdemu dostrzegającemu ją.
|
|
Stwierdzamy, że wszelkie różnorodne obiekty i urządzenia natury nie tylko manifestują Pańskie przymioty naszym uważnym umysłom, lecz także symbolizują rzeczy, które objawiają Jego przymioty i Plan. W taki sposób nowe niebiosa ujawniają Jego charakter w przyszłym wieku. Noce i ich zło symbolizują różne okresy pod panowaniem zła i cierpienia, jakie różne złe klasy przechodziły szczególnie w Epifanii. Dni symbolizują okresy błogosławieństw dyspensacyjnych. Wcześniejsze przedstawiały te, które następowały po nich, na przykład, w żniwach i równoległych dyspensacjach.
|
| Równoległe cytaty:
1 Mojż. 1:1-2:7; Izaj. 40:26; Ijob 9:8,9; 12:7-9; 28:23-26; 37:15,17; 38:4,7-10; Ps. 8:4-10; 104:2-6,24; 136:5-9; Jer. 51:15,16; Rzym. 1:19,20; Żyd. 11:3,10. |
| Pieśni:
283, 11, 45, 55, 89, 227, 292. |
| Pytania:
Jakimi były w tym tygodniu moje rozmyślania odnoszące się do obecnego literalnego i symbolicznego świata oraz przyszłego literalnego i symbolicznego świata? Jaki wpływ one wywarły na moją cześć dla Boga? |
| |
| 4
CZERWCA |
|
|
Aby doświadczenie wiary waszej daleko droższe niż złoto, które ginie, którego jednak przez ogień doświadczają, znalezione było wam ku chwale, i ku czci i ku sławie w objawienie Jezusa Chrystusa
|
|
1 Piotra 1:7.
|
|
To wasza wiara jest teraz na próbie. Podczas spokojniejszych dni, kiedy słońce łaski świeciło jasno nad wami, spokojnie zakł ada liście fundamenty wiedzy Prawdy, wznosząc budowlę chrześcijańskiego charakteru. Obecnie znajdujecie się w piecu w celu wypróbowania was. Bądźcie więc odważni. Wzmocnijcie cierpliwość. Wytężcie wszystkie siły potrzebne do wytrwałości. Trzymajcie się mocno nadziei. Przypomnijcie sobie obietnice, które jeszcze należą do was i "nie odrzucajcie ufności waszej, która ma wielką zapłatę". "W milczeniu i w nadziei będzie moc wasza". "Poddaj się Panu i oczekuj go", bowiem wiara zwycięży.
|
|
Jak probierca wkł ada jąc rudę złota do gorejącego tygla nie chce jej zniszczenia, lecz oddzielenia jej od żużlu i oczyszczenia, tak Bóg daje nam ogniste doświadczenia, nie aby zniszczyć naszą wiarę, lecz oddzielić ją od żużlu grzechu, błędu, samolubstwa i światowości, czyniąc ją pod każdym względem wartościową, co zostanie zamanifestowane jako godne chwały, czci i sławy podczas objawienia naszego Pana - w okresie Jego Epifanii.
|
| Równoległe cytaty:
1 Kron. 29:17; Ps. 26:2; 81:8; Mat 13:19-22; 2 Tes. 1:3-5; Żyd. 6:13,18; Jak. 1:3,12; Żyd. 11:7,17-19,25,29,30,32-39; Ijob 1; 2; Ezdr. 8:22; Mat. 8:23-27; 15:21-28; 9:28; 14:25-33. |
| Pieśni:
197, 12, 57, 93, 110, 124, 137. |
| Pytania:
Jakich rzeczy, mających związek z niniejszym tekstem, doświadczyłem w tym tygodniu? Jak je znosiłem? Co było pośród nich pomocą, a co przeszkodą? Jaki był ich skutek?
|
| |
| 5
CZERWCA
|
|
|
W tobie, Panie! mam nadzieję
|
|
Ps. 31:2.
|
|
Nic nie może postawić chrześcijanina w obliczu większej szkody wobec jego wrogów jak zezwolenie, nawet tymczasowe, na wypuszczenie z rąk kotwicy wiary. Niech to uczyni tylko na chwilę, a nieuniknione ciemności zaczną gromadzić się wokół niego tak, że nie będzie mógł dojrzeć jasności oblicza Ojca, ponieważ "bez wiary nie można podobać się Bogu". A kiedy ponownie będzie się starał uchwycić kotwicę, moce ciemności gwałtownie zaatakują go zwątpieniem i strachem opartym na jego ludzkich niedoskonałościach, które, o czym powinien pamiętać, są przykryte szatą sprawiedliwości Chrystusowej. Jeżeli chcemy, by pokój Boży panował w naszych sercach, nie możemy nigdy wypuścić z rąk kotwicy wiary ani do puścić do tego, by w nieubłaganej walce szatan odniósł nad nami zwycięstwo. Wyrażeniem naszych serc powinno zawsze być "Choćby mię i zabił, przecie w nim będę ufał".
|
|
Chrześcijanin nie pokł ada ufności w sobie ani w broni cielesnej. Jego serce spoczywa raczej w Jehowie. A jaki spoczynek może być bezpieczniejszy od tego, doświadczonego na łonie Jehowy, samoegzystującego, wiecznego, nieśmiertelnego, niezależnego i nieograniczonego Boga! Jego obietnica i przysięga są godne całko wit ego zaufania. Nasza kotwica znajduje w Nim odpoczynek - w Jego osobie, charakterze, planie i dziełach.
|
| Równoległe cytaty:
1 Kron. 5:20; 2 Kron. 14:11; 20:12; Ijob 13:15,16; Ps. 18:31; 22:5,6; 27:1; 31:7,15,16; 34:2-13; 118:5-9; Przyp. 3:5; Izaj. 26:3; Dan. 3:17; Mich. 7:7; Abak. 3:19; Rzym. 4; 2 Tym. 1:12; Żyd. 11.
|
| Pieśni:
12, 213, 124, 197, 110, 126. |
| Pytania:
W czym ufałem Bogu w tym tygodniu? Co mi w tym pomagało lub przeszkadzało? Jakie były wyniki? |
| |
| 6
CZERWCA |
|
|
Strzeżcie się, aby snać nie były obciążone serca wasze obżarstwem i opilstwem i pieczołowaniem o ten żywot, a nagleby na was przyszedł ten dzień
|
|
Łuk. 21:34.
|
|
Zdajemy sobie sprawę z tego, że praca, jaka jest przed nami, wymaga stateczności, czujności i stałości! Praca ta jest dziełem całego życia, życiową walką z potężnym wrogiem oszańcowanym w naszym ciele. Moce zewnętrzne są istotnie silne, lecz daleko więcej należy się obawiać walki wewnętrznej. Jeśli w jakimś stopniu zostaniemy zatruci duchem tego świata, jeśli zezwolimy na samozadowolenie, umiłowanie wygód, przyjemności, na lekkie pobłażanie skłonnościom starego człowieka w zakresie zawiści, złośliwości, pychy, próżności, samochwalstwa, porywczości, arogancji, gniewu, walki lub podobnych rzeczy, nawet małych, to wielkie będzie niebezpieczeństwo, na które zostaniemy wystawieni!
|
|
Wpływ świata, ciała i przeciwnika skłania nas do umiarkowania w jedzeniu, piciu i troszczeniu się o ten żywot. Konieczna jest czujność, jeśli chce się zapobiec takiej przesadzie. Nie śpijmy więc, bądźmy czujni, nie dowierzając sobie i uważnie śledząc swoje myśli, pobudki, słowa, czyny, otoczenie i wpływy działające na nas, by uniknąć wspomnianej przesady. Jednostka obciążona w tym względzie z pewnością nie zdobędzie nagrody, która jest przeznaczona jedynie dla pilnych i wiernych.
|
| Równoległe cytaty:
13:11,13; 1 Tes. 5:6-8; 1 Piotra 4:7; 5:8,9; Mat. 13:12-15,22; 25:13; 26:41; Łuk. 8:14; 1 Kor. 16:13; Obj. 3:2,3; 16:15; Łuk. 12:40.
|
| Pieśni:
183, 184, 130, 136, 13, 20, 78. |
| Pytania:
Jakimi były w tym tygodniu moje doświadczenia, związane z tym tekstem? Jak zostały przyjęte? Co w tym pomagało lub przeszkadzało? Jakie były wyniki? |
| |
| 7
CZERWCA |
|
|
Bóg wszelkiej łaski, który nas powołał do wiecznej chwały swojej w Chrystusie Jezusie, gdy maluczko ucierpicie, ten niech was doskonałymi uczyni, utwierdzi, umocni i ugruntuje.
|
|
1 Piotra 5:10.
|
|
Ten upragniony stan doskonałej samokontroli i zdolności przeciwstawienia się złu, dowiedzionej wiary, cierpliwości i cnoty, trwałego, stałego odpoczynku w Chrystusie i nadziei dzięki Jego Słowu obietnicy może być osiągnięty przez dobrych żołnierzy Chrystusa pod warunkiem, że wytrwają - w znoszonych trudach. Niewątpliwie, było to własne doświadczenie Apostoła, zdobywane w miarę jak starzał się w służbie Mistrza. Takim też powinno być i nasze doświadczenie. Niech każdy mijający rok zastaje nas bliżej chwalebnego szczytu doskonałości!
|
|
Udział w przywileju powołania Wieku Ewangelicznego jest jednym z najcudowniejszych przejawów łaski Bożej. Nic dziwnego, że realizacja tego powołania wymaga wierności w najbardziej krytycznych próbach, którym towarzyszą cierpienia. Te cierpienia dokonują trzech rzeczy w rozwoju naszych nowych serc, umysłów i woli. Wzmacniają nas we właściwej postawie wobec zła, w dobrych uczuciach, łaskach i wiedzy, równoważą rozmaite części chrześcijańskiego charakteru oraz jogo zalety i ostatecznie je doskonalą oraz krystalizują. A tego dokonuje Pan przez moc Boskiego Ducha, Słowa i Opatrzności.
|
| Równoległe cytaty:
1 Kor. 1:9; 1 Tym. 6:12; Ps. 30:6; Izaj. 54:8; Mat. 5:12; Rzym. 8:18,37; 1 Piotra 1:6; Efez. 3:16; 6:10-17; Kol. 1:11; 2 Tym. 2:1; 2 Tes. 2:17; 3:3; 1 Tes. 3:12,13; Jak 5:8; 2 Piotra 1:12; Rzym. 8:29; Łuk. 6:40; Efez. 4:12; Żyd. 13:20,21.
|
| Pieśni:
105, 305, 266, 272, 78, 201, 230. |
| Pytania:
Co ten tekst oznaczał dla mnie w tym tygodniu? Jak? Z jakimi wynikami? |
| |
| 8
CZERWCA |
|
|
Niechże wie, że ktoby odwrócił grzesznika od błędnej drogi jego, zachowa duszę od śmierci, i zakryje mnóstwo grzechów
|
|
Jak. 5:20.
|
|
Kiedy widzimy, jak inni chodzą zakazanymi ścieżkami, drogą przestępców, to aby im pomóc w zejściu z tych ścieżek, nie mamy ich naśladować, lecz pokazać im właściwą ścieżkę przez utrzymywanie się na niej i wzywanie ich do wstąpienia na nią. Kiedy widzimy niektóre jednostki zawikłane w doktryny i nauki ludzkie, o których wiemy, że są z gruntu złe, to nie mamy brnąć przez te doktryny, aby im pomóc w zrozumieniu ich błędności Powinniśmy im raczej przypomnieć, że studiowanie jakiejkolwiek doktryny nie zgadzającej się z podstawowymi prawdami jest nie tylko niewłaściwym wykorzystywaniem poświęconego czasu, jak również, że te wszystkie formy żartobliwego traktowania rzeczy, które znamy jako błędne, są złe i niebezpieczne, tak jak wszelkie pogwałcenie sumienia i zasad jest niebezpieczne.
|
|
Grzesznikiem z tego ustępu jest jednostka, która zeszła na złą drogę, jak na to wskazuje wiersz 19. Wiersz ten szczególnie odnosi się do członków Wielkiej Kompanii, którzy grzeszyli przeciw złożonym przez siebie ślubom poświęcenia. Ich postępowanie stawiało ich stale w niebezpieczeństwie dalszego brnięcia w samowoli i ostatecznie znalezienia się we wtórej śmierci (Żyd. 6:4-6). Przywilejem ludu Bożego było staranie się o to, by ratować takich przed tym niebezpieczeństwem, a tym samym przykrywać szatą sprawiedliwości Chrystusowej mnóstwo grzechów popełnianych z samowoli.
|
| Równoległe cytaty:
Ps. 19:8; 51:15; Mat. 18:3; Łuk. 22:32; Dz.Ap. 3:19; Jak. 5:14-19; Mat. 18:15-17; 1 Kor. 5; 1 Tym. 1:19,20; Żyd. 3:12-14; 10:25; Gal. 6:1; 1 Jana 5:16; Obj. 7:14.
|
| Pieśni:
275, 135, 194, 28, 104, 103, 101. |
| Pytania:
Czy w tym tygodniu starałem się uzdrowić błądzącego brata lub siostrę? Jak? Dlaczego? Z jakimi wynikami? |
| |
| 9
CZERWCA |
|
|
Na świecie ucisk mieć będziecie; ale ufajcie, jam zwyciężył świat
|
|
Jan 16:33.
|
|
Pan nie otrzymał obietnicy jakiejś ziemskiej nagrody za wierność. Wprost przeciwnie, obiecane Mu były niedostatek i prześladowanie a nawet śmierć. Był On "mężem boleści, świadomym niemocy". Urągania, którymi urągano Bogu spadły na Niego. Chociaż był bogatym, dla nas stał się ubogim, tak ubogim, że powiedział, iż "liszki mają jamy, a ptaki niebieskie gniazda; ale Syn człowieczy niema, gdzieby głowę skłonił". A sługa nie przewyższa swego Mistrza, jeśli Jego prześladowali, to nas też będą prześladować, a urągania, którymi Jemu urągano, spadną i na nas. Jedyną nagrodą, której naśladowcy Chrystusa mogą się teraz spodziewać jest serdeczna manifestacja Pańskiej miłości i uznania.
|
|
Wśród utrapień, jakie lud Pański musi znosić, można wymienić: straty spowodowane obecnymi złymi warunkami, ustawiczną opozycję przeciwnika, prześladowania ze strony świata i opozycję ze strony ciała szczególnie z powodu wyczerpania, chorób i smutków. Jako wynagrodzenia za te straty Pan udziela duchowych błogosławieństw, umożliwiających nam radowanie się wśród obecnych nierówności i posi ada nie nadziei zwycięstwa, ponieważ nasz Pan` zwyciężył świat.
|
| Równoległe cytaty:
Jan 15:19-25; 16:2,3; Dz.Ap. 14:22; Rzym. 5:3-5; 2 Tym. 3:12; Żyd. 10:32-34; 12.5-13; Obj. 3:19; Jan 14:1,27; Rzym. 8:35-37; Gal. 6:14; 1 Jana 4:4; 5:4. |
| Pieśni:
328, 38, 57, 93, 179, 222, 305. |
| Pytania:
Jakimi były w tym tygodniu doświadczenia odnoszące się do tego tekstu? Jak były znoszone? Co one we mnie wywołały? |
| |
| 10
CZERWCA
|
|
|
Panie! naucz nas modlić się
|
|
Łuk. 11:1.
|
|
Krótko mówiąc, nasze modlitwy, aby były możliwe do przyjęcia przez Boga, muszą wyrażać ufną wiarę, miłującą ocenę i cześć, pełne sympatii zrozumienie Boskiego Planu i poddanie się Boskiej woli, dziecinną zależność od Boga, przyznanie się do grzechów i wad oraz pragnienie uzyskania przebaczenia a także pokorne pragnienie Boskiego kierownictwa i protekcji. To wszystko nie zawsze może być wyrażone słowami, lecz taka musi być przynajmniej postawa człowieka. "Modlitwa jest szczerym pragnieniem duszy, wyrażonym lub nie wyrażonym".
|
|
Potrzebujemy instrukcji Pańskich, aby móc właściwie się modlić. Nie wiedzielibyśmy o co prosić, dlaczego prosić ani jak prosić bez Jego instrukcji. Jak niezbędnym zatem jest przystąpienie do Niego z pokornymi prośbami, aby nas pouczył, jak mamy się modlić. Dobrze byłoby, gdybyśmy się okazali zdolnymi uczniami, tak jak On jest zdolnym Nauczycielem modlitwy. Objawi nam jej naturę, elementy, pobudki, cele, warunki, sposoby jej doskonalenia, powściąganie, wyrażanie i wyniki.
|
| Równoległe cytaty:
Ps. 5:2-4; 42:9; 109:4; 116:2; Dan. 6:10; Mat. 6:5-15; Łuk. 2:37; 18:1-13; Dz.Ap. 6:4; 10:2,9; Rzym. 1:9; 12:12; Efez. 1:15,16; Kol. 1:9; 1 Tes. 3:10; 5:17; 1 Tym. 5:5; 2 Tym. 1:3. |
| Pieśni:
323, 324, 35, 239, 1, 273, 56. |
| Pytania:
Czy w tym tygodniu nauczyłem się lepiej modlić? Co mi w tym pomagało lub przeszkadzało? Jakie były wyniki? |
| |
| 11
CZERWCA |
|
|
Bracia! jać o sobie nie rozumiem, żebym już uchwycił
|
|
Filip. 3:13.
|
|
Jeśli jakiś człowiek sądzi, że osiągnął zadowalający stan ducha, to od tej chwili rozpoczyna się jego duchowy upadek. Żadne osiągnięcie nie może zadowolić szczerego naśladowcy Chrystusa, pilnie usiłującego naśladować Doskonały Wzór. Tylko wtedy, gdy odwracamy oczy od Chrystusa, możemy przejawiać samozadowolenie,, ponieważ wobec Wzoru nasze braki zawsze rzucają się w oczy. A kiedy w pysze serca tracimy je z oczu, to tylko stają się bardziej widoczne dla drugich. Chrześcijanin może znaleźć zadowolenie jedynie w realizowaniu nieustannego wzrostu na podobieństwo Chrystusa.
|
|
Pan powołał Pawła, ażeby w najcięższych próbach mógł zdobyć i utrzymać charakter podobny do Chrystusowego. Pisząc te słowa, Paweł nie miał jeszcze tak skrystalizowanego charakteru. Niejeden byłby zadowolony z posiadania charakteru rozwiniętego w mniejszym stopniu, niż miał go Paweł. Jednak Apostoł, któremu rzeczowa samoocena umożliwiała uznanie w pokorze swoich braków i walkę o osiągnięcie oraz utrzymanie swego ideału, nie był jeszcze zadowolony.
|
| Równoległe cytaty:
Ijob 25:5; Ps. 131:1; Przyp. 15:33; Izaj. 57:15; Jer. 45:5; Mich. 6:8; Mat. 5:3; 23:12; Łuk. 10:21; 17:10; Rzym. 12:3,10,16; 1 Kor. 13:4; 9:24-27; 15:58; Filip. 1:21; Rzym. 7:1; 2 Kor. 7:1; Żyd. 5:14. |
| Pieśni:
266, 114, 192, 198, 196, 201, 315. |
| Pytania:
Jakie doświadczenia, związane z tym tekstem, przyniósł mi bieżący tydzień? Jak je przyjąłem? Co mi w tym pomagało lub przeszkadzało? Jakie były wyniki? |
| |
| 12
CZERWCA |
|
|
Ale jedno czynię
|
|
Filip. 3:14.
|
|
Dostrzegamy oddanie się Apostoła tylko jednej sprawie - "Ale jedno czynię". On nie próbował czynić wielu rzeczy, gdyby próbował zapewne doznałby niepowodzenia. Apostoł poświęcił swoje życie -temu jedynemu celowi, do którego został powołany i do końca życia odrzucał wszystkie inne. Czynił tak, biorąc również pod uwagę fakt, że wybrany przez niego sposób postępowania przez całe życie będzie przynosił pewne straty, niedostatki, znoje, troski, prześladowania i ustawiczne urąganie. Realizując ten jedyny cel był uwolniony od licznych pokus, które mogłyby go odwrócić od tego celu w kierunku zdobycia pewnych dobrych rzeczy doczesnych lub nakłonić go do gonienia za niektórymi ich zwodniczymi złudzeniami.
|
|
Apostoł Paweł jest dla nas przykładem w wyborze jednego celu. Możemy być pewni, że przy swoich różnorodnych talentach musiał opierać się rozmaitym zachęcającym, ponętnym apelom kierowanym do niego, by go zwieść w kierunku innych przedmiotów zainteresowania, niż ten jedyny, będący celem jego życia. Stanowczość Apostoła w odrzucaniu możliwości odwrócenia się w swej działalności od tej jednej rzeczy zasługuje na nasz podziw i naśladownictwo. Nie możemy być ludźmi uniwersalnymi, osiągającymi mistrzostwo w każdej dziedzinie. Stwierdziwszy, że "kamień poruszany, mchem nie obrośnie" starajmy się całą naszą energię zużyć w osiąganiu tej jednej rzeczy - w czynieniu naszego powołania i wybrania pewnym.
|
| Równoległe cytaty:
1 Kor. 2:2; Mat. 10:42; Łuk. 9:51,61,62; Mar. 10:45; Jan 4:31-38; Dz.Ap. 1:14; 2:1,46; 4:24,32; 5:12; 21:10-15; Rzym. 15:5,6; 2 Kor. 13:11; Filip. 1:27; 3:18.
|
| Pieśni:
130, 136, 78, 1, 8, 160, 267. |
| Pytania:
Czy dbam o to, by mój cel był jedynym moim celem? Jaki jest mój cel? Jak go okazuję? |
| |
| 13
CZERWCA |
|
|
Gdy się ocucę, nasycony będę obrazem obliczności twojej
|
|
Ps. 17:15.
|
|
Dajmy teraz wzniosły polot myślom naszym, Niech się oderwą na chwilę od życia nicości. Uchylmy dzielącą zasłonę i przyjrzyjmy się Chwale wieczności. Niechaj myśli dotyczące Boga, Chrystusa, godnych świętych przeszłości i teraźniejszości, dziedzictwa Królestwa, błogosławieństw naszego przyszłego dzieła we współpracy z Chrystusem, ogromu i łaskawości Boskiego Planu, chwały i szczęśliwości wynikającej z naszego połączenia się z Chrystusem po zakończeniu naszego doczesnego życia wypełniają nasze umysły i inspirują nasze serca. Do tych rozmyślań do dajmy także dodatkową pociechę oraz błogosławieństwo w formie osobistej łączności duchowej i jedności z Bogiem za pośrednictwem modlitwy, studiowania Słowa a także możliwości wspólnego zgromadzania się dla oddania czci i chwały.
|
|
Rozumiemy, że "obraz obliczności" Bożej to Jego charakter, natura i panowanie. Bóg je nam wystawił jako cel do osiągnięcia. Zmienne koleje doświadczeń, przygotowujące do pozyskania tych atrybutów, uniemożliwiają nam zadowalanie się obecnym stanem, chociaż jesteśmy z nim pogodzeni. Tęsknoty wiernych zostaną całkowicie zaspokojone w zmartwychwstaniu i zupełna satysfakcja ze swego losu będzie na zawsze błogosławionym doświadczeniem, doświadczeniem którego perspektywa pobudza nas do wierności.
|
| Równoległe cytaty:
1 Jana 3:2; Ps. 4:7; 1 Mojż. 17:1; Łuk. 1:6; 2 Kor. 3:18; 5:1-8; Ijob 19:26,27; Izaj. 61:10; Mat. 5:8; 1 Kor. 13:12; Obj. 22:4; 1 Kor. 15:23,41-48; 1 Tes. 4:13-17. |
| Pieśni:
105, 21, 32, 53, 92, 133, 201.
|
| Pytania:
Czym dla mnie była w tym tygodniu nadzieja zmartwychwstania? Jak na mnie wpłynęła? Jakie były wyniki jej posiadania?
|
| |
| 14
CZERWCA |
|
| Bóg pysznym się sprzeciwia, a pokornym łaskę daje |
|
1 Piotra 5:5.
|
|
Umiłowani, ponad wszystko strzeżmy dobrze naszej pokory. Tylko wtedy, kiedy w naszych własnych oczach jesteśmy mali, Bóg może nas użyć i tylko wtedy będzie to dla nas bezpieczne. A jednak Bóg nas nie osłania przed wszelką próbą wierności. Jeśli więc Pan dzisiaj cię trochę wywyższa, dodaje ci odwagi zachęcając w Jego służbie, przyjmij to pokornie i łagodnie, pamiętając o swojej niegodności i niedostateczności, chyba że Bogu spodoba się działać przez ciebie. Bądź też gotowy przyjąć następnego dnia upokorzenia, jeśli są potrzebne dla karności i właściwego zrównoważenia twego charakteru. Jeżeli wczorajszy sukces wywołuje u ciebie irytację w związku z dzisiejszym upokorzeniem, strzeż się! Nie jesteś jeszcze tak rozwinięty duchowo, jak powinieneś być.
|
|
Pyszni mają zbyt pochlebne zdanie o sobie, polegają na sobie i starają się wywyższać. Pokorni naszej rasy skromnie oceniają siebie, ufają raczej Bogu niżeli sobie i poniżają się w Jego interesie. Pyszni pną się na stanowiska przekraczające ich zdolności i zasługi, często usiłując usunąć drugich i zawsze wtrącają się do Boskiego porządku. Bóg z konieczności musi się im sprzeciwiać, podczas gdy pokorni ustawicznie są przez Niego wywyższani, ponieważ ich zdolności i zasługi zapewniają im łaskę, do której nie dążą samolubnie i niewłaściwie.
|
| Równoległe cytaty:
Jak. 4:6,10; Izaj. 57:15; 66:2; Mat. 20:26-28; Mar. 10:43-45; Ijob 22:29; Przyp. 15:33; 29:23; Dan. 4:37; Łuk. 14:11; 18:14; 1 Piotra 5:6.
|
| Pieśni:
63, 47, 114, 134, 191, 229, 307. |
| Pytania:
Jakimi były doświadczenia tego tygodnia, związane z myślą tego tekstu? Jak zostały przyjęte? Jaki był ich wynik? |
| |
| 15
CZERWCA |
|
|
Postanowię z wami przymierze wieczne, miłosierdzia Dawidowe pewne wyleję na was
|
|
Izaj. 55:3.
|
|
Wszyscy, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, których dusze są tak spragnione Boga, jak jeleń strumienia wód, którzy znalazłszy Go poświęcili się Mu otrzymując pomazanie Duchem Świętym, poświadczającym ich duchowi, iż są synami Boga, tymi, którzy jako pomazani synowie mogą dostrzec w sobie cechy prawdziwego synostwa - lojalność, wierność, gorliwość, energię, odwagę, roztropność itp. - stanowiąc klasę, z którą Bóg zawarł wieczne przymierze i do której należą "miłosierdzia Dawidowe pewne".
|
|
Przymierza występują w dwóch rodzajach, jako bezwarunkowa obietnica zobowiązująca jedną stronę wobec drugiej lub jako kontrakt wiążący warunkowo dwie strony wobec siebie. Przymierze, do którego odnosi się tekst ("miłosierdzia Dawidowe pewne") stanowi pierwsze z dwu rodzajów przymierzy. Dawid, umiłowany, przedstawia klasę Chrystusową, a "miłosierdzia Dawidowe pewne" są obietnicami należącymi do tej klasy. Są one pewne, ponieważ zostały zabezpieczone Boską przysięgą i są wieczne, ponieważ z ich dobra będzie się wiecznie korzystać. Są więc one wspaniałym dziedzictwem. Jak spora cząstkę mają członkowie tej klasy od Pana!
|
| Równoległe cytaty:
1 Mojż. 22:16-18; 2 Sam. 23:5; Ps. 89:35-38; Dz.Ap. 13:34; Rzym. 9:7-13; Gal. 3:8,9,14-19,26-29; 4:21-31; Żyd. 6:13-20; 11:17-19; 2 Kor. 1:20.
|
| Pieśni:
27, 41, 330, 333, 72, 58, 204. |
| Pytania:
Co w tym tygodniu znaczyły dla mnie te obietnice? Jak je wykorzystałem? Jakie były tego rezultaty?
|
| |
| 16
CZERWCA |
|
|
Wszelkie karanie, gdy przytomne jest, nie zda się być wesołe, ale smutne; lecz potem owoc sprawiedliwości spokojny przynosi tym, którzy są przez nie wyćwiczeni
|
|
Żyd. 12:11.
|
|
Dzięki takiemu karaniu dusza dojrzewa do tkliwej uległości, mówiącej spokojnie: mogę wykonać wszystko, znieść wszystko, przez Chrystusa, który mnie wzmacnia. I w miarę jak stopniowo żużel starej natury bywa niszczony, a złoto staje się coraz bardziej widoczne, tak te cenne dusze stają się coraz droższe ich miłującemu Panu. Są dla Niego tak drogimi, że w każdym utrapieniu jest bliżej nich ze Swą podtrzymującą łaską i Swą dodającą otuchy obecnością. Najgłębsze ciemności smutku wywołują wspomnienia najbardziej uświęcających chwil, w których Jutrzenka świeciła najjaśniej.
|
|
Przez karanie rozumiemy Boskie środki dyscyplinarne, które nie cieszą nikogo w chwili karania, a raczej smucą. Jednak ci, którzy właściwie poddają się tym karaniom przynoszą dzięki nim owoc w spokojnym rozwijaniu podobieństwa Chrystusowego.
|
| Równoległe cytaty:
1 Kor. 10:13; Żyd. 10:32-34; Ijob 5:17; Przyp. 3:11, 12; Ps. 94:12; 119:75; Jak. 1:12; Obj. 3:19; Dz.Ap. 14:22; 1 Piotra 5:9; Jak. 3:18.
|
| Pieśni:
307, 216, 220, 228, 328, 197, 126. |
| Pytania:
Jakie miałem w tym tygodniu doświadczenia, związane z karaniem? Jak je przyjąłem? Jakie były ich wyniki?
|
| |
| 17
CZERWCA |
|
|
Lecz któż będzie mógł znieść dzień przyjścia jego? I kto się ostoi, gdy się on okaże? Bo on jest jako ogień roztapiający ... i będzie siedział roztapiając i wyczyszczając srebro
|
|
Mal. 3:2,3.
|
|
Wielki Rafinator zwraca uwagę na to, jak szlachetny metal twojego charakteru odbija obraz Jego charakteru. Mówiąc inaczej, zwraca On uwagę na to, jakie wpływy w każdej próbie rządzą naszymi czynami, czy są one pod wpływem doczesnych korzyści, względów światowych, osobistych przyjaźni, ziemskiej miłości - męża, żony, dzieci, zamiłowania do wygody lub pokoju za wszelką cenę; czy też rządzą nimi zasady prawdy i sprawiedliwości a także czy chcemy bronić tych zasad z gorliwością i .energią bez względu na ogrom pracy lub cierpień albo kosztem jednego i drugiego i tak toczyć dobry bój wiary, aż do ostatniego tchu do samej śmierci.
|
| Oba pojawienia się naszego Pana, Jego pierwsze i drugie przyjście, były okresami wielkich prób dla ludu Bożego. Te okresy Jego obecności doświadczały decydująco postawy serc każdego cielesnego i każdego duchowego Izraelczyka. Najsroższe próby przyszły na nich w czasie tych dwu okresów w tym celu, by stan ich serc mógł być ujawniony, a wszystkie próby przebiegały pod nadzorem naszego Pana. Najważniejszym pytaniem w Paruzji było: czy próbowana jednostka będzie objawiona jako nowe stworzenie, czy nie? A w Epifanii: czy nowe stworzenie będzie objawione jako członek Maluczkiego Stadka, czy Wielkiej Kompanii? W obu tych okresach doświadczane były nie tylko charaktery, lecz także i nauki. |
| Równoległe cytaty:
1 Mojż. 22:1; 5 Mojż. 8:2,5; Ijob 1:8 2:10; Dan. 12:10; Jak. 1:2,3,12; 1 Piotra 1:6,7; Żyd. 12:1-14; Joel 2:11; Obj. 6:17. |
| Pieśni:
67, 63, 130, 57, 120, 328, 197. |
| Pytania:
Jakimi były w tym tygodniu moje doświadczenia, związane z myślą tego tekstu? Jak je przyjąłem? jakie okazały się wyniki? |
| |
| 18
CZERWCA |
|
|
Obfitość wesela jest przed obliczem twojem, rozkoszy po prawicy twojej aż na wieki
|
|
Ps. 16:11.
|
|
Przed obliczem Pańskim, niezależnie od tego, gdzie się znajdujemy, jest pełnia wesela. Doskonalmy coraz bardziej znajomość Pańską, zbliżając się do Niego w modlitwie, w studiowaniu Jego cennego Słowa, w medytacji nad Jego dobrocią, opatrznościową troską, wyraźnie zaznaczonymi manifestacjami Jego łaski w naszych osobistych doświadczeniach i wszystkich Jego cennych obietnicach, które tak jak amen są w Chrystusie. "Przybliżcie się ku Bogu, a przybliży się ku wam" (Jak. 4:8), objawi wam Samego Siebie i zamieszka w was. Zaiste, wolą Bożą jest, aby wszystkie Jego dzieci były w Nim szczęśliwe, aby się zawsze radowały. A jeśli komu brak tego błogosławieństwa, to żyje poniżej udzielonych mu przywilejów.
|
|
Rozumiemy, że oblicze Boga oznacza stan Bożej łaski w naszym obecnym stanie ofiarniczym i przyszłych warunkach chwały. Pełnia radości, oznaczająca najwyższą zdolność do przyswajania sobie radości, jest przywilejem obu tych stanów. A klasa Chrystusowa, która cieszy się pełnią Jego łaski, jest błogosławiona wieczną rozkoszą.
|
| Równoległe cytaty:
Dz.Ap. 2:28; Przyp. 4:18; 1 Jana 3:2; Mat. 5:8; Ps. 17:15; 36:9; Żyd. 12:2; Łuk. 14:14; Jan 6:39,40,44,54; 14:2,3,19; Dz.Ap. 2:26-28; 26:6,7; 1 Kor. 15:40-57; 2 Kor. 5:1-5; Filip. 3:10,11,21; Obj. 20:4,6.
|
| Pieśni:
179, 32, 109, 273, 201, 176, 58. |
| Pytania:
Co ten tekst znaczył dla mnie w tym tygodniu? Jak go wykorzystywałem w codziennym życiu? Jakie były wyniki? |
| |
| 19
CZERWCA |
|
|
Światłości [Prawdy] nasiano sprawiedliwemu, a radości [z Prawdy] tym, którzy są uprzejmego serca
|
|
Ps. 97:11.
|
|
Jak naturalne światło oświeca drogę naturalnemu oku, tak Prawda oświeca drogę oczom naszego zrozumienia. Boskim postanowieniem jest otwieranie oczu zrozumienia tym, których serca mają sympatię do zasad sprawiedliwości. Dla innych Prawda byłaby szkodą. Prawda jest błogosławieństwem dla sprawiedliwych, a sprawiedliwi są przez nią błogosławieństwem dla drugich, stąd jej błogosławieństwa napełniają ich serca radością.
|
|
Jak naturalne światło oświeca drogę naturalnemu oku, tak Prawda oświeca drogę oczom naszego zrozumienia. Boskim postanowieniem jest otwieranie oczu zrozumienia tym, których serca mają sympatię do zasad sprawiedliwości. Dla innych Prawda byłaby szkodą. Prawda jest błogosławieństwem dla sprawiedliwych, a sprawiedliwi są przez nią błogosławieństwem dla drugich, stąd jej błogosławieństwa napełniają ich serca radością.
|
| Równoległe cytaty:
Dan. 2:28; Am. 3:7; Rzym. 16:25,26; Jan 15:15; Ps. 29:9,11; Przyp. 3:32; Mat. 11:25; 24:45-47; Łuk. 8:10; 12:42-44; Obj. 19:9,10; 22:8,9,16.
|
| Pieśni:
22, 296, 260, 238, 46, 97, 300. |
| Pytania:
Jakie warunki spełniłem, by otrzymać Prawdę? Co mi w tym pomagało lub przeszkadzało?
|
| |
| 20
CZERWCA |
|
|
Nie miłujcie świata, ani tych rzeczy, które są na świecie; jeśli kto miłuje świat, niemasz w nim miłości ojcowskiej
|
|
1 Jana 2:15.
|
|
Zbratanie ze światem oznacza postępowanie w harmonii z jego ideami i przystosowanie się do jego zwyczajów. Nie możemy nie miłować świata w tym znaczeniu, jeżeli nie będziemy od niego oddzieleni i nie będziemy trwać w opozycji do niego. Taka droga jest nam wskazana. Jest to droga pod niektórymi względami trudna, osamotniona, lecz zarazem jedyna droga pokoju i szczęścia. Obecny świat ze swoją namiętnością szybko przemija. Jest pusty, nie zadowala i ostatecznie wiedzie do katastrofy i ruiny. Lecz ci, którzy rozkoszują się Pańskim sposobem postępowania mają błogosławioną łączność duchową i poczucie jedności z Nim. Ich radość pochodzi ze źródła, którego świat nie może pojąć - żyją bowiem na wyższym poziomie, oddychają czyściejszym powietrzem i cieszą się świętszą i przyjemniejszą przyjaźnią, niżeli świat może zaofiarować.
|
|
Wspomnianym światem jest obecny porządek społeczny. Rzeczami tego świata są różne cechy umysłowe i uczucia. Miłowanie ich oznaczałoby sympatyzowanie ze złem. Żadne dziecko Boże nie może żywić sympatii do obecnego porządku społecznego, do jego umysłowości i uczuć, i być napełnione oraz kontrolowane przez Ducha Pańskiego, który jest głównie miłością Bożą. Boska miłość, kontrolująca nasze postępowanie, wywołuje tęsknotę do Boskiego porządku społecznego, który będzie przeważał w następnej dyspensacji. A to z pewnością ograniczy nas w miłowaniu tego świata i jego spraw.
|
| Równoległe cytaty:
Mat. 6:24; Łuk. 14:26; Rzym. 12:2; 8;5; Gal. 1:4; 6:14; Jak. 4:4,14; 1 Jana 2:16,17; 3:1,11-18; 4:7-21; Ps. 119:37; 39:7; 1 Kor. 7:31; 1 Piotra 1:24; 1 Kor. 13.
|
| Pieśni:
150, 48, 97, 176, 180, 213, 312. |
| Pytania:
Jak w tym tygodniu miłość Boża usunęła z mego serca miłość do świata? Co mi w tym pomagało lub przeszkadzało? Jakie były wyniki? |
| |
| 21
CZERWCA |
|
|
Uczcie się ode mnie, żem Ja cichy i pokornego serca
|
|
Mat. 11:29.
|
|
Prawdą jest, że w cichym i pokornym sercu tkwi tajemnica odpoczynku. Być cichym znaczy doskonalić następujące łaski: cierpliwość, tkliwą uległość wobec woli Bożej, trwałą ufność w Jego miłość, troskę, mądrość Jego przewodniej rady i Jego pomagającej opatrzności oraz wytrwale postępować po tej drodze mimo złej czy dobrej reputacji, pomyślnych albo niepomyślnych okoliczności. Umiłowane dzieci Boga, usiłujmy coraz lepiej naśladować cichego i pokornego ducha Chrystusowego, przyjmując opatrzności Boże, będąc posłusznymi Jego przykazaniom i kierownictwu, jak to czynił Chrystus, uzbrojeni mocą, w którą tylko On może i chce zaopatrywać tych, którzy biorą Jego jarzmo na siebie i uczą się od Niego.
|
|
Kiedy nasz Pan powiedział, że był cichy, to chciał dać do zrozumienia, że miał uległe serce i umysł i dlatego był zdolny do uczenia się i podatny na kierowanie. A kiedy powiedział, że był pokornego serca, rozumiał przez to, że posiadał właściwą samoocenę. Te dwie zalety Pan nam radzi naśladować. Jeśli one ozdobiły Jego charakter, to tym bardziej są stosowne dla nas, którzy z natury jesteśmy słabi i zboczyliśmy z drogi. Od Niego możemy nauczyć się tych łask.
|
| Równoległe cytaty:
Mat. 7:29; 22:16; 23:8; Jan 3:2; 13:15; Zach. 9:9; Izaj. 50:5,6; 53:7; Mat. 26:49-53; 2 Kor. 10:1; Mat. 9:10; Łuk. 22:27; Dz.Ap. 8:32,33; Filip. 2:5-8.
|
| Pieśni:
172, 1, 95, 125, 197, 198, 209. |
| Pytania:
Czy w tym tygodniu uczyłem się od Chrystusa cichości i pokory? Jak? Dlaczego? W jakich okolicznościach? Z jakimi wynikami? |
| |
| 22
CZERWCA |
|
|
A tegoć więc szukają przy szafarzach, aby każdy znaleziony był wiernym ... Każdemu według przemożenia jego
|
|
1 Kor. 4:2; Mat. 25:15.
|
|
"Grzywna" jest taka sama dla wszystkich i doskonale przedstawia błogosławieństwo Boskiej łaski wspólne dla całego ludu Bożego - Usprawiedliwienie. Inne dary natomiast różnią się w ilości, odpowiednio do naszych naturalnych sposobności i zwykłe pochodzą od Ojca, na przykład, Słowo i Duch. Usprawiedliwienie, jakkolwiek zamierzone przez Ojca, jest darem Jezusa, ponieważ Jezus zapłacił za nie Swoją drogocenną krwią. Ta jedna "grzywna" stawia wszystkich na wspólnym stanowisku sług nadających się do przyjęcia i pozwala każdemu okazać gorliwość przez składanie ofiar. Ale "talenty", rozdzielane odpowiednio do zdolności każdego człowieka, przedstawiają sposobności w służbie Bożej odpowiednie do posiadanych przez nas zdolności. Mogą to być talenty wykształcenia, pieniężne, wpływu, dobrego zdrowia, czasu, taktu i zdolności twórczych ze sposobnościami użycia ich w Boskiej służbie.
|
|
Szafarzem jest ten, komu powierzono zarządzanie dobrami drugiego. A ten, kto szafarzowi zaufał ma prawo spodziewać się z jego strony wierności. Jehowa uczynił nas szafarzami tych naszych dóbr, które Jemu ofiarowaliśmy, spodziewając się wierności w pełnieniu powierzonego nam szafarstwa. Bóg ze swej strony udzielił nam tego wszystkiego, co jest potrzebne do spełnienia szafarstwa w interesie Jego sprawy. Jego dobroć zasługuje na naszą jak najbardziej lojalną służbę.
|
| Równoległe cytaty:
1 Kor. 2:3,4; 2 Kor. 3:4,5; 6:1-10; Mat. 25:14-30; Łuk. 12:37,38,42-48; 16:10-12; 19:13-27; Rzym. 12:6-8; 1 Kor. 12:7,11,29; Efez. 4:11; Tyt. 1:7; 1 Piotra 4:10. |
| Pieśni:
309, 332, 200, 8, 208, 225, 272. |
| Pytania:
Czy w tym tygodniu byłem wiernym szafarzem, odpowiednio do możliwości? Co mi w tym pomagało lub przeszkadzało? Jakie były wyniki?
|
| |
| 23
CZERWCA |
|
|
Na dobrej ziemi posiany, jest ten, który słucha słowa i rozumie, tenci po, żytek przynosi; a przynosi jeden setny, drugi sześćdziesiątny, a drugi trzydziestny
|
|
Mat. 13:23.
|
|
Rozmaite miary owocowania - pożytek setny, sześćdziesiątny, trzydziestny - lub dziesięć grzywien czy pięć zaznaczają raczej różnice w przezwyciężaniu napotykanych przeszkód itp., aniżeli niewierność w korzystaniu z udzielonej łaski. Niektórzy mogą pracować długo i z pilnością, osiągając znikome rezultaty, inni natomiast, bardziej zdecydowani, takim samym wysiłkiem, ale z bardziej stanowczą wolą i konsekwencją, mogą osiągnąć wielkie rzeczy. Niektórzy przez potknięcie się i chwilowy powrót do nałogu, z którego później się wyleczyli, stracili czas i sposobności, których już nigdy nie mogli odzyskać, chociaż im przebaczono i wielkodusznie przywrócono Boską łaskę, tak że od tego czasu mogli z pilnością i cierpliwością biec do końca.
|
|
Różne rodzaje gleby przedstawiają różne klasy słuchaczy. Dobra gleba przedstawia wiernych. Wiernymi są ci, którzy rozumieją Słowo i rozmyślają nad nim, pilnie stosując je w uświęcaniu serca i umysłu, a w proporcji do ich gorliwości w tym, przynoszą owoc. Ich ostateczne stanowisko będzie zależało od gorliwości w tym względzie.
|
| Równoległe cytaty:
1 Mojż. 26:12; Ps. 111:10; Izaj. 55:10,11; Mat. 13:3-8,18-23; 25:20-23; Łuk. 6:43-45; 19:6-9; Jan 12:24; 15:5,8,16; 1 Piotra 1:23; Rzym. 6:22; Gal. 5:22,23; Filip. 1:11; 4:17; Kol. 1:6; Żyd 12:11; Jak. 3:18 |
| Pieśni:
196, 315, 311, 95, 198, 74, 114. |
| Pytania:
Jaki w tym tygodniu odnosiłem pożytek ze Słowa? Jakie były rezultaty?
|
| |
| 24
CZERWCA |
|
|
A jeźliż dziećmi, tedy i dziedzicami, dziedzicami w prawdzie Bożymi, a spółdziedzicami Chrystusowymi, jeźli tylko z nim cierpimy, abyśmy też z nim byli uwielbieni
|
|
Rzym. 8:17.
|
|
Odczytując plany Ojca wobec nas, w świetle Jego woli zademonstrowanej w postępowaniu z naszym Mistrzem, możemy od razu ustalić, że nie jest Jego wolą chronienie nas przed wszystkimi bólami, próbami oraz cierpieniami i triumfalne przeniesienie nas do chwały na ukwiecone łoża bezczynności. Tymczasem nasze postępowanie musi być przeciwieństwem tego, jeśli chcemy kroczyć śl ada mi Chrystusa, którego Bóg wystawił nie tylko zadośćuczynieniem za grzechy całej ludzkości, lecz także wzorem dla wszystkich Jego uczniów. Gdy nauczymy się tego z Boskiego Planu, to szybko dostrzeżemy, że nie mamy spodziewać się ani prosić o uwolnienie od bólów i kłopotów, które Jego mądrość przygotowała jako ścieżkę wiodącą do chwały.
|
|
Możemy uczestniczyć w niezmiernie wielkim dziedzictwie, ponieważ mając Jego Ducha, jesteśmy Jego dziećmi. Nasze dziedzictwo pod wodzą Chrystusa, Głównego Dziedzica, będzie niepodzielne przez całą wieczność. Kto więc będzie się n ada wał do tego Królestwa? Tylko ci będą uznani za godnych tego wielkiego dziedzictwa, których oddanie dla Ojca, Syna i Prawdy (oraz braci i całej ludzkości) pobudza do cierpienia z Chrystusem w Duchu Bożym.
|
| Równoległe cytaty:
Żyd. 2:10; 2 Tym. 2:10-13; Kol. 3:4; 1 Piotra 5:10; 2 Tes. 2:14; Rzym. 8:18; 9:23; 2 Kor. 4:16-18; Izaj. 60:14-22; 1 Kor. 15:41-57; Filip. 3:21.
|
| Pieśni:
326, 58, 92, 201, 72, 310, 281. |
| Pytania:
Czy w tym tygodniu, cierpiąc z Chrystusem, oczekiwałem na Królestwo? Jak to wpłynęło na moje usposobienie?
|
| |
| 25
CZERWCA |
|
|
W modlitwach trwajcie, czując w nich z dziękowaniem
|
|
Kol. 4:2.
|
|
Każda próba wiary i cierpliwości jest okazją do modlitwy o obiecaną pomoc. Każde nie osiągnięte zwycięstwo jest okazją do modlitwy o przebaczenie i o Boskie błogosławieństwo, by poznanie własnych słabości mogło być tak głęboko odczute, byśmy mogli w następnej, podobnej próbie szybko zastosować tę obiecaną pomocną łaskę i uchwycić się jej. Każde zwycięstwo nad sobą jest okazją do modlitwy, ażebyśmy nie byli aroganckimi i nadętymi, lecz pokornymi i czujnymi, na następny atak ze strony wielkiego przeciwnika. Każda posługa na rzecz Prawdy staje się okazją do modlitwy za przywilej służenia Wielkiemu Królowi i być może cierpienia na rzecz Jego sprawy. Staje się też powodem prośby o następne sposobności służby i łaski, by je mądrze wykorzystać.
|
|
Modlitwa jest to szczera prośba serca o dobre rzeczy, wypowiedziana lub nie, przedstawiana Bogu. Jeśli chcemy otrzymać odpowiedź na nasze prośby, musimy być w nich wytrwali i ustawicznie zwracać uwagę czy rzeczy, o które prosimy, pobudki, które skłaniają nas do próśb i sposób w jaki je przedstawiamy mogą być przyjęte przez Pana. Wdzięczność za minione łaski powinna stanowić większą część naszych modlitw.
|
| Równoległe cytaty:
1 Mojż. 32:24-28; 1 Kron. 16:11,35; Ps. 145:18; Łuk. 11:1-13; 18:1-7; Efez. 5:4,19,20; 6:18,19; Filip. 4:6; 1 Tes. 5:17,18; 1 Tym. 2:1,8; Żyd. 4:16; Jak. 5:16; Jud. 20; Obj. 5:8; 8:3,4; Mat. 26:41; Dz.Ap. 20:28-31; 1 Piotra 1:13,17; 4:7; Kol. 3:15-17.
|
| Pieśni:
35, 9, 37, 176, 199, 239, 323. |
| Pytania:
Czy ten tydzień był tygodniem czujnej i dziękczynnej modlitwy? Jak to było? Jaki był rezultat? |
| |
| 26
CZERWCA |
|
|
Przetoż, bracia święci, powołania niebieskiego uczestnicy! obaczcie apostoła i najwyższego kapłana wyznania naszego, Chrystusa Jezusa
|
|
Żyd. 3:1.
|
|
Wolą Bożą jest, by wszyscy członkowie "ciała Chrystusowego" zetknęli się ze słabościami świata i odczuli je, aby wtedy, gdy będą wywyższeni w Królestwie, kiedy jako Królewskie Kapłaństwo będą sądzić świat, byli bardzo wrażliwymi, współczującymi i wielkodusznymi. Nasz Pan i Mistrz, który nie miał żadnych niedoskonałości upadłej rasy, lecz był święty, niewinny i odłączony od grzeszników, musiał przyjąć ludzkie choroby i słabości, żeby odczuć nasze słabości i być wiernym Najwyższym Kapłanem. Przypuszczenie, że lekcje potrzebne, by przygotować Najwyższego Kapłana do Jego urzędu i posługi nie były potrzebne podległym Mu kapłanom, powołanym do cierpienia z Nim i panowania z Nim, byłoby całkowicie nielogiczne.
|
|
Bracia są święci z powodu poświęcenia się Panu. Oni są uczestnikami powołania Bożego, ponieważ zaproszeni przez Ojca przyjęli to powołanie i otrzymali Ducha Świętego. Jedną z najbardziej pożytecznych czynności podejmowanych przez nich jest rozmyślanie o Chrystusie jako tym jedynym, posłanym przez Ojca, Najwyższym Kapłanie porządku kapłańskiego. To umożliwia im kroczenie Jego śladami.
|
| Równoległe cytaty:
Izaj. 53; Jan 19:5; Filip. 2:5-11; 3:14; 2 Tym. 1:9; 2 Piotra 1:10; Żyd. 2:9,17,18; 4:14; 5:5; 6:20; 8:1; 9:11; 10:21; 12:2,3; 1 Piotra 2:21.
|
| Pieśni:
96, 139, 168, 167, 259, 212, 349. |
| Pytania:
Co dało mi rozmyślanie o Jezusie? Jak przez to mógłbym się udoskonalić? |
| |
| 27
CZERWCA |
|
|
A ten który nas utwierdza z wami w Chrystusie i który nas pomazał, Bóg jest; Który też zapieczętował nas
|
|
2 Kor. 1:21,22.
|
|
Pieczęcią lub znakiem prawdziwego ucznia jest posi ada nie Ducha Chrystusowego. Duch ten objawia się w trzech formach: (1) przez najwyższą miłość do Boga i radosną lojalność wobec Jego sprawy, nawet kosztem cierpień, (2) przez miłość do braci - niesamolubną, szlachetną, czystą - pragnienie dla nich dobra, zawsze czujne, by im świadczyć dobro, (3) przez miłość współczującą światu, pobudzającą do dobrych uczynków, w miarę sposobności oraz pragnienie i wysiłek utrzymania pokoju ze wszystkimi ludźmi.
|
|
Bóg ciągle przystosowuje Swój lud we wzajemnych stosunkach jako uczniów Jezusa. Przez pomazanie także stale rozwijał członków Ciała Chrystusowego, wzmacniając ich na właściwych stanowiskach w tym Ciele. Podobnie wypracowuje w nich pieczęć Ducha przez doprowadzenie ich serc do pełnej sympatii, jedności i współpracy z Nim we wszystkich Jego zarządzeniach.
|
| Równoległe cytaty:
Rzym. 16:25; Kol. 2:7; 1 Piotra 5:10; Dz.Ap. 10:38; Mat. 3:16,17; 1 Jana 2:20,27; 1 Kor. 12:12,13; Gal. 2:20; 3:16,29; Efez. 4:13; 2 Kor. 5:5; Efez. 1:13, 14; 4:30; Rzym. 8:9, 14-16; 5:5; 2 Tym. 2:19.
|
| Pieśni:
201, 4, 74, 114, 105, 198, 249. |
| Pytania:
Czy w tym tygodniu doznałem Boskiego dzieła utrwalania, pomazywania i pieczętowania? Jak? W jakich okolicznościach? Czego ono dokonało? |
| |
| 28
CZERWCA |
|
|
Nie bądź mądrym sam u siebie; ale się bój Pana, a odstąp od złego
|
|
Przyp. 3:7.
|
|
Dla dziecka Bożego nic nie jest bardziej niebezpieczne jak zarozumiałość, która stawia zaporę na drodze do prawdziwego postępu i reformy serca, przeszkadza w prawdziwej użyteczności na rzecz drugich i szczególnej użyteczności w służbie Bożej, gdyż Słowo Boże oświadcza, że "Bóg się pysznym sprzeciwia, ale pokornym łaskę daje". Zamiast pewności siebie mądrość nakazuje nieufność wobec siebie oraz pamiętanie o słabościach, niedoskonałościach i odpowiednio większej czci dla Boga a także o poleganiu na Nim, co bardziej uzdolni nas do zerwania ze złem naszego upadłego stanu niż cokolwiek innego.
|
| Uznawanie siebie za mądrego oznacza samozadowolenie i samowystarczalność w zakresie własnej wiedzy. Jednostki z takim nastawieniem nie pozwalają się uczyć i z pewnością odpadną od Prawdy, chyba, że naprawią swoje postępowanie. Jeżeli pragną być uleczone z tej wady, to niech się nauczą dawać Bogu pierwszeństwo w swoich sercach, przez co będą w stanie zerwać z nieprawością i to przez praktykowanie dobra. |
| Równoległe cytaty:
5 Mojż. 9:7; 15:5; Ps. 131:1,2; Przyp. 10:8; 22:4; 30:32; Rzym. 12:16; 1 Kor. 3:18; 5 Mojż. 10:12; Joz. 24:14; 1 Sam. 12:24; Ijob 28:28; 37:23; Ps. 25:12-14; 103:11,13,17. |
| Pieśni:
44, 130, 13, 95, 125, 136, 145. |
| Pytania:
Jakimi były w tym tygodniu doświadczenia, mające związek z myślą tego tekstu? Jak zostały przyjęte? Jaki był ich rezultat? |
| |
| 29
CZERWCA |
|
|
Błogosławieni czystego serca; albowiem oni Boga oglądają
|
|
Mat. 5:8.
|
|
"Czyste serce" nie oznacza doskonałości w postępowaniu, w słowie i w myśli, lecz doskonałość intencji względem tychże. Nasze pragnienie i wysiłek musi zmierzać w kierunku doskonalenia myśli, słów i czynów. Wzorem do zaakceptowania przez nasze serca i wole, jest Boski wzór "Bądźcież wy tedy doskonałymi, jako i Ojciec wasz, który jest w niebiesiech, doskonały jest" (Mat. 5:48). Bóg nie ustalił wzoru niższego od tej absolutnej doskonałości i czystości serca, stanowiącej jeden z niezbędnych stopni na wąskiej drodze, ale przez Chrystusa zaopatrzył nas w laskę, miłosierdzie i pokój, pod warunkiem postępowania Jego śl ada mi.
|
|
Czystość serca oznacza posi ada nie jak najlepszych intencji, co z kolei oznacza posi ada nie jednego celu, którym jest sławienie Boga. To sprowadza nasze postępowanie do lojalności wobec Boga. Takie serca wywołują radość u swych posi ada czy. Posi ada jący takie serca widzą obecnie Boga oczami swego zrozumienia. Ostatecznie jednak wszyscy wybrani ujrzą Go takim, jakim jest rzeczywiście.
|
| Równoległe cytaty:
Ps. 15:2; 19:9; 24:3-5; 51:9; Przyp. 21:8; Mal. 3:2,3; Jan 15:12; 1 Tym. 1:5; Filip. 4:8; 2 Tym. 2:21, 22; Tyt. 1:15; 1 Piotra 1:22; 1 Jana 3:3; 1 Kor. 13:12; 1 Jana 3:2.
|
| Pieśni:
194, 20, 1, 145, 136, 78, 125. |
| Pytania:
Jakimi były w tym tygodniu moje doświadczenia, mające związek z myślą tego tekstu? Jak były znoszone? Jaki był rezultat? |
| |
| 30
CZERWCA |
|
|
Czasu żniwa rzekę żeńcom ... pszenicę zgromadźcie do gumna mojego
|
|
Mat. 13:30.
|
|
Czas jest krótki, praca żniwa wielka, robotników niewielu. Nasz czas jest poświęcony. Musimy pracować w czasie nazwanym dniem, wiedząc, że nadchodzi noc, podczas której nikt nie będzie mógł pracować. Nasze życie poświęciliśmy aż do śmierci i zostaliśmy upoważnieni przez wielkiego Pana żniwa do poszukiwania prawdziwej "pszenicy" i do zebrania jej do gumna. Czy możemy mieć czas na błahostki lub sprawy doczesne, na przyjemności towarzyskie? Jeżeli chcemy mieć uznanie ze strony naszego Mistrza, usłyszeć Jego "dobrze, sługo dobry i wierny", musimy raczej zadowalać się niezwracaniem wielkiej uwagi na te rzeczy i obstawać przy wspomnianej linii postępowania;, serdecznie zaangażowani w powierzonej nam pracy.
|
|
W czasie Żniwa zebrano owoce wszelkiej uprzednio wykonanej pracy Wieku Ewangelii. Ci, którzy mieli przywilej żąć podczas tego Żniwa, wzięli udział w pracy wszystkich sług Bożych od początku Wieku Ewangelii. Z zaufaniem i radością słudzy Boży zbierali to, co zostało zżęte, a co inni zasiali. I tak siewcy, jak i, żniwiarze radują się wspólnie w Domu Żniwa.
|
| Równoległe cytaty:
Ps. 50:5; Izaj. 52:7; Mal. 3:17; Mat. 3:11,12; Łuk. 3:17; Jan 4:34-38; Obj. 7:1-4; 14:14-16; Mat. 13:41-43; 1 Kor. 15:42-58. |
| Pieśni:
260, 70, 116, 210, 275, 309, 337. |
| Pytania:
Czy w tym tygodniu rozpowszechniałem Słowo Boże? Jak? Dlaczego? Z jakimi wynikami? |
| |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
